നുറുങ്ങുകള്‍

പൂജ്യം
പൂജ്യം പൂജ്യമായി കാണുമ്പോള്‍
പൂജ്യത്തിനിട്ടൊരു പുഛചിരി....
പത്ത്, നൂറ്‌,.....ആയിരമെന്നെണ്ണുമ്പോള്...
പൂജ്യമോക്കെയും പൂജനീയം......

വൃത്തം
ജീവിതവൃത്തം വരച്ചു തുടങ്ങവേ....
പറയുന്നു ചിലരിതു വിഫലമെന്ന്
വിഫലമാം വൃത്തവും വൃത്തമൊക്കാന്‍
ചിത്തം കൊതിക്കും മര്‍ത്യര്‍ നമ്മള്‍.....
വളയുന്ന രേഖതന്‍ കൂടിച്ചേരല്‍......
പക്ഷെ.......നമുക്ക് ആകൃതി ചോരാത്ത
വൃത്തമാകാം........

നഷ്ട പ്രണയം
ഒരിക്കലും മറക്കില്ല ഞാന്‍
കൊഴിഞ്ഞു പോയൊരാ ഹര്ഷസൂനങ്ങളെ...
വിടരുമോ നീയിനിയോരിക്കലൂടെ
സൌഗന്ധവര്‍ഷമായെന്നില്‍ തുടരുമോ

മണ്ണ്
മണ്ണിനായ് മുറവിളി.....
പിടിച്ചടക്കാന്‍ പോര്‍വിളി....
ഒടുവിലേതു മനുജനും.......
അവനായളക്കുന്ന മണ്ണ്......
അതാറടി മാത്രം.......വെറും ആറടി മാത്രം

ചില കലികാലചിന്തകള്‍........!!!!!!!!

ബുഷിനും ഷൂ
ചിദംബരത്തിനും ഷൂ
ഇതാണോ ACTION ഷൂ.....?
------------------------*****--------------------
ദുബായില്‍ കെട്ടിട വാടക കുറയുന്നു...
ടാക്സി ചാര്‍ജ് കൂടുന്നു.....
കുറയുന്ന തുകയും കൂടുന്ന തുകയും......
ഒരുവിഭാഗമാള്‍ക്കാര്‍ നെടുവീര്‍പ്പിട്ടു....!!!!
കൂട്ടിയും കിഴിച്ചും നീക്കിവയ്പിന്റെ ആകെത്തുക
നോക്കി ദീര്‍ഘനിശ്വാസമുതിര്‍ക്കുന്ന
പാവം മിഡില്‍ ക്ലാസ് .............!!!!!!
------------------------*****--------------------------------------------
ദൈവവും ചെകുത്താനും ഇലക്ഷന് നില്‍ക്കുന്നു....
ദൈവത്തെ നോക്കി ചെകുത്താന്‍ കളിയാക്കി ചിരിച്ചു
ദൈവം തന്റെ സ്വതസിദ്ധമായ പുഞ്ചിരി തിരിച്ചും നല്‍കി
ഇലക്ഷന്‍ കഴിഞ്ഞു.....വോട്ട് എണ്ണലും......
ദൈവവും തോറ്റു...ചെകുത്താനും തോറ്റു....
ജയിച്ചതോ.....? ഒരു മനുഷ്യന്‍....!!!! സ്വതന്ത്രന്‍...
ദൈവവും ചെകുത്താനും പരസ്പരം നോക്കി..
പിന്നെ പറഞ്ഞു...
ഹിരണ്യന്റെ നാട്ടില്‍ ഹിരണ്യായ നമ: ........
----------------*****-------------------------------------------------------
ശില്പാ ഷെട്ടി വംശീയമായി അപമാനിക്കപ്പെട്ടു.....
ഷെട്ടി കരഞ്ഞു.... ഗുഡി ചിരിച്ചു...
ഇന്ത്യ പൊട്ടിത്തെറിച്ചു.......
ഷെട്ടി ജയിച്ചു........ഗുഡി കരഞ്ഞു....
ഗുഡിക്ക് കാന്‍സര്‍ ......!!!
ഇന്ത്യ പ്രാര്‍ഥിച്ചു....... ഗുഡിക്ക് വേണ്ടി......
ഗുഡി മരിച്ചു...ഷെട്ടി കരഞ്ഞു.....
ഗുഡിയുടെ ആത്മാവ് ഇതെല്ലാം കണ്ടു ചിരിച്ചു...
പിന്നെ പറഞ്ഞു... ....
ഫൂള്‍സ്....!!!! ജയിച്ചത്‌ ഞാന്‍ തന്നെ... !!!
-------------------------*****-----------------------------------------------

അച്ഛന് തിരക്ക് ........
അമ്മയ്ക്കും തിരക്ക്.....
അമ്മയുടെ കൈയിലെ ഉരുള വാങ്ങി ഉണ്ണുന്ന
അയല്‍വക്കത്തെ കുട്ടിയെ നോക്കി അവന്‍ മുഖം വെട്ടിച്ചു........
അവന്‍ വളര്‍ന്നു....അവനും തിരക്ക്....
മൊബൈല്‍ ഫോണ്‍, ഇന്റര്‍നെറ്റ്, പ‌ബ്......ഈവക കൂട്ടുകാര്‍ അവനു ധാരാളം.......
പിന്നീടൊരിക്കല്‍ ഇതേ കൂട്ടുകാര്‍ അവനെ വിഴുങ്ങി.....
അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും തിരക്കൊഴിഞ്ഞു...
വാഴയിലയില്‍ ചോറുരുട്ടി അവര്‍ മകനെ വിളിച്ചു.....
വന്നതോ......ഒരു കൂട്ടം കാക്കകള്‍.....!!!!

കണ്ണുനീര്‍പൂവ്

മഴ തിമിര്‍ത്താടിയാ പുലരിയൊന്നില്‍......
അക്ഷരാങ്കണത്തിലെന് ചുവടൂന്നവേ
കലക്കണ്ടത്തുണ്ടൊരു പാതി നീട്ടി
അന്പിയന്നവളെന്റെ കൈ പിടിച്ചൂ...
കോര്‍ത്തുമുറുക്കിയാ വിരലുകളോരോന്നും
ചാലിട്ട കണ്ണീരിന്നറുതിയേകി....
കഥകളും കവിതയുമേറ്റു ചൊല്ലി
കാത്തൂ...കൊരുത്ത കൈ വേര്‍പെടാതെ.....
രംഗങ്ങളങ്ങനെ തിമിര്‍ത്താടി നമ്മള്‍
കൈവീശിയെന്നോ നിഴല്ചിത്രമായി...
              *                *                *
കണ്ണുകളെത്താത്ത സ്മൃതികള്‍ക്കുമപ്പുറം
കലക്കവെള്ളം തേവിയ വികലമാം കാഴ്ചകള്‍...
പൊട്ടിയ വിപന്ജികയായിന്നു നിറയുന്നു
സീമന്തസിന്ദൂരം മാഞ്ഞൊരാ വെണ്മുഖം
ഓര്‍മ്മയാം മലര്‍വാടിയിലെന്നും സുകൃതമായ്
വിലസിയോരലരിന്നു പുഴുവരിച്ചോ....?
നിനവിലെവിടെയോ വളകിലുക്കം....!!
ചിത്രപിംഗള നര്‍ത്തനാരവം.........!!
ചിതറിയലിയുന്ന പൊട്ടിച്ചിരി.....!!
കാക്കട്ടെയിവ്വിധമെപ്പോഴും നിന്നെ ഞാന്‍..
              *                    *                   *
ജനലഴിയ്ക്കപ്പുറമിളകുന്നു പ്രാവരം
നിരുപമ സൌഗന്ധമന്തികേയെത്തുന്നു.....
ദിവാസ്വപ്നമെന്നു നിനച്ചു പോയെന്കിലും
വെമ്പിയെന്‍ പൂമുഖം തുറക്കുവാനോടി
മഴയിരമ്പുന്നോരിരവിന്നു മദ്ധ്യേ.....
ഉരുകുന്നവളതാ നീഹാരബിന്ദുവായ്‌.......
വര്‍ഷപാതത്തെ മുറിച്ചടുത്തെത്തുവാന്‍...
നെഞ്ചകം തുടിച്ചൊരാ കണ്ണുനീരൊപ്പുവാന്‍
പുറത്തു വീണ്ടുമാര്‍ക്കുന്ന മഴ.....
മഴയുമിരുളും കനക്കുന്ന വീഥിയില്‍
നീര്‍ത്തിയെന്‍ കൈത്തലം കനിവോടെ താഴ്ത്തി....
തിരിഞ്ഞൊന്നു നോക്കാതെ നീയൊഴുകി.....
പറയുവാനപ്പോഴും മറന്നില്ല നീ....
കണ്ണുനീരല്ലിത്..........മഴച്ചാലുകള്‍.... ...!

( അകാലത്തില്‍ വിധവയായിപ്പോയ എന്റെ കൂട്ടുകാരിക്ക് ഒരുപിടി സ്നേഹപൂവുകള്‍......അതിന്റെ നൊമ്പരമായി ഈ കവിതയും....)

ഭൂതകാലത്തിലൂടെ.....

നിങ്ങളില്‍ ആരും ഇങ്ങനെയൊന്നും ആവാതിരിക്കട്ടെ......
വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുന്‍പ് ആ convent ഹോസ്റ്റലില്‍ ഞാന്‍ എത്തുമ്പോള്‍ ആകെ ഒരപരിചിതത്വം എന്നില്‍ നിറഞ്ഞിരുന്നു.
ഒരു ഗ്രാമത്തിന്റെ മുഴുവന്‍ നൈര്‍മ്മല്യതോടെയുമാണ് ഞാന്‍ ആ മഹാനഗരത്തില്‍ എത്തിയത്. വസ്ത്രധാരണരീതി, ഭാഷ, സംസ്കാരം, എല്ലാം വ്യത്യസ്തത നിറഞ്ഞത്‌. ഭാഗ്യം. ആ ഹോസ്റ്റല്‍ എന്തായാലും മലയാളികളായ കന്യാസ്ത്രീകള്‍ നടത്തുന്നതും മലയാളി പെണ്‍കുട്ടികള്‍ മാത്രം താമസിക്കുന്നതുമായിരുന്നു.....
അവിടെ എല്ലാവരും ആ നാടുമായി എന്നെക്കാളും പരിചയമുള്ളവര്‍.
അവര്‍ ഓരോരുത്തരും ഞാന്‍ എന്നാ പുതിയ കുട്ടിയെ ശ്രദ്ധിച്ചും, ശ്രദ്ധിക്കാതെയും കടന്നുപോയി.
എനിക്കൊരു മുറി കിട്ടി. എന്‍റെ കൂടെ വേറൊരു പെണ്‍കുട്ടി കൂടി മാത്രം.ചെറിയ മുറിയായതിനാല്‍ ഒരു അലമാര മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. അത് ഇരുവരും പങ്കിട്ടെടുക്കണമെന്നതിനാല്‍ അവള്‍ അതിന്റെ ഏറ്റവും താഴെയുള്ള തട്ട് എനിക്കായി ഒഴിച്ചിട്ടു.
തറയോടു ചേര്‍ന്ന് കിടക്കുന്നത് കൊണ്ട് പൊടി നിറയാന്‍ എളുപ്പമുള്ള സ്ഥലം. അവളുടെ ആ "വിശാല മനസ്" കണ്ടു ഞാന്‍ ഉള്ളില്‍ ചിരിച്ചു.
സൈഡില്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന ചെറിയ തട്ടില്‍ ഞാന്‍ എന്‍റെ ബുക്സ്, ചെറിയൊരു മേക്കപ്പ്‌ ബോക്സ് എന്നിവ അടുക്കി. അതിന്റടുത്തു എന്‍റെ ചെറിയ പെട്ടിയും. ബെഡ്-ന്റെ കോണിലും ആ പെട്ടിയുടെ മുകളിലുമായി എന്‍റെ അത്യാവശ്യ വസ്ത്രങ്ങള്‍ എടുത്തുവച്ചു ബാക്കി എന്‍റെ ബാഗില്‍ തന്നെ ഒതുക്കി. അവളുടെ സ്ഥലം തിരികെ കിട്ടിയതിനാല്‍ അവളും ഏറെ സന്തോഷിച്ചു. അവള്‍ എന്നെ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട സുഹൃത്തായി കൂട്ടി. അവളുടെ കുസൃതി നിറഞ്ഞ സംസാരരീതിയും മണ്ടത്തരങ്ങളും ഒക്കെ എനിക്കിഷ്ടമായിരുന്നു. പക്ഷെ അവള്‍ വളരെ സ്വാര്‍ത്ഥയാണെന്ന് ഒരുപാട് കാര്യങ്ങളിലൂടെ ഞാന്‍ മനസിലാക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു....
അങ്ങനെയിരിക്കെ ഒരുദിവസം രാത്രി ഉറങ്ങാന്‍ കിടക്കുമ്പോ അവള്‍ എന്നോട് ചോദിച്ചു, നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്ന അധ്യാപകനെ പ്രേമിക്കുന്നതിനെ പറ്റി എന്താ തന്റെ അഭിപ്രായം..... ? ഞാന്‍ ഞെട്ടി. എന്തൊരു ചോദ്യം !!!
എനിക്കിഷ്ടമില്ലാത്തതും എന്‍റെ മനസ് അന്ഗീകരിക്കാത്തതുമായ ഒരു പ്രേമബന്ധം, മറ്റാരോക്കെയായാലും ഒരു കാമുകന്റെ സ്ഥാനത്ത് നമ്മുടെ തന്നെ ഗുരുവിനെ സ്ഥാപിക്കുന്ന പെണ്‍കുട്ടികളോട് എനിക്ക് യോജിക്കാനും ആവില്ല. ഞാന്‍ പതറാതെ മറുപടി നല്‍കി. അവള്‍ വേഗം നിശബ്ദയായി.
പതിയെ അവള്‍ എന്നില്‍ നിന്നകന്നു. അങ്ങനെയിരിക്കെ അവള്‍ ഒരു ബന്ധുവീട്ടിലേക്ക് പോയി. ഹോസ്റ്റലില്‍ cleaning duty ഓരോ ദിവസവും ഓരോ പെണ്‍കുട്ടികളാണ് ചെയ്യുന്നത്. അന്ന് മുറി തൂത്തുവാരിയ കുട്ടി ഒരു കടലാസ് എന്‍റെ കയ്യില്‍ കൊണ്ടുതന്നു. ഞാന്‍ അത് വാങ്ങി നോക്കി.
ആത്മാര്‍ഥമായ ഒരു പ്രണയലേഖനം. കൌതുകം പൂണ്ട ഞാന്‍ അതിന്റെ ബാക്കിപത്രം പരതി. തലയിണയുടെ അടിയില്‍ നിന്നും registered ആയി വന്ന ഒരു കവര്‍ കിട്ടി. അതെ ഇതവള്‍ക്ക് വന്നതാണ്. ഫ്രം അഡ്രസ്സ് ഒരു സ്കൂളിന്റെതായിരുന്നു. അതായത് അവളുടെതായിരുന്ന ഒരു അധ്യാപകന്റെ പ്രനയിനിയാണ് എന്‍റെ സുഹൃത്ത്‌.
കാലം കടന്നു. അവള്‍ എന്നില്‍ നിന്നൊരുപാടകന്നു. പുതിയ കൂട്ടുകാര്‍, പുതിയ ഫാഷന്‍ പരീക്ഷണങ്ങള്‍, അങ്ങനെയങ്ങനെ....അവളുടെ കയ്യില്‍ കവിയുന്ന പണത്തിന്റെ കൊഴുപ്പ്‌ ഞാന്‍ കണ്ടു. ചേച്ചി അമേരിക്കയില്‍ നിന്നും ഡോളെര്സ് അയച്ചു കൊടുക്കുന്നുണ്ടത്രേ...അവളുടെ പേരില്‍ സംശയം പൂണ്ട ചില സുഹൃത്തുക്കള്‍ പലരും അവളെ ഒളിഞ്ഞും തെളിഞ്ഞും ശ്രദ്ധിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിരുന്നു. പക്ഷെ വളരെ തന്മയത്വമായി എല്ലാ പഴുതും അവള്‍ അടച്ചു.നല്ല സ്മാര്‍ട്ട് ഗേള്‍ എന്നാ ഇമേജും അവള്‍ സ്വന്തമാക്കി. പഴയ അധ്യാപകന്റെ പ്രണയാതുരമായ കത്തുകളും ഗിഫ്റ്റുകളും തുരു തുരാ വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അങ്ങനെയിരിക്കെ അവള്‍ എന്നോട് പറഞ്ഞു, എനിക്ക് പുതിയൊരു പ്രൊപോസല്‍ വന്നു. Engineer ആണ്. ഞാനും പയ്യനെ കണ്ടു. കൊള്ളാം. സ്മാര്‍ട്ട്. കുറച്ചുകാലം കൂടി അവളെ സന്തോഷവതിയായി കാണപ്പെട്ടു. ഇതിനിടെ ചില സര്ട്ടിഫിക്കെട്ടുകള്‍ക്കെന്നും പറഞ്ഞു അവള്‍ ചില യാത്രകളും പോയി. ഒരു ദിവസം ദുഖിതയായി അവള്‍ കയറി വന്നു. എന്ത് പറ്റി ? ഞാന്‍ ചോദിച്ചു. ആ റിലേഷന്‍ അവസാനിച്ചു. എനിക്കൊന്നും മനസിലായില്ല. ഞാന്‍ കൂടുതലൊന്നും ചോദിച്ചുമില്ല. കാരണം സത്യസന്ധമായ ഒരു മറുപടി എനിക്ക് പ്രതീക്ഷിക്കാനില്ലായിരുന്നു. അവള്‍ പഴയ ഉത്സാഹം വീണ്ടെടുത്തു...
മിക്കപ്പോഴും ഒരാള്‍ അവളെ കാറില്‍ കൊണ്ടുവിട്ടിരുന്നു. ആരാ അത്..? ഞാന്‍ ചോദിച്ചു. ഓ അതോ... എന്‍റെ കൂട്ടുകാരിയുടെ ഹസ്ബന്റ് ആണ്.
ഞാന്‍ അത് വിശ്വസിച്ചു. അവളെക്കാളും നല്ല പ്രായക്കൂടുതല്‍, തീരെ സ്മാര്‍ട്ട് -ഉം അല്ല. അങ്ങനെയൊരാളെ അവള്‍ സെലക്റ്റ് ചെയ്യില്ല എന്നെനിക്കറിയാമായിരുന്നു. കാലം വീണ്ടും കടന്നു. അവള്‍ ഹോസ്റ്റലില്‍ നിന്നും മാറി. അങ്ങനെയിരിക്കെ ഒരിക്കല്‍ അവള്‍ എന്നെ കാണാന്‍ വന്നു. മുഖമൊക്കെ കരുവാളിച്ചു, സൌന്ദര്യമെല്ലാം ചോര്‍ന്നു വാടിയ ചേമ്പിന്‍ തണ്ട് പോലെ...ഞാന്‍ ചോദിച്ചു...എന്ത് പറ്റി ? ഹേയ് ഒന്നുമില്ല. ഞാന്‍ നാട്ടില്‍ പോവുകയാണ്. അടുത്ത മാസം അമേരിക്കയിലേക്കും.
എനിക്കെന്തോ പന്തികേട്‌ തോന്നി. എന്നിട്ടും ഞാന്‍ അവളെ സന്തോഷത്തോടെ യാത്രയാക്കി. കുറച്ചു നാള്‍ കഴിഞ്ഞു എന്‍റെ ഓഫീസില്‍ എന്നെ കാണാന്‍ ഒരാളെത്തി. അവളെ കാറില്‍ കൊണ്ടുവിടാരുണ്ടായിരുന്ന ഹിന്ദിക്കാരന്‍. അയാള്‍ വളരെ രോഷാകുലനായി കാണപ്പെട്ടു. "എന്താ കാര്യം.."? ഞാന്‍ ചോദിച്ചു.
അയാള്‍: അവള്‍ എവിടെ ?
ഞാന്‍: അവള്‍ നാട്ടില്‍ പോയി. അടുത്ത മാസം അമേരിക്കയിലേക്ക്‌ പോകും എന്നാണ് പറഞ്ഞത്.
അയാള്‍: ഇല്ല. ഞാനിത് വിശ്വസിക്കില്ല. സത്യം പറയൂ. തന്നോടു പറയാതെ അവള്‍ പോകില്ല. തന്നെ അവള്‍ അത്രക്കിഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു.
അതെനിക്കൊരു പുതിയ അറിവായിരുന്നു. എന്നിട്ടും എനിക്ക് ദേഷ്യം വന്നു. നിങ്ങളാരാണ്‌ എന്നെ ചോദ്യം ചെയ്യാന്‍...? അവളെപറ്റി അന്വേഷിക്കാന്‍ നിങ്ങള്‍ക്കെന്താണ് അധികാരം ? അയാളുടെ മുഖം ദയനീയമായി. സ്വരം ഇടറി ....അവള്‍ എന്‍റെ ഭാര്യ ആയിരുന്നു....ഞാന്‍ അസ്തപ്രജ്ഞയായി നിന്നു . അന്ന് ഞാന്‍ ഉറങ്ങിയില്ല. പിറ്റേന്ന് അയാള്‍ വീണ്ടും വന്നു. കുറെ ഫോട്ടോസുമായി. അവരുടെ ഹണിമൂണ്‍ ആഘോഷത്തിന്റെ ചിത്രങ്ങള്‍.

അയാളുടെ ആദ്യ ഭാര്യ മരിച്ചു പോയതായിരുന്നു. ഒരു കുട്ടിയുണ്ട്. ഒരു " beauty parlour-l "ജോലി ചെയ്തിരുന്ന ( massaging centre എന്നാണ് അയാള്‍ പറഞ്ഞത് ) എന്‍റെ സുഹൃത്തിനെ അയാള്‍ കമ്പ്യൂട്ടര്‍ പഠിപ്പിച്ചു, ഓഫീസില്‍ ജോലി വാങ്ങി കൊടുത്തു.അവളുടെ പേരില്‍ ഫ്ലാറ്റ് വാങ്ങി
പക്ഷെ ഒരു ദിവസം അവള്‍ ചെയ്തത് അയാളുടെ കാറില്‍ നിന്നിറങ്ങി മേല്‍പറഞ്ഞ engineer -e കാണാന്‍ പോവുകയായിരുന്നു. അത് കണ്ടുപിടിച്ച ഇയാള്‍ അയാളെ അടിച്ചു. അങ്ങനെയാണത്രേ ആ ബന്ധം തകര്‍ന്നത്. തുടര്‍ന്ന് ഈ ഹിന്ദിക്കാരനില്‍ നിന്നും ഗര്‍ഭം ധരിച്ച അവള്‍ രഹസ്യമായി അബോര്‍ഷനും നടത്തി. അതിന്റെ പേപ്പറും അയാളുടെ കൈവശം ഉണ്ടായിരുന്നു....

ഇതെല്ലാം ഒരു അബോധവസ്ഥയിലെന്നപോലെ ഞാന്‍ കേട്ടു.

കുറച്ചു ദിവസം കൂടി കഴിഞ്ഞാണ് ഒരു കന്യാസ്ത്രീ എന്റടുത്തു ഒരു കത്ത് കൊണ്ടുതന്നു. കുറെനാള്‍ മുന്‍പ് തന്റെ room mate-നു വന്നതാണ് .
മര്യാദകളെ കുറിച്ചോര്‍ക്കാതെ ഞാനാ കത്ത് പൊട്ടിച്ചു. പഴയ അധ്യാപകന്റെ കത്ത്....
പ്രിയപ്പെട്ട ജൂലിയ....
താന്‍ പറഞ്ഞപോലെ ഒരു ഫ്ലാറ്റ് വാങ്ങാനുള്ള കരുതലിലായിരുന്നു ഞാന്‍. കഴിയുമെന്കില്‍ അവിടെ തന്നെ. അതിനായി മൂന്നു ലക്ഷം രൂപയും ഞാനുണ്ടാക്കി. അപ്പോഴാണ്‌ തന്റെ കത്ത് കിട്ടിയത്." ഇനി മുതല്‍ ഒരു സഹോദരിയുടെ സ്ഥാനത്ത് കാണണം" എന്നും പറഞ്ഞ്. ആ മൂന്നു ലക്ഷം രൂപ ഞാന്‍ അനാഥാലയതിനു കൊടുക്കുന്നു. താന്‍ പറ...എനിക്കിപ്പോഴും തന്നെ ഇഷ്ടമാണ്.... താനിക്ക് സമ്മതമാണെങ്കില്‍ ഞാന്‍ വീണ്ടും പൈസയുണ്ടാക്കാം. ഒന്നിച്ചു ജീവിക്കാം...ഇങ്ങനെ തുടരുന്നു ആ കത്ത്..... എല്ലാം കണ്ടും കെട്ടും ഞാന്‍ സ്തംഭിച്ചിരുന്നു...
വീണ്ടും നാലഞ്ചുവര്‍ഷങ്ങള്‍ കടന്നു പോയി...രണ്ടു മൂന്നു മാസം മുന്‍പ് ഞാന്‍ അവളെകുറിച്ചോര്‍ത്തു. പഴയ നമ്പരില്‍ വിളിച്ചപ്പോ അവര്‍ ഒരു മൊബൈല്‍ നമ്പര്‍ തന്നു. ഞാന്‍ വിളിച്ചു. ജൂലിയ, ഇത് ഞാനാണ്....എന്‍റെ ശബ്ദം അവള്‍ മനസിലാക്കി. അവള്‍ പറഞ്ഞു, എന്‍റെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞു, ഇപ്പോള്‍ ബാഗ്ലൂരില്‍ ആണ്. കോട്ടയത്തുകാരന്‍ ആണ്. പേര് ............
ഒരു ഹാപ്പി ലൈഫ്-ന്റെ ശബ്ദമാണ് ഞാനാ കേട്ടത്...

ആ ഹിന്ദിക്കാരന്‍, ആ അദ്ധ്യാപകന്‍, ആ എഞ്ചിനീയര്‍ ഇവരൊക്കെ ഇപ്പോള്‍ എവിടെയാവാം....? എല്ലാറ്റിലുമുപരി ഒരാള്‍ കൂടി എന്‍റെ മനസിനെ നൊമ്പരപ്പെടുത്തി....ആ പാവം വന്ജിക്കപ്പെട്ട ഭര്‍ത്താവ്....!!!       

സമര്‍പ്പണം

കുതിച്ചു പായുമീ കാലചക്രം
ഇരുളായ് വെളിച്ചമായ് താളുകള്‍ മറിക്കവേ
ഗതകാലസ്മൃതി തന്നേട്ടിലെന്നും
വിറയ്ക്കുന്ന വേദനയേകുന്നു നീ
ഹര്ഷോന്മാദം തൂവിനിന്നൊരാ
ഹൃദയമാം പാലാഴിത്തിരകളില്‍
ഒരു കൊച്ചു കാറ്റായലയിളക്കീ
കൊടുംകാറ്റായ് ഹുങ്കാരം സൃഷ്ടിച്ചു നീ
വീണ്ടുമൊരു ഡിസംബര്‍ വന്നണഞ്ഞൂ
സ്മൃതിപഥം ചലനം മറന്നു നിന്നൂ
ആശിച്ചിരുന്നില്ലോരിക്കലും നിന്നെ ഞാന്‍
എന്നിട്ടുമീ ചാരെയെന്തിനെത്തീ.....?
അധരമുദ്രണങ്ങളോരോന്നുമന്നു
തിളയ്ക്കുന്ന ലാവയായിവളിലൂടോഴുകവേ.......
അരുതെയെന്നോതുവാന്‍ മോഹിച്ചുവെങ്കിലും
വാക്കുകള്‍ മറന്നു പോയന്നു പക്ഷെ.....
പവിത്രമാം മണിവീണ മറക്കുമോ
അപശ്രുതിയെങ്കിലും തന്നാദ്യരാഗം
ഒരു ശിശിരകാലതിന്റെയോര്‍മ്മ
നഖചിത്രവും കോറിയകന്നു പോയി.....
വെറുതെയീ വേദനയിന്നും വിതുമ്പവേ ....
ഹൃദയതംബുരു മന്ത്രിച്ചു മന്ദം

ഇത് നിനക്കുള്ളതാണ്.......
എന്റെ ഹൃദയ നാരായമുനകളാലെഴുതിയ കവിതയാണ്...
ഇത് നിനക്കുള്ളതാണ്.....
എന്‍റെ പ്രണയമൂറുന്ന നെഞ്ചിനാലെഴുതിയ സ്വപ്നമാണ്....
ഇത് നിനക്കുള്ളതാണ്........

അവള്‍......നീലക്കുറിഞ്ഞി ...!!

ഓം ജയ് ജഗദീശ ഹരേ
സ്വാമി ജയ് ജഗദീശ ഹരേ....
ഭക്ത ജനോം കി സങ്കട്
ക്ഷണ് മേം ദൂര്‍ കരേം.....
ചേതാവനി ഗ്രാമം ഉണരുകയാണ്. ക്ഷേത്രത്തില്‍ നിന്നും ഉയരുന്ന ഭക്തിസാന്ദ്രമായ സംഗീതം ദിവസത്തെ ചൈതന്യവത്താക്കുന്നു. ..അനാമിക പതിവുജോലികള്‍ക്കായുള്ള തയ്യാറെടുപ്പില്‍ കിടക്ക വിട്ട് എണീറ്റു.ജെറിയും മോളും നല്ല ഉറക്കമാണ്. പുതപ്പൊക്കെ അവള്‍ തട്ടിയെറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.രണ്ടുവയസുകാരിയുടെ ശക്തിപരീക്ഷണം...അനാമിക അവളെ നന്നായി പുതപ്പിച്ച ശേഷം ബാല്‍ക്കണിയിലേക്ക് നടന്നു. അവിടെ നിന്നാല്‍ തങ്ങള്‍ ഉള്‍പ്പെടുന്ന  QUARTERS - കളും സമീപത്തുള്ള ഗ്രാമത്തിന്റെ മുക്കാല്‍ ഭാഗവും നന്നായി കാണാം. പുതിയ പ്രഭാതത്തിന്റെ ആരംഭത്തോടൊപ്പം തൊട്ടടുത്ത മന്ദിറില്‍ നിന്നുയരുന്ന ശംഖധ്വനികളും കീര്‍ത്തനങ്ങളും അവിടേക്കുള്ള ഭക്തജനപ്രവാഹവും പൂത്തുലഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്ന വാകമരവും അലഞ്ഞു തിരിയുന്ന കന്നുകാലികളും ഒക്കെ ചേതാവനിയുടെ പതിവ് കാഴ്ചകള്‍......
"നമസ്തേ ഭാഭീ......" അപ്പുറത്തെ ബാല്‍ക്കണിയില്‍നിന്ന് നിരന്ജനയാണ് . പുഞ്ചിരിയോടെ അവളോടും നമസ്തേ പറഞ്ഞു. ബാല്‍ക്കണിയില്‍ നിരത്തി വച്ചിരിക്കുന്ന പൂച്ചെടികള്‍ക്ക് വെള്ളം പകരുന്ന അവളുടെ സാരിയുടെ വശത്ത് കൂടി ഉന്തിയ വയറിന്റെ വെണ്പാളി കാണാം. അതില്‍ ഒരു ജീവന്‍ തുടിക്കുന്നുണ്ട്. രണ്ടു വര്‍ഷത്തിലധികമായി നിരഞ്ജനയെ കാണാന്‍ തുടങ്ങിയിട്ട്. കവിഭാവനയിലെന്ന പോലെ സുന്ദരി..... മുന്‍പ് കാണുമ്പോഴൊക്കെ ആ കണ്ണുകളില്‍ മന്ദീഭവിച്ചു കിടന്ന ദുഖഭാവം അവളുടെ സൌന്ദര്യത്തെ കുറച്ചുകാട്ടിയിരുന്നോ.......?. ഒരു കുഞ്ഞിനു ജന്മം നല്‍കാന്‍ കഴിയാത്ത അവള്‍ കൂട്ടുകുടുംബമായി കഴിഞ്ഞിരുന്ന ആ വീട്ടില്‍ ഒരു ദുശകുനമായപ്പോഴാണ് കൂടുതല്‍ ദുഖിതയായത്..... ആശ്വാസം തേടി തന്‍റടുത്തെത്തുമ്പോഴൊക്കെ സ്വന്തമെന്നതിലും ഉപരിയായ മറ്റെന്തോ ബന്ധമവളോടുണ്ടെന്ന് മനസ് പറഞ്ഞിരുന്നു.. ജുഹാനയെ  കൊഞ്ചിക്കുമ്പോ ഴൊക്കെയും അത്ഭുതമാണ് തോന്നിയിട്ടുള്ളത്. സ്വന്തം കുഞ്ഞായിട്ടും ഇത്രയും സ്നേഹം പ്രകടിപ്പിക്കാന്‍ പലപ്പോഴും തനിക്കുപോലും കഴിയാറില്ല.
.മുഝെ ലഡ്കീ നഹി ചാഹിയെ ഭാഭീ....
ലട്കി ഏക് ദിന്‍ ഹംകോ ഛൊട്കെ ചലി ജായെഗി....
ലട്കാ ഹോ തോ ഹമേശാ ഹമാരെ സാഥ് ഹോംഗേ....
ഏക് ലട്കി കോ വോ ലേകെ ഭി ആയെന്ഗെ.....ഹേ ന..?
ആദ്യമായി ഗര്‍ഭിണി ആണെന്നറിഞ്ഞപ്പോള്‍ അവള്‍ ഓടി വന്നു പറഞ്ഞതിതാണ്. ..ആണ്‍കുട്ടി വേണമെന്ന്... ആണ്കുട്ടിയാണെങ്കില്‍
ഒരു പെണ്‍കുട്ടിയെ അവന്‍ കൊണ്ടുതരുമല്ലോ എന്ന്. അപ്പോള്‍ മോനും മോളും ആയി.... ആ സന്തോഷത്തില്‍ അവളുടെ സൌന്ദര്യം ഇരട്ടിച്ചിരുന്നോ...?

വളരെ നാളത്തെ കാത്തിരിപ്പിന് ശേഷം ഗര്‍ഭിണി ആയതിനാല്‍ ജെറി അവളെ "നീലക്കുറിഞ്ഞി" .... എന്ന് വിളിച്ചു. പൂത്തുലഞ്ഞ ചെടികള്‍ക്കിടയില്‍ വേറൊരു പൂവാണോ അവളെന്ന് സംശയിച്ചു പോകുന്നു......ചിന്തകള്‍ കടിഞ്ഞാണില്ലാതെ പോകുമ്പോഴാണ് രാഹുല്‍ നിരഞ്ജനയുടെ അടുത്തേക്ക് വരുന്നത് കണ്ടത്. ആ ഗ്രാമത്തില്‍ തന്നെ ഇലക്ട്രോണിക് ഷോപ്പ്നടത്തുന്ന രാഹുല്‍ ജെറിക്കും നല്ലൊരു സുഹൃത്ത്‌ എന്നതിലുപരി സഹോദരന്‍ കൂടിയാണ് . ഭാര്യാഭര്‍ത്താക്കന്‍മാര്‍ എന്തോ കളി പറഞ്ഞു ചിരിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ അനാമിക മെല്ലെ അകത്തേക്ക് നടന്നു.. പിന്നെ വേഗം പ്രഭാതഭക്ഷണം തയ്യാറാക്കി ജെറിയെ ഓഫീസില്‍ വിടാനുള്ള തിരക്കായിരുന്നു. ജുഹാന ഉറക്കം വിട്ടിട്ടില്ല. ഉറങ്ങട്ടെ. അതിനിടയില്‍ കുറെ പണികള്‍ തീര്‍ക്കണം. വീട്ടുജോലികള്‍ ഓരോന്നിലേക്കുമായി ചിന്തകളെ തിരിച്ചു വിട്ടു.
പുറത്തു എന്തോ ബഹളം. ...അനാമിക കര്‍ട്ടന്‍ വകഞ്ഞ് പുറത്തേക്കു നോക്കി. ഓ....ഹിജഡകളാണ്. അപ്പുറത്തെ ശര്‍മ്മയ്ക്ക് ആണ്കുട്ടിയുണ്ടായിരിക്കുന്നു. പാട്ടും ഡാന്‍സും കണ്ടപ്പോള്‍ അനാമിക ജോലിയൊക്കെ മറന്നു ബാല്‍ക്കണിയിലെത്തി. ഇനി കുട്ടിയെ എടുത്തു അനുഗ്രഹിച്ചു, പട്ടും പണവും വാങ്ങിയേ അവര്‍ തിരിച്ചു പോകൂ. അവര്‍ അനുഗ്രഹിച്ചാല്‍ ഐശ്വര്യമാണത്രേ....എന്തെല്ലാം അന്ധവിശ്വാസങ്ങള്‍...!!

അപ്പുറത്തെ ബാല്‍ക്കണിയില്‍ ‍ആഹ്ലാദം നിറഞ്ഞ മുഖത്തോടെ നിരഞ്ജനയുമുണ്ട്. ....
ദേഖോ ഭാഭീ ഉന്‍ ലോഗ് കിതനാ ഖുശ് ഹേ.....ആപ് ദേഖ് ലീജിയേഗാ...
ഏക് ദിന്‍ ഇന്‍ ലോഗ് ഹമാര ഘര്‍ പേ ഭി ആയെന്ഗെ".
ഹം അഭിസെ ഇന്‍ ലോഗോം കേലിയെ ബഹുത് കുച്ച് ഖരീദ്കെ രഖാ ഹേ.. " ( ചേച്ചീ അവര്‍ക്ക് എത്ര സന്തോഷമുണ്ടെന്ന് നോക്കൂ, ഒരു ദിവസം ഈ ഹിജടകള്‍ ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിലും വരും. അവര്‍ക്കായി ഞങ്ങള്‍ ഒരുപാട് സമ്മാനങ്ങള്‍ ഇപ്പോഴേ വാങ്ങി വച്ചിട്ടുണ്ട്). അനാമിക അവളുടെ സന്തോഷം കണ്ടു അത്ഭുതം കൂറി നിന്നു.
മാസങ്ങള്‍ കടന്നു...
രാവിലെ കോളിങ്ങ്ബെല്‍ ശബ്ദിക്കുന്നത്‌ കേട്ട് അനാമിക വാതില്‍ തുറന്നപ്പോള്‍ കയ്യില്‍ ഒരു ബോക്സ് ലഡ്ഡുവുമായി രാഹുലാണ്.
ഭാഭീ......ഹംകോ ലട്കാ ഹുവാ....
ലഡ്ഡുബോക്സ് നീട്ടിക്കൊണ്ട് രാഹുല്‍ പറഞ്ഞു.
ഒരു ആണ്‍കുട്ടി വേണമെന്ന നിരഞ്ജനയുടെ പ്രാര്‍ത്ഥന ഫലിച്ചതില്‍ സന്തോഷം തോന്നി....
ഉന്‍ ദോനോം ടിക്ക് ഹേ....
ഹോസ്പിറ്റല്‍ മേം ലേകെ നഹി ഗയാ.....
ദായി ഘര്‍ പര്‍ ആയാ ധാ......
( അവര്‍ രണ്ടുപേര്‍ക്കും സുഖം തന്നെ. ഹോസ്പിറ്റലില്‍ കൊണ്ടുപോയില്ല,
പതിച്ചി വീട്ടില്‍ വന്നിരുന്നു. ( പതിച്ചി- പ്രസവമെടുക്കുന്ന സ്ത്രീ ) ).
"ദായിയോ.....?" ഇക്കാലത്തും ആശുപത്രിയില്‍ കൊണ്ടുപോകാത്തവരോ...?
ഈ ഗ്രാമീണര്‍ ഇങ്ങനെയായിപോയല്ലോ.... ഇപ്പോഴും കുറെ അനാചാരങ്ങളും, അന്ധവിശ്വാസങ്ങളും മുന്‍നിറുത്തി ജീവിക്കുന്നവര്‍. ഇവിടുത്തെ ആശുപത്രികളും വിശേഷപ്പെട്ടത് തന്നെ. ക്രിട്ടിക്കല്‍ സ്റ്റേജിലാണ് പേഷ്യന്റെകില്‍ സാധാരണ രക്ഷപെടാറില്ല. ഗ്രാമത്തിനു പുറത്തുള്ള ആശുപത്രിയിലാണ് അങ്ങനെയുള്ള അവസരത്തില്‍ രോഗികളെ കൊണ്ടുപോകാറ്‌.അവിടെക്കാണെങ്കില്‍ നല്ല ദൂരവും..... പാവം നിരഞ്ജന......അവളെ ദൈവം ആപത്തൊന്നും കൂടാതെ രക്ഷിച്ചല്ലോ. ആശ്വാസം. .....അനാമിക നെടുവീര്‍പ്പിട്ടു.

നിരഞ്ജനയുടെ കുട്ടിയെ ഒന്ന് കാണണമെന്നുണ്ട്. പക്ഷെ അവര്‍ ഉടനെ കാണിക്കില്ലത്രേ. ...അവള്‍ പ്രസവിച്ചുവെന്നറിഞ്ഞതു മുതല്‍ അനാമികയുടെ കണ്ണുകള്‍ ആ പരിസരത്ത് തന്നെ ചുറ്റി നടന്നു. ആരെങ്കിലും കുട്ടിയെ പുറത്തേക്കു കൊണ്ടുവരുന്നുണ്ടോ..?അവന്റെ മുഖം എങ്ങനെയാവും... വെളുത്തിട്ടോ അതോ....? ആരെപോലെയാവും നിരന്ജനയെപോലെയോ അതോ രാഹുലിനെ പോലെയോ...? ഇങ്ങനെ നൂറു സംശയങ്ങള്‍ക്കിടെയാണ്...
ഒരു ദിവസം.....വെയില്‍ കൊള്ളിക്കാനാവണം നിരഞ്ജന കുട്ടിയെയും കൊണ്ട് ബാല്‍ക്കണിയിലെത്തിയത്. അനാമിക കൌതുകത്തോടെ കുഞ്ഞിനെ നോക്കി. അകലെയായതിനാല്‍ ശരിക്കൊന്നും കാണില്ല... എന്നാലും മനസിലായി, നിരഞ്ജനയെ പോലെ വെളുത്തു തുടുത്ത ഒരു സുന്ദരകുട്ടന്‍..
നാളുകള്‍ കടന്നു....പതിവുപോലെ ചേതാവനി ഗ്രാമം അതിന്റെ എല്ലാ നിറവോടും കൂടി ഉണര്‍ന്നു....പുറത്തു കച്ചവടക്കാരുടെയും, വാഹനങ്ങളുടെയും ശബ്ദം മുറിയാതെയുണ്ട്. പതിവില്ലാതെ ഉച്ചത്തിലുള്ള പാട്ടും കൊട്ടും കേട്ട് അനാമിക പുറത്തേക്കു നോക്കി . നിരഞ്ജനയുടെ വീട്ടിലാണ്.
ഹിജഡകള്‍ വന്നിരിക്കുന്നു.......!!!ഒരു ദിവസം അവര്‍ ഇവിടെയും വരുമെന്ന് പണ്ട് നിരഞ്ജന പറഞ്ഞതോര്‍ത്തു.. ചായം തേച്ച ചുണ്ടുകളും, വലിയ പൊട്ടും, വളകളും, ചിത്രപ്പണികള്‍ ചെയ്ത സാരിയും, ഒക്കെ ധരിച്ചു സ്ത്രീ വേഷവും പുരുഷ ശബ്ദവുമുള്ള മനുഷ്യ ജന്മങ്ങള്‍.....!! സമൂഹത്തിനു അകത്തും പുറത്തുമല്ലാത്ത പീഡിത വര്‍ഗ്ഗം.....!!!അവരുടെ ആട്ടവും പാട്ടും ഒക്കെ കണ്ട്‌ കുറെ നേരം കൂടി അവിടെതന്നെ നിന്ന അനാമിക മോളുണര്‍ന്നു കരഞ്ഞപ്പോഴാണ് സ്വന്തം തിരക്കുകളെ പറ്റി ബോധവതിയായത്.
മണിക്കൂറുകള്‍ക്കു ശേഷം പുറത്തേക്കു കണ്ണോടിച്ചപ്പോള്‍ അന്തരീക്ഷം ശാന്തം.
കൊട്ടും പാട്ടുമൊക്കെ എപ്പോഴോ നിലച്ചിരുന്നു
വല്ലാത്തൊരു നിശ്ശബ്ദത അവിടമാകെ പടര്‍ന്നിരിക്കുന്നു....
നിരഞ്ജനയുടെ വീട്ടില്‍ ആരെയും കണ്ടില്ല.
ഇന്നെന്തായാലും പോയി നിരഞ്ജനയുടെ കുഞ്ഞിനു എന്തെങ്കിലും സമ്മാനം വാങ്ങണം. ജെറി നേരത്തെ വരാമെന്നു പറഞ്ഞാണ് പോയിരിക്കുന്നത്.
വൈകുന്നേരം ഒരുങ്ങാന്‍ തിടുക്കമായിരുന്നു. ജെറി വരുന്നുണ്ടോ എന്ന് ഇടയ്ക്കിടെ പുറത്തേക്കെത്തിനോക്കി.....

കോളിംഗ്ബെല്ലടിച്ചപ്പോള്‍ ഓടിച്ചെന്നാണ് വാതില്‍ തുറന്നത്. ജെറി എത്തിയിരിക്കുന്നു. പക്ഷെ മുഖത്ത് പതിവു പ്രസാദമില്ല. കണ്ണുകള്‍ക്ക്‌ വല്ലാത്തൊരു ചുവപ്പ്. .....
എന്ത് പറ്റി ജെറി...? അസുഖമെന്തെങ്കിലും......?അനാമിക നേരിയൊരു ഉള്ഭയത്തോടെ ചോദിച്ചു...
അനാമികയോട് എന്തുപറയേണ്ടൂ എന്നറിയാതെ ജെറി കുഴങ്ങി...
പതറിയ ശബ്ദത്തില്‍ വീണ വാക്കുകളോരോന്നായി അനാമിക അടുക്കിച്ചേര്‍ത്തു... "രാഹുലിന്റെ ഷോപ്പില്‍ ആരെയും കാണാഞ്ഞാണ് അവനെവിടെയെന്നു ശര്മ്മാജിയോടു ചോദിച്ചത്.....അദ്ദേഹം പറഞ്ഞത്......നമ്മുടെ നിരഞ്ജനയുടെ....... തുടരാനാവാതെ ജെറി നിറുത്തി...
പറയൂ ... എന്തുപറ്റി നിരഞ്ജനയ്ക്ക്...? അനാമികയുടെ ആകാംഷ കരച്ചിലായി മാറിയിരുന്നു...
നിരഞ്ജനയുടെ കുട്ടിയെ ഹിജഡകള്‍ കൊണ്ട് പോയി.... ആ കുട്ടി ഹിജഡയായിരുന്നു...!!!!
അത് പറയുമ്പോള്‍ ജെറിയുടെ ശബ്ദത്തില്‍ അമര്‍ത്തിപ്പിടിച്ച ദുഖമോ, അമര്‍ഷമോ, നിസ്സഹായതയോ ഒക്കെ നിഴലിട്ടിരുന്നു...
അനാമിക ഉറഞ്ഞു പോയ മഞ്ഞു കണക്കെ നിശ്ചലം നിന്നു.....
ഹിജഡകള്‍ക്ക് സമ്മാനം നല്‍കാന്‍ കാത്തിരുന്ന പെണ്‍കുട്ടി.....!!!
അന്ധവിശ്വാസത്തിന്റെ ഉലയില്‍ എരിഞ്ഞടങ്ങുന്ന മറ്റൊരു സ്ത്രീജന്മം കൂടി........ചുരത്താതെ വിങ്ങുന്ന മുലപ്പാലിന്റെ വേദന ചുവരുകള്‍ക്കുള്ളില്‍ ഒതുക്കപ്പെടുന്നു.......ഇതിനെന്നെന്കിലും അറുതിയുണ്ടാവുമോ......?

കുറിപ്പ്: നോര്‍ത്ത് ഇന്ത്യയില്‍ ഇന്നും ഇത്തരത്തിലുള്ള അനാചാരങ്ങള്‍ നിലനില്‍ക്കുന്നു. അവിടെ ഏതെങ്കിലും വീട്ടില്‍ കുഞ്ഞു ജനിച്ചാല്‍ (പ്രത്യേകിച്ചും ആണ്‍കുട്ടി ) ഹിജഡകള്‍ അവിടെയെത്തി നൃത്തവും പാട്ടും മറ്റും നടത്തുകയും, കുഞ്ഞിനെ കൈകളില്‍ ഏറ്റുവാങ്ങി അനുഗ്രഹിക്കുന്നതോടൊപ്പം അതിന്റെ ലിംഗനിര്‍ണ്ണയം നടത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. കുട്ടി ഒരു ഹിജഡയായാണോ (ഹെര്‍മഫ്രോടൈറ്റ്) പിറവിയെടുത്തിരിക്കുന്നതെന്നറിയാനാണത്രേ അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത്. അങ്ങനെയാനെന്കില്‍ ആ കുട്ടിയെ അവര്‍ക്ക് കൊടുക്കാന്‍ ആവശ്യപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇങ്ങനെ കുട്ടിയെ കൈമാറിയ നിരവധി സംഭവങ്ങള്‍ വടക്കേ ഇന്ത്യക്കാര്‍ക്കിടയിലുണ്ട്.       

എന്‍റെ ഡയറിക്കുറിപ്പുകള്‍

ചില ദിവസങ്ങള്‍...ചില കാഴ്ചകള്‍ എന്നെ വല്ലാതെ നോവിക്കാറുണ്ട്...
അന്നത്തെ എന്‍റെ ചിന്തകളുടെ പകര്‍പ്പാണിത്....


അനാഥത്വതിന്ടെ ഭയപ്പാട് പേറിയോ....
സനാഥത്വതിന്ടെ സുഖം ലഭിക്കുന്നവരുടെ അലക്ഷ്യതയില്‍ നൊമ്പരം
പൂണ്ടിട്ടോ.....അവന്‍ അലോസരപ്പെടുന്നത്....? വിശപ്പിന്റെ വിളിയിലും ഭാവിയെ പറ്റി അവന്‍ ചിന്തിക്കുന്നുണ്ടാവുമോ.....? ജീവിതത്തിന്റെ വിശദീകരണം സമൂഹമാണ് അവന്‌ ഉണ്ടാക്കിക്കൊടുക്കുന്നത്...
ആ സമൂഹം അവനെ എവിടെക്കാവും കൈ പിടിച്ചു നടത്തുക....?
തെറ്റും ശരിയും ആരാവും....അല്ലെങ്കില്‍ എവിടെനിന്നാവും അവന്‍ മനസിലാക്കുക....? അധ്വാനത്തിന് ശേഷം അല്പസുഖം തേടുന്ന മനുഷ്യന്റെ തൃഷ്ണയുടെ പരിണതഫലങ്ങളല്ലേ ഈ ചോദ്യചിഹ്നങ്ങള്‍ ...? അറിവിനായി പരിശ്രമിക്കാത്ത ......അല്ലെങ്കില്‍ അറിവിന്‌ നേരെ ബോധപൂര്‍വം കണ്ണടക്കുന്ന അന്ധനായ മനുഷ്യന്റെ പാപഫലങ്ങള്‍....!
നിര്‍നിമേഷയായി അവനെ നോക്കി കാണാത്ത ഭാവത്തില്‍ കടന്നു പോരവേ പാവം എന്ന പിറുപിറുപ്പല്ലാതെ ഈ സമൂഹത്തിന്റെ കണ്ണിയായ എനിക്കും എന്താണ് അവന്‌ നല്‍കാനായത്....?


(ഒരു അനാഥബാലന്‍ ഉറക്കം കെടുത്തിയപ്പോള്‍ )

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ആത്മാവിനും ശരീരത്തിനുമിടക്ക് ഒരു ദൂരമുണ്ടോ....?
സൂര്യനും വെളിച്ചത്തിനുമിടക്ക് ഒരു ദൂരമുണ്ടോ...?
ആത്മാവ് ശരീരത്തെയുപെക്ഷിച്ചു യാത്രയാവുന്നുണ്ടോ...?
അതിനപ്പുറം ആത്മാവിന് ഒരു ജീവിതമുണ്ടോ....?
അതോ കൂടുതേടി അലഞ്ഞു നടക്കുന്ന ജിജ്ഞാസുവായ ഒരു പക്ഷിക്കുഞ്ഞ് മാത്രമോ ആത്മാവ്.....?

വെളിച്ചത്തിന്റെ കേദാരം സൂര്യനെന്ന പോലെ.....
ആത്മാവിന്റെ കേദാരം ശരീരമാവാം...പക്ഷെ..പിന്നീടൊരിക്കല്‍ ശരീരത്തിന്റെ നൊമ്പരമറിയാതെ ഇത്ര കാലം കഴിഞ്ഞ കൂട് വിട്ടു ആത്മാവ് യാത്രയാവുമ്പോള്‍ ഇവ രണ്ടിനുമിടക്ക്‌ എന്താത്മാര്ഥതയാണുള്ളത് .......?

(ഒരു മരണം നോവിച്ചപ്പോള്‍.....).

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

പച്ചനിറം വല്ലാതെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു...
അല്ല...ഭ്രാന്തു പിടിപ്പിച്ചിരുന്നു...മഞ്ഞിന്റെ നനവുള്ള ഇലകളെ നോക്കി നില്ക്കാന്‍ എന്തായിരുന്നു ഹരം....? തണുപ്പ് അത്ര ഇഷ്ടമായിരുന്നില്ല.
എന്നാലും അതിന്റെ സൌന്ദര്യം മനസിനെ മത്തു പിടിപ്പിച്ചിരുന്നു...
നേരിയ പ്രകാശകിരണങ്ങള്‍ മഞ്ഞുപാളികളിലൂടെ കാണുന്നത് ഓരോ നല്ല പ്രതീക്ഷകളും ഉറവെടുക്കും പോലെ തോന്നാറുണ്ടായിരുന്നു....
സിമന്റുകെട്ടിടങ്ങളുടെ.....വാഹനങ്ങളുടെ.....ഈ മരുഭൂവില്‍ ആ സൌന്ദര്യം തേടുന്ന നീ എത്ര വിഡ്ഢി ...?
ഇവിടെ ഹൃദയങ്ങളും അങ്ങനെയാണോ...?
മഞ്ഞിന്റെ സ്പര്‍ശമില്ലാത്ത പച്ചയുടെ സമൃധിയില്ലാത്ത....
പൊടിക്കാറ്റൂതുന്ന ഹൃദയങ്ങള്‍ ...! packet food പോലെ സ്നേഹബന്ധങ്ങളും ചില packages മാത്രമാണോ..? ഇവിടെ ബന്ധങ്ങള്‍ക്കിടെ സ്നേഹം എന്ന വാക്ക് ചേര്‍ക്കാമോ എന്തോ.....?

( ഒരു പ്രവാസിയുടെ വേദന.....)

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ഭാര്യ ഈ ലോകത്ത് അധികമാരും പ്രാഗത്ഭ്യവും മഹത്വവും കല്പിക്കാത്ത സ്ഥാനം....!
പെണ്ണായി പിറന്നാല്‍ ഒരുവന്റെ ഭാര്യയാവണം . അവന്‍ എങ്ങനെയോ അതിനനുസരിച്ച് അവളുടെ സ്വഭാവവും പെരുമാറ്റവും ചിട്ടപ്പെടുത്തണം..... സഹിക്കേണ്ടി വരുന്നതിനെപ്പറ്റി പറഞ്ഞാലോ, അതാണ്‌ പെണ്ണിന്റെ ധര്‍മ്മം എന്നാവും മറുപടി. ആണോ...?
സ്വയം വിശകലനം ചെയ്‌താല്‍ പെണ്ണിന്റെ ധര്‍മ്മം പാലിക്കപ്പെടുമ്പോള്‍ പുരുഷനും ഒരു ധര്മ്മമില്ലേ...? എത്ര പുരുഷന്മാര്‍ അത് പാലിക്കുന്നുണ്ടാവും...? കുറ്റപ്പെടുതുമ്പോഴും...വില കല്പിക്കാതിരിക്കുമ്പോഴും അങ്ങനെയൊരാളെ അവള്‍ എത്രമാത്രം സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടാവും....!!!!ഈ ലോകത്തില്‍ മറ്റെന്തിനെക്കാളും മഹത്തരമായ സ്നേഹം ഒരു ഭാര്യയുടെതാണെന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ എത്ര പേര്‍ യോജിക്കും.....?
ആരോ പറഞ്ഞു .....ഈ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും ഭംഗിയുള്ള വാക്കാണ്‌ "അമ്മ" എന്ന്. ഭാര്യ എന്നതിലും അധികം വരുമോ...? എന്‍റെ ചിന്തയില്‍ ഇല്ല....
സ്ത്രീ ഗര്ഭിണിയാകുന്നു.....തന്നില്‍ ഉരുവാകുന്ന സൃഷ്ടിയെ അവള്‍ സ്നേഹിക്കുന്നു, അവളുടെ ഇഷ്ടതിനോത്ത് പരിപാലിക്കുന്നു. കാരണം ആ കുഞ്ഞു തന്നില്‍ നിന്നാണ് ഉരുവായത്....അതുകൊണ്ട് മാത്രം.
എന്നാല്‍ മറുവശത്ത് തികച്ചും അന്യനായ പുരുഷനെ ഒരു
താലിച്ചരടിന്റെ ബലത്തില്‍, അതുവരെ യഥാര്ഥത്തില്‍ സ്വന്തമായിരുന്നതിനെയെല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ചു സ്വന്തമായി കരുതുന്നു....
അവന്റെ ആവശ്യങ്ങള്‍ക്കുമനുസരിച്ചു പെരുമാറി....തന്നിലുള്ള സകല സ്നേഹവും നല്‍കി സര്‍വ്വംസഹയായി കൂടെ കൂട്ടുമ്പോള്‍ ആ മനോവികാരത്തിന് എന്താണ് തുല്യത നല്‍കുക...?


(രാവിലെ മുതല്‍ അധ്വാനിച്ചു തിരിച്ചു വന്നു ഭര്‍ത്താവിനും കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ക്കും വേണ്ടി ഭക്ഷണം ഉണ്ടാക്കുമ്പോള്‍ മര്‍ദ്ദനം മാത്രം
ഏറ്റുവാങ്ങേണ്ടി വന്ന ഒരു പാവം പെണ്ണും മനസിനെ കരയിച്ചു.... )


കുറിപ്പ് : പുരുഷ സുഹൃത്തുക്കള്‍ വിമര്‍ശിച്ചേക്കാം
നല്ല ഭാര്യയുള്ളവന്‍ ഭാഗ്യവാന്‍
അത്രയേ എനിക്ക് പറയാനുള്ളൂ.....

കാണാപ്പുറങ്ങള്‍

മുഖങ്ങളുടെ കാണാപ്പുറങ്ങള്‍ വ്യക്തമാവുന്നത് വല്ലാത്ത
വേദന മനസ്സില്‍ നിറക്കാറുണ്ട്.... എന്നാല്‍ ഈ കാണാപ്പുറങ്ങള്‍
എന്താണ്..? അതെ...അതിലൂടെ സഞ്ചരിക്കാന്‍ ആരും ശ്രമിക്കാറില്ല.
പ്രത്യക്ഷമായതെന്തോ അത് മാത്രം കണ്ണുകളെ പോലെ മനസും കാണുന്നു.

ഒരു പുഞ്ചിരി നല്‍കുന്ന സന്തോഷതിലൂടെ നാം നീങ്ങുമ്പോള്‍ ആ കൃഷ്ണമണികള്‍ക്ക് പിന്നില്‍ ഞരമ്പുകള്‍ വലിഞ്ഞു മുറുകുന്നുന്ടാവാം. പതിയിരിക്കുന്ന ആ കഴുകന്‍ കണ്ണുകള്‍, രക്തത്തിന്റെ ഗന്ധവും കണ്ണീരിന്റെ നനവും പരതുന്നത് എന്തെ നാം അറിയാതെ പോകുന്നു...? ഇതൊന്നും നമ്മുടെ തെറ്റല്ല... ഏറ്റവും വലിയ അത്ഭുത പ്രതിഭാസമായ മനസിന്റെ മായികത !

അഗ്നിയില്‍ ചിറകുകള്‍ കരിയുമെന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടും അഗ്നിയോടു ശലഭത്തിനു അഭിനിവേശമാണ്.. അഗ്നിയുടെ മാദകത്വവും ആകര്‍ഷണീയതയും അത്ര സുന്ദരമല്ലേ...? കടലിലേക്ക്‌ നോക്കൂ ....അതും നമ്മെ ക്ഷണിക്കുന്നുണ്ട്‌ അല്ലെ ? അതാണ്‌ ആ ആഴമുള്ള നീലനിറം നല്‍കുന്ന ആവേശം....

അതുപോലെ മുള്ളുകള്‍ നിറഞ്ഞ പനിനീര്‍പുഷ്പത്തിന്റെ മനോഹാരിത, ചേറിന്റെ ദുര്‍ഗന്ധത്തില്‍ നില്‍ക്കുന്ന താമരപ്പൂവിന്റെ നൈര്‍മ്മല്യം, സൌന്ദര്യമാര്‍ന്ന അഗ്നിയുടെ ചൂട്....ആഴങ്ങളിലേക്ക് ക്ഷണിക്കുന്ന സമുദ്രത്തിന്റെ മായക്കാഴ്ച......ഒക്കെ ഒരു ചുവടു പിന്നോട്ടും ആയിരം ചുവടു മുന്നോട്ടും വയ്പിക്കുന്ന കാന്തികവലയങ്ങള്‍ ആണ് .

മനുഷ്യ മനസിനെ പരീക്ഷണ വിധേയമാക്കുന്ന മായാവശ്യതകള്‍....!

നാം അതറിയുക....!!!!!       

വാച്ചറ് ബ്ലോഗറായപ്പോള്‍.......

ഒരുപാട് സ്വപ്നങ്ങളുമായാണ് മധു തന്റെ അകന്ന ബന്ധുവിനൊപ്പം
ഗള്‍ഫിലെത്തുന്നത്‌. "അറബിയോട് സംസാരിച്ചിട്ടുണ്ട്, എന്തായാലും കട്ടിപ്പണിയൊന്നുമാവില്ല" എന്നാ ഉറപ്പിലാണ് പോരാന്‍ തയ്യാറായതും.
വന്ന ഒരുമാസം അങ്ങേരുടെ കൂടെ ആ ഒറ്റ മുറിയില്‍ കഴിച്ചുകൂട്ടിയതിന്റെ വെപ്രാളം ഇന്നും മാറിയിട്ടില്ല. സഹികെട്ട് ഒരുദിവസം മധു പറഞ്ഞു, "അണ്ണാ എനിക്കൊന്നു ബഹളം വക്കണം "
അണ്ണന്‍ അന്തംവിട്ടു മധുവിനെ നോക്കി. പിന്നെ ചിരിച്ചു. "പാവം, ഒരു പുതിയ പ്രവാസിയുടെ ആദ്യത്തെ ആഗ്രഹം " ഇനിയെത്ര കിടക്കുന്നു മകനെ.....
ഇതായിരുന്നോ ആ ചിരിയുടെ അര്‍ത്ഥം. ? ഒരുമാസം കഴിഞ്ഞു അണ്ണന്‍ പറഞ്ഞു, വേഗം റെഡി ആക്, നമുക്ക് അറബിയെ കാണാന്‍ പോകണം. അങ്ങനെ മധു അറബിയുടെ ഓഫീസിലെത്തി. അണ്ണന്‍ അകത്തേക്ക് പോയപ്പോള്‍ മധു പുറത്തിരുന്നു കാഴ്ചകളൊക്കെ കണ്ടു കണ്ണ് തള്ളിയിരുന്നു. " എന്താ ഒരു സെറ്റപ്പ്...!!! " നാട്ടിലായിരുന്നെന്കില്‍ ഇക്കാഴ്ച്ചകളൊക്കെ പൊടിപ്പും തൊങ്ങലും വച്ച് വിളംബാമായിരുന്നു.

പണ്ടാരമടങ്ങാന്‍......ഇവിടിതൊക്കെ ആരോട് പറയാന്‍...!!

അങ്ങനെ അറബി ഒരു അസ്സിസ്ടന്റിനോപ്പം വിടുമ്പോള്‍ സ്വപ്നങ്ങളുടെ ഒരു കൂമ്പാരം തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു മനസ്സില്‍. ഒരു വലിയ കെട്ടിടത്തിനു മുന്‍പില്‍ വണ്ടി നിന്നു. അസ്സിസ്ടന്റും മധുവും ഇറങ്ങി. "ഇങ്ങേരിതെന്താപ്പ ഒന്നും മിണ്ടാത്തത്..?" അങ്ങനെ ചിന്തിച്ചതുമല്ലാ "ഇധര്‍ ഹേ തുംഹാര ഡ്യൂട്ടി" എന്നുള്ള അങ്ങേരുടെ ശബ്ദം വന്നതും ഒന്നിച്ചായിരുന്നു. മധു നോക്കി, "ങ്‌ഹേ.... ഈ പത്തിരുപതു നിലയുള്ള കെട്ടിടത്തിലോ...? അത്രയും വേണ്ടായിരുന്നു... ങ്ഹാ പിന്നെ ഭാഗ്യം വരുന്ന വഴി ഇങ്ങനെയൊക്കെയാവും....." എന്തായാലും
അണ്ണാ.....അണ്ണന് നന്ദി...! ഇങ്ങനെ ചിന്തിച്ചുകൊണ്ട്‌ അസ്സിസ്ടന്റിനോപ്പം മധുവും അകത്തേക്ക് കയറി....മുന്നില്‍ വലിയൊരു റിസപ്ഷന്‍ കാബിന്‍, ലിഫ്റ്റ് ...ഒക്കെ കണ്ടു മധു ചിന്തിച്ചു, ഇനി ഓഫീസ് എവിടെയാവും...? തന്നെ കൊണ്ട് ഒന്നിനും കൊള്ളില്ല എന്ന് പറയുന്ന വീട്ടുകാരെ ഒരു ഓഫീസ് ജോലി കിട്ടിയിട്ട് വേണം നാല് പറയാന്‍.....മധു ഓര്‍ത്തു. പിന്നെ അസിസ്റ്റന്റ് കൊണ്ടുപോയത്, ഇലക്ട്രിസിടി, ടെലിഫോണ്‍ , വാട്ടര്‍, തുടങ്ങിയവയുടെ കണക്ഷന്‍ റൂമിലെക്കാന്. ..കൂടാതെ പിന്നാമ്പുറത്തുള്ള ഒരു കുടുസുമുറിയും കാട്ടിത്തന്നു. പിന്നെ അയാള്‍ ഹിന്ദിയില്‍ തട്ടിവിട്ടതൊക്കെ കേട്ടുനില്‍ക്കുമ്പോള്‍ മനസിലായി, "ഇവിടെ താന്‍ വാച്ചര്‍ ആണ്. "
"അണ്ണാ എന്നാലും എന്നോടിത് വേണ്ടായിരുന്നു......."അസിസ്റ്റന്റ്-ന്റെ ഹിന്ദി പ്രഭാഷണം തുടരുമ്പോള്‍ മധു പ്രാകി .
"നാലുപാടും വലിയ കെട്ടിടങ്ങള്‍ക്ക് നടുവില്‍, ഇരുപത്തിനാല് മണിക്കൂറും വണ്ടികള്‍ തേരാപാരാ പോകുന്നിടത്ത് ഇത്ര വലിയ ഈ ബില്ടിന്ഗ് ആര് കട്ടോണ്ട് പോകാന്‍..." മധുവിന്റെ ചിന്ത അങ്ങനെ മാത്രമേ പോയുള്ളൂ....

പതിയെ ജോലി തുടങ്ങി, വീട്ടുകാരുടെയൊക്കെ ഇലക്ട്രിസിറ്റി, വാട്ടര്‍, ഫോണ്‍ ഇത്യാദി ബില്ലുകളൊക്കെ അടക്കണം, എല്ലാറ്റിന്റെയും സപ്ലേ ശ്രദ്ധിക്കണം, പിന്നെ ഇടയ്ക്കിടെ ബോസ്-ന്റെ ഫയലും താങ്ങി കൂടെ പോകണം. "അണ്ണാ .....അണ്ണനോട് ഞാന്‍ എന്നാ ദ്രോഹം ചെയ്തിട്ടാ ഇവിടൊറ്റക്കിങ്ങനെ എന്നെ പൂട്ടിയത്..."? മധു അണ്ണനോട് ചോദിച്ചു പോയി..അപ്പോഴും അണ്ണന്‍ ചിരിച്ചു.
അങ്ങനെയിരിക്കെയാണ് അതേ ബില്ടിങ്ങില്‍ ഇന്റര്‍നെറ്റ് കഫെ നടത്തുന്ന മലയാളി വിനോദിനെ മധു പരിചയപ്പെടുന്നത്‌. തന്റെ ദുഖന്ഗലൊക്കെ കേട്ട അവന്‍ പറഞ്ഞു, നിനക്കെന്തായാലും ഇവിടെ തൂക്കുകയും, തുടക്കുകയും ഒന്നും വേണ്ടല്ലോ. മിക്ക ബില്ടിന്ഗ്-ലും വച്ച്മാനാ അതും ചെയ്യുന്നത്. "ങ്‌ഹേ തൂക്കാനോ..?ഭാഗ്യം...പണ്ടേ ഈ സോപ്പും ക്ലോറിന്‍ വെള്ളവും ഒക്കെ അലറ്ജിയുള്ളതാ.....മധു ആശ്വസിച്ചു. വിനോദിനോട്‌
സംസാരിച്ചു വന്നപ്പോഴാണ് അവിടെ അവനൊരു നടത്തിപ്പുകാരന്‍ മാത്രമാ- ണെന്നറിയുന്നത്. അങ്ങനെ മധു അവിടെ സ്ഥിരം കസ്റ്റമര്‍ ആയി. ഡല്‍ഹിയില്‍ തെണ്ടിതിരിഞ്ഞു നടന്നപ്പോള്‍ കമ്പ്യൂട്ടര്‍ പഠിക്കാന്‍ പോയത് നന്നായി. മധു ഓര്‍ത്തു..
വിനോദാണ് ഓര്‍ക്കുട്ട് പരിചയപ്പെടുത്തി തന്നത്. "ഹോ പഴയ ഫ്രണ്ട്സ്-നെയൊക്കെ തപ്പിപിടിക്കണം. ചില ബന്ധുക്കളെയും.
കുറച്ചു ദിവസങ്ങള്‍ കൂടി കടന്നു. പത്തുനാല്പതു പേരെ കിട്ടി.
എന്തായിരുന്നു സന്തോഷം ! പതുക്കെ പതുക്കെ ആര്‍ക്കും ആദ്യം കണ്ടതിന്റെ സന്തോഷമൊന്നും പിന്നീടില്ലെന്നായി. അത്യാവശ്യം ഹായ്, ഹെലോ. ... അത്ര തന്നെ. "എന്തരെടെ ഇത്...." മധു വിനോദിനോട്‌ ചോദിച്ചു.
"എടാ എല്ലാരും നിന്നെപോലെ ആവണമെന്നില്ല. തിരക്കുകളുണ്ടാവും. അല്ലെങ്കില്‍ പുതിയ ഫ്രെണ്ട്സ് ഒക്കെ കാണും. " വിനോദ് പറഞ്ഞു.
അങ്ങനെ നിരാശയും വേദനയും ഹൃദയത്തില്‍ നിറച്ചു ദിവസങ്ങള്‍ നീക്കി. അപ്പോഴാണ്‌ വിനോദ് വീണ്ടും ആശ്വാസദൂതനായെത്തിയത്. "എടേ നിനക്ക് പുതിയൊരു സംഗതി കാട്ടിത്തരാം." അവന്‍ "കൂട്ടം" എന്നാ സൈറ്റ് തുറന്നു. ശ്രദ്ധയോടെ അവന്‍ എല്ലാം നോക്കി.
ഇത് കൊള്ളാം. പരിചയമുള്ള ആരുമില്ല. ആരോടും സംസാരിക്കാം.
മധു അരയുംതലയും മുറുക്കി കമ്പ്യൂട്ടര്‍-നു മുന്നിലിരുന്നു. ആദ്യം തന്നെ പെണ്‍കുട്ടികളെ മാത്രം തപ്പിപിടിച്ച് ഫ്രെണ്ട്സ് ആക്കി. ചിലരൊക്കെ മുഖത്തടിച്ച പോലെ "ignore" ചെയ്തു. കുറച്ചു ദിവസം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ അതും ബോറായി." ഇവളുമാര്‍ക്കൊക്കെ എന്താ ഒരു ജാഡ....." പോകാന്‍ പറ പുല്ല്......പതിയെ ബ്ലോഗുകളിലെക്കായി ശ്രദ്ധ. വലിയ വായനാശീലമോ, എഴുത്തോ ഇല്ലാത്ത താന്‍ ഇതൊക്കെ വായിക്കുന്നതില്‍ അവനോരഭിമാനമൊക്കെ തോന്നി. "ചിലതൊക്കെ കടിച്ചാല്‍ പൊട്ടാത്ത സാഹിത്യം, ചിലത് പ്രവാസ ദുഃഖം, ചിലത് നല്ല കിടുക്കന്‍ തമാശ...."
വായിച്ചു വായിച്ചു മധുവിന് തോന്നി, തനിക്കും എഴുതിക്കൂടെ... ?
പക്ഷെ.....എങ്ങനെയെഴുതാന്‍... ? ഒരുവരി സാഹിത്യം അറിയില്ല, എഴുത്തിന്റെ രീതി അറിയില്ല. എന്തായാലും തട്ടിക്കൂട്ടിയിട്ടു തന്നെ കാര്യം . ഒന്നുമല്ലേലും ഈ വാച്ചര്‍ എന്ന് പറയുന്നതിലും "ബ്ലോഗര്‍" എന്ന് പറയുന്നതിനോരന്തസ്സോക്കെയുണ്ട്‌.
എന്നാലും എന്തെഴുതും....മധുവിന്റെ മനസ് ഭൂതകാലത്തിലൂടെ ഊളിയിട്ടു. ഓര്‍മ്മകള്‍ ഡല്‍ഹിയിലെത്തിയപ്പോള്‍ അവനു ചിരി വന്നു....

അന്ന് ചേച്ചിക്കൊപ്പമായിരുന്നു താമസം. ഒരു ജോലി തരപ്പെടുത്താന്‍ തന്നെ ഇറങ്ങിത്തിരിച്ചതാണ്.
ഒരു ദിവസം ഹിന്ദിയുടെ " aa, aaa, ee, eee അറിയാത്ത തന്നോടു ചേച്ചി പറഞ്ഞു "ഡാ ഒരുകിലോ ആലു ( ഉരുളക്കിഴങ്ങ് ) വാങ്ങി കൊണ്ട് വാ". നീ "ഏക് കിലോ ആലു" എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ മതി. പത്തുരൂപയും തന്നു ചേച്ചി പറഞ്ഞു. മധുവിന് തന്നോടു തന്നെ പുച്ഛം തോന്നി. ഇവിട്ത്തെ ലോക്ലാസ് സൈക്കിള്‍ റിക്ഷാക്കാരന് വരെ ഹിന്ദി അറിയാം. പ്രീഡിഗ്രീക്കാരനായ തനിക്കതുപൊലുമറിയില്ലല്ലോ ദൈവമേ...ഈ വക ചിന്തകളുമായി മധു കടയിലെത്തി. വില ചോദിക്കാം, ചേച്ചി സാധാരണ അതാണ്‌ ആദ്യം ചോദിക്കുക. അതോര്‍ത്തു കാച്ചി. ...."ആലു കൈസേ ദേരെ"

കടക്കാരന്‍: " ഡേഡ് റുപയെ "
മധു ഞെട്ടി. " ഡേഡോ...? ഇതെന്തൊരു വില ?

അങ്ങനെയൊരു രൂപ ഉള്ളതായി ജീവിതത്തില്‍ കേട്ടിട്ടില്ല.
മിണ്ടാതെ അവിടെനിന്നിറങ്ങി. രണ്ടു മൂന്നു കടയില്‍ ചോദിച്ചു.
അവിടെയും "ഡേഡ്". വീണ്ടും നടന്നു. അത്യാവശ്യം കണ്ടാല്‍ തരക്കേടില്ലാത്ത ഒരു കടയില്‍ കയറി, ഒരിക്കലും കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത പഴങ്ങള്‍, പച്ചക്കറികള്‍... എല്ലാം ഭംഗിയായി വലയൊക്കെയിട്ടു പൊതിഞ്ഞു വച്ചിരിക്കുന്നു. ങ്ഹാ... കടയായാല്‍ ഇങ്ങനെ വേണം. ആത്മഗതത്തോടെ മധു ചോദിച്ചു.

ആലു കൈസേ ദേരെ ?
തീന്‍ റുപയെ കിലോ..... കൊള്ളാം ഇതാണ് വില...! മാന്യമായി പറഞ്ഞത് കേട്ടില്ലേ..." തീന്‍" എന്ന്. മധു സന്തോഷത്തോടെ ആലു വാങ്ങി വീട്ടിലെത്തി. ബാക്കി ഏഴു രൂപ ചേച്ചിക്കും കൊടുത്തു. "ഡാ മൂന്നു രൂപായോ ഇതിനു.. "? പിന്നല്ലാതെ....കുറെ കടയില്‍ ചോദിച്ചു, അവിടെല്ലാം ഡേഡ് രുപയ.... ആ രൂപ തന്നില്ലല്ലോ..? ഉവ്വോ..? ചേച്ചി തലയില്‍ കൈ വച്ച് നിന്ന നില്പ് ഇന്നും ഓര്‍മ്മയുണ്ട്. പിന്നെയാണറിഞ്ഞത് ഈ ഡേഡ് - വെറും ഒന്നര രൂപയായിരുന്നു എന്ന്. ....
അങ്ങനെയിരിക്കെ ചൌവ്വരി വാങ്ങാനും ഹിന്ദി അറിയാത്ത തന്നെത്തന്നെ വിട്ടു ഭയങ്കരി ചേച്ചി. " ഡാ സാബുദ്ദാന എന്ന് പറയണം കേട്ടോ " ശരി. വഴിയെ ആപേര് പറഞ്ഞു പറഞ്ഞു പറഞ്ഞാണ് പോയത്. പോകുന്ന വഴിക്കാണ് അപ്രതീക്ഷിതമായി ജോയിച്ചായനെ കാണുന്നത്, നാട്ടു വിശേഷം പറഞ്ഞു നിന്ന് സമയം പോയത് അറിഞ്ഞില്ല. വേഗം കടയിലെത്താനായിരുന്നു പിന്നെ ധൃതി. കടയിലെത്തിയപ്പോഴാണ് സാധനത്തിന്റെ പേരു മറന്നു പോയതറിയുന്നത്.
രണ്ടും കല്പിച്ചു മധു ചോദിച്ചു.
"ചൌവ്വരി ഹേ ?" " ഹാംജി ഹാംജി ആയിയെ ആയിയെ, ബൈഠിയേ " വിനയപൂര്‍വ്വം കടയില് നിന്നിരുന്ന ആള്‍ അകത്തേക്ക് ക്ഷണിച്ചു നല്ലൊരു കസേരയുംതന്നിരുത്തി."അഭി ആയേംഗെ ജി" ഈശ്വരാ വെറുമൊരു ചൌവരി വാങ്ങാന്‍ വന്ന തനിക്കിത്ര വലിയ സ്വീകരണമോ ...? മധു അമ്പരന്നു. അല്പം കഴിഞ്ഞു ആജാനുബാഹുവായ ഒരാള്‍ ഇറങ്ങി വന്നു.
"ഹാംജി ബോലിയെ ....മേ ഹും ചൌധരി ..."ക്യാ ബാത്ത് ഹേ ? മധു ഞെട്ടലോടെ കാര്യം മനസിലാക്കി. പിന്നെ ഒരുവിധം അറിയാവുന്ന ഹിന്ദിയിലും, സാധനങ്ങള്‍ പരിശോധിച്ച് തൊട്ടു കാണിച്ചുമാണ് ചൌവരിയുമായി വീട്ടിലെത്തിയത്...

രണ്ടു മാസം കൂടി കഴിഞ്ഞു കാണും, അത്യാവശ്യം വഴിയും, ബസും ഒക്കെ മനസിലായിതുടങ്ങി. ഒരു ഫ്രെണ്ടിനെ കാണാനിറങ്ങിയതാണ് ബസു നോക്കി നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഒരു സര്‍ദാര്‍ജി ചോദിച്ചു, "ടൈം കിതനാ ഹുവാ...?" വാച്ചില്‍ നോക്കി. "പന്ത്രണ്ടെമുക്കാല്‍" ഈശ്വരാ........ഏക് ദോ തീന്‍ മാത്രമറിയാവുന്ന താനെങ്ങനെ ഈ സമയം പറഞ്ഞൊപ്പിക്കും...? കേള്‍ക്കാത്തമട്ടില്‍ പിന്നിലേക്കു വലിയാന്‍ നോക്കിയിട്ടും സര്‍ദാര്‍ജി വിട്ടില്ല. ഒടുവില്‍ രണ്ടും കല്പിച്ചു പറഞ്ഞു. "ബാരഹ്" (പന്ത്രണ്ടു) കുറേസമയം കൂടി സര്‍ദാര്‍ജി അവിടെ തന്നെ കറങ്ങി നില്‍ക്കുന്നത് കണ്ടു.. തന്റെ ബസൊട്ടു വരുന്നതുമില്ല. കുറെ കഴിഞ്ഞു ഹിന്ദിയില്‍ എന്തൊക്കെയോ ഉച്ചത്തില്‍ പറയുന്നത് കേട്ടാണ് തിരിഞ്ഞു നോക്കിയത്. അതേ സര്‍ദാര്‍ജി. വേരെയാരോടോ സമയം ചോദിച്ചിട്ട് വന്നതാണ്. താന്‍ പറ്റിച്ചതാണെന്ന് കരുതി ചീത്ത വിളിക്കുകയാണ്‌. "മദ്രാസി, മദ്രാസി" എന്ന് മാത്രമല്ലാതെ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞതില്‍ ഒരു വാക്ക് പോലും തനിക്കു മനസിലാകാഞ്ഞതും ഭാഗ്യം.....
ഈ സംഭവമെല്ലാം നല്ല കോമഡി-യില്‍ ചാലിച്ച്, തിരുവന്തോരം ഭാഷയില്‍ മധു തട്ടി. രണ്ടു മൂന്നു ദിവസം കഴിഞ്ഞു ആകാംഷയോടെ തന്റെ പേജ് നോക്കിയ മധു വീണ്ടും ഞെട്ടി. "ഒരുപാട് കമന്റ്സ്...!!
"ഗുഡ്.....വീണ്ടും എഴുതുക.... "
ഇനിയും ബ്ലോഗുകള്‍ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു. "
ആകെയുണ്ടായിരുന്ന ചില സംഭവങ്ങളാണ്. മധു ദയനീയമായി വിനോദിനെ നോക്കി. " എന്തരെടെ ഇത്...? യെവന്മാര്‍ക്ക് വേണ്ടി ഇനീം ഞാനെന്തോന്നെഴുതാന്‍.....? "ദൈവമേ....വാച്ചറായ താന്‍ ബ്ലോഗെരാകാന്‍ പോയതിന്റെ വിന....!!!!!
മധു "കൂട്ടം" തെറ്റിയ കുഞ്ഞാടിനെ പോലെ അന്തംവിട്ടു നിന്നു...!!!

യാത്രാമൊഴിയോടെ....

ഓര്‍മ്മതന്‍ കണ്ണുനീര്‍ പൂക്കളുമായി
ഫെബ്രുവരി മായുന്നു മെല്ലെ മെല്ലെ
ഇതു വിട പറയും കാലം
ബന്ധവും ബന്ധനവുമിഴമുറിയും കാലം

വിരഹത്തിന്‍ നൊമ്പരപ്പാടുമായിനി
യാത്രാമൊഴി ചൊല്ലേണ്ട നേരമെത്തി
നിറയുന്ന കണ്ണുകള്‍ പരസ്പരം ചോദിപ്പൂ
എന്നിനിക്കാണും നമ്മളെന്നുമാത്രം

ഒരിറ്റു കണ്ണീര്‍തുള്ളിയുമായി
കാത്തിരുന്ന് ഞാന്‍ നിന്നെ മാത്രം
നിന്‍റെ വേര്‍പാടെന്നെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നു
ഇനിയൊരു തണല്‍മരമെനിക്കെത്രയന്യം

ഒരു മഞ്ഞുകാലം കൊഴിഞ്ഞു വീണു
വേനലിന്‍ യവനിക ചുരുള്‍ നിവര്‍ത്തു
ഒരിറ്റു ദാഹജലത്തിനായ് ഞാനിനി -
യണയേണ്ടതെവിടെയെന്നോതുമോ നീ.....

ആശ്വാസനിശ്വാസതിന്നന്ത്യമെന്നും
അര്‍പിച്ചിരുന്നു ഞാന്‍ നിന്നില്‍ മാത്രം
അരുതെന്ന് വായുവില്‍ ചലിക്കും കരങ്ങള്‍
അതെന്‍റെയോ നിന്‍റെയോ വിധിയുടെതോ..

കലഹ കാഹളം പരസ്പരം മുഴക്കി നാം
പാരസ്പര്യതിലതിനന്ത്യം കുറിച്ചു നാം
നിനക്കെന്നുമാശ്വാസമിനിയിവിടെയാവും
അന്തരാത്മവന്നെന്നോട് മന്ത്രിച്ചു

മോഹഭംഗത്തില്‍ സാന്ത്വനമേകിയും
വിധിതന്‍ കേളിയിലാശ്വാസമേകിയും പിന്നെ -
ശാസനയുമുപദേശ വചസുമായ് നീ
മുന്നോട്ടു നയിച്ചതുമെന്തിനായിരുന്നു ...?

സ്വാര്‍ത്ഥ മോഹമാം മുഖപടമില്ലാതെയെന്‍
ജീവിത നൌകയേറിയോരെക വ്യക്തി നീ
വിശുദ്ധി തന്‍ ചങ്ങല പൊട്ടിചെറിയാതെ
യെന്‍ സഹചാരിയായോരേക   വ്യക്തി നീ

നിന്‍റെ കാലൊച്ചകളിനിയന്യമാവുന്നു
എന്‍റെ പ്രതീക്ഷകള്‍ക്കന്ത്യം കുറിക്കുന്നു
ഇഷ്ടമനസേതുമില്ലെന്നാകിലും
ദേശാടനപക്ഷി ഞാന്‍ യാത്രയാവുന്നു

ഉപ്പുരസം തീരെ വറ്റിയോരെന്റെ
കണ്ണീരിന്‍ വ്യര്‍ഥത നീയറിയുന്നുവോ...?
ജീവിതമാകെയോരെന്കിലും പക്ഷേയുമായ്
തുടരുമീ വ്യര്‍ഥത നീയറിയുന്നുവോ..?

അനിശ്ചിതത്വത്ത്തിന്‍ കേദാരമൊന്നില്‍
ഒരു കയ്‌തിരി കാത്തിരിപ്പു ഞാന്‍
യാമീരമാമീയനന്തതയ്ക്കു മദ്ധ്യേ
ഒരു കൊച്ചു താരകം തേടുന്നു ഞാന്‍

ജീവിത പാതതന്‍ കല്ലിലും മുള്ളിലും
തേടിയലഞ്ഞൊരു മുത്തായിരുന്നു നീ
എത്രയോ കാതമകലെയെങ്കിലും നിന്‍
വചസുകള്‍ മാത്രമെന്‍ ജീവാമൃതം

നിന്നെ ഞാന്‍ പിരിയുവതെങ്ങിനെ
അതിലേറെയും മറക്കുവതെങ്ങിനെ
പരസ്പരമെഴുതിചേര്‍ത്ത വരികളിനി-

യോരോര്‍മ്മക്കുറിപ്പായി ഞാനെടുത്തോട്ടെ....?       

ഗംഗായനം..

"മദര്‍ തെരേസയെ പോലെയാവണം...." ഗംഗയുടെ ഒരേയൊരു ശാഠ്യം.ഒരു സമ്പന്നപുത്രിയായ ഗംഗയുടെ ആഗ്രഹം എന്തോ ഒരു വൈരുദ്ധ്യം ജനിപ്പിച്ചതു കൊണ്ടാവണം ഹോസ്റ്റലിലെ മറ്റു പെണ്‍കുട്ടികള്‍ അവളെ കളിയാക്കി ചിരിച്ചു.
"നീയോ....മദര്‍ തെരേസ..?" ആ പൊട്ടിച്ചിരിയില്‍ ഗംഗ മുഖം താഴ്ത്തി....

ഓഫീസില്‍ പോകാന്‍ തിരക്കിട്ടിറങ്ങുന്നതിനിടെ മദറിന്റെ ചിത്രത്തിനു മുന്നില്‍ ഒരു നിമിഷം നിന്നു...
കണ്ണുകളില്‍ കനിവു നിറച്ച്, യാചനാ ഭാവത്തിലിരിക്കുന്ന ആ സ്ത്രീ എന്നും അവളെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു . എങ്ങനെയാണ് ഒരു സ്ത്രീയ്ക്ക് ഇത്രയും കരുണാമയിയാവാന്‍ കഴിയുന്നത്‌..? സര്‍വ്വതും ത്യജിച്ച്, അധ്വാനശീലയായി, കാരുണ്യവും സ്നേഹവും മാത്രം പകര്‍ന്നു കൊടുത്ത് അന്തര്‍ലീനമായ ഈശ്വര ചൈതന്യത്തില്‍ ലയിക്കുക...ദൈവം തന്റെ പ്രതിബിംബമായി കോടാനുകോടി മനുഷ്യരില്‍ നിന്നും തെരഞ്ഞെടുത്ത അപൂര്‍വജന്മമായി തീരുക.....ഭാഗ്യമല്ലേ അത്...

ധൃതിയില്‍ നടക്കുന്നതിനിടെ മുടിയില്‍ പൊതിഞ്ഞ മഞ്ഞു കണങ്ങള്‍ കര്ചീഫെടുത്തു ഒപ്പി മാറ്റി. ദൂരെ നിന്നേ കണ്ടു, ബസ്‌സ്റ്റോപ്പിന്റെയടുത്തുള്ള വെയിറ്റിംഗ്ഷെഡിന്റെ ഒരു കോണില്‍ അയാള്‍ ചടഞ്ഞിരിപ്പുണ്ട്. മുഷിഞ്ഞു കീറിയ ഷാള്‍ കൊണ്ട് മൂടിപുതച്ച്‌, തണുപ്പില്‍ നിന്നു രക്ഷപെടാമെന്നുള്ള വ്യര്ഥവ്യാമോഹത്തോടെ കൂനിക്കൂടിയുള്ള ഇരിപ്പ്....ഒരു താങ്ങിനെന്നോണം ഊന്നിപ്പിടിച്ച വടിയും.

"നമസ്കാരം പണ്ഡിറ്റ്‌ ജി..." ഗംഗ പറഞ്ഞു..

നമസ്കാരം....തളര്‍ന്നു ചളുങ്ങിയ ശബ്ദത്തില്‍ അയാളുടെ മറുപടി.
കയ്യില്‍ പൊതിഞ്ഞു പിടിച്ചിരുന്ന ബ്രെഡ്‌ നീട്ടിക്കൊണ്ട് അവള്‍ കുസൃതിയോടെ പറഞ്ഞു...."ഇത് തരാം..... പക്ഷെ ഇന്നെന്റെ ചില ചോദ്യങ്ങള്‍ക്ക് ഉത്തരം തരണം....."
"എന്ത് ചോദ്യങ്ങള്‍...? ചോദിക്കൂ....എന്താ മോള്ക്കറിയേണ്ടത്....?" കറ പിടിച്ച പല്ലുകള്‍ കാട്ടി ആകാംക്ഷയോടെ അയാള്‍ ചിരിച്ചു.

പണ്ഡിറ്റ്‌ ജിയുടെ വീടെവിടെയാണ്...? ആരൊക്കെയുണ്ട്..?
നിരന്തരം കാണുന്നവരാണെങ്കിലും ചോദ്യങ്ങള്‍ അവര്‍ക്കിടയില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
അതുകൊണ്ടായിരിക്കുമോ എന്തോ...ആ ബന്ധവും വളരെ സുദൃഢമായിരുന്നു.
പക്ഷെ പെട്ടെന്നുണ്ടായ ചോദ്യം കേട്ട് വൃദ്ധന്‍ തന്നിലേക്ക് തന്നെ ചുരുണ്ടു കൂടാനൊരു പാഴ്ശ്രമം നടത്തി. ..."എന്തുത്തരമാണ് ഞാന്‍ കുട്ടിയോട് പറയുക..?" രക്ഷപെടലിനായി അയാള്‍ കണ്ടെത്തിയ മറുചോദ്യം...

നോക്കൂ പണ്ഡിറ്റ്‌ ജി.....താങ്കള്‍ വൃദ്ധനാണ്...രോഗിയാണ്... എല്ലാ വിവരവും പറഞ്ഞാല്‍ ഞാന്‍ താങ്കളെ ബന്ധുക്കളുടെയടുത്താക്കാം..."

"അത് വേണ്ട.....ഈ പാഴ്വസ്തു അവരുടെ വീടിന് അഭംഗിയാണ്....
അവിടെയെല്ലാം വിദേശ നിര്‍മ്മിതമായ, സുന്ദര വസ്തുക്കള്‍ കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ചു വച്ചിരിക്കയാണ്. പഴയതൊക്കെ അവര്‍ പുറത്തു കളഞ്ഞു. എന്നാലും എന്നെ അവിടെ സൂക്ഷിച്ചിരുന്നു. ..പൊടി പിടിച്ചു തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ പ്രകൃതിയിലെ കാറ്റ് അത് പറത്തികളഞ്ഞെന്കിലോ എന്ന വ്യാമോഹത്തിലാണ് അവിടം വിട്ടിറങ്ങിയത്‌. . ഇനിയൊരു തിരിച്ചു പോക്കില്ല. മേല്‍ക്കൂരയില്ലാത്ത ഈ ലോകം എനിക്ക് സ്വന്തം,..... മഴ എന്നെ കുളിപ്പിക്കുന്നു, സൂര്യന്‍ എന്റെ വസ്ത്രങ്ങളെ ഉണക്കുന്നു. അഷ്ടി വക ദൈവം നിയോഗിച്ച കുറെ നല്ല മനുഷ്യരും തരുന്നു. ....
ശിഷ്ടജീവിതത്തിന് ഇത്രയൊക്കെ മതി കുട്ടീ" ....ശോകം കലര്‍ന്ന പുഞ്ചിരിയോടെ വൃദ്ധന്‍ തുടരുമ്പോള്‍ നിറഞ്ഞു വന്ന കണ്ണുകള്‍ തുടച്ച് ഗംഗ എണീറ്റു....പേരറിയാത്ത ആ വൃദ്ധനെ അവള്‍ പണ്ഡിറ്റ്‌ എന്ന് വിളിക്കുന്നതു തന്നെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഇത്തരം സംസാരശൈലി കൊണ്ടാണ്.

അദ്ദേഹത്തിന് ഒരു പുതിയ ഷാള്‍ വാങ്ങി കൊടുക്കണം. ബസിലിരുന്നു ഗംഗ ആലോചിച്ചു....

ഓഫീസിലെത്തി പതിവിന്‍പടി ഫയലുകളില്‍ മുങ്ങി തപ്പുമ്പോള്‍ ഗംഗ ചുറ്റുമൊന്നു കണ്ണോടിച്ചു. എല്ലാവരും തിരക്കിട്ട ജോലികളിലാണ്. ഈ തിരക്ക് വെറുപ്പാണുളവാക്കുന്നത്. എന്തൊക്കെയോ വേഗം ചെയ്തു തീര്‍ക്കാനുള്ള ഓരോരുത്തരുടെയും നെട്ടോട്ടം. ..ഇതിനിടെ പരസ്പരം ഒന്ന് ചിരിച്ചാലായി..പടര്‍ന്നു പന്തലിച്ച് പുഷ്പങ്ങളും ഫലങ്ങളും നല്‍കേണ്ട വൃക്ഷങ്ങള്‍....വളരാന്‍ കൂട്ടാക്കാതെ വിത്തിനുള്ളില്‍ മുഖം പൂഴ്ത്തിയിരിക്കുന്ന പോലെ.....
"ഉണരൂ.....പുറത്തു നിങ്ങള്‍ക്കായി വെളിച്ചമുണ്ട്, ഊര്‍ജ്ജമുണ്ട്, അനന്തവിഹായസടക്കം ആയിരമായിരം കാഴ്ചകളുണ്ട്‌"....ഹൃദയത്തിനുള്ളില്‍ ആരോ വിളിച്ചു കൂവുന്നു.....
ഉടന്‍ തന്നെ അവള്‍ സ്വയം ശാസിച്ചു..."ഛെ...മിണ്ടാതിരിക്കൂ.....എല്ലാവരും നിനക്ക് ഭ്രാന്താണെന്ന് പറയും..".
ആറുമണിയായപ്പോള് ജോലികള്‍ ഒരുവിധമൊതുങ്ങി. മഞ്ഞുകാലമായതിനാല്‍ നേരത്തെ ഇരുട്ട് വീണിരിക്കുന്നു. ....മാര്‍ക്കറ്റിലേക്കാണ് നടന്നത്. ഭംഗിയായി ചിത്രപ്പണി ചെയ്ത ഒരു ഷാള്‍ വാങ്ങി. ബസില്‍ കയറുമ്പോള്‍ ഗംഗ സൈഡ്സീറ്റില്‍ തന്നെ സ്ഥാനം പിടിച്ചു. അവിടെയിരുന്നാല്‍ വെയിറ്റിംഗ് ഷെഡില്‍ ഇരിക്കുന്ന പണ്ഡിറ്റ്‌ ജിയെക്കാണാം. തിരികെ പോകുമ്പോള്‍ ഒരു സ്റ്റോപ്പ്‌ അപ്പുറത്ത് ഇറങ്ങേണ്ടി വരുന്നത് കൊണ്ട് സംസാരിക്കാന്‍ പറ്റില്ല. ഗംഗ പുറത്തെ ഇരുളിലേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു. റോഡില്‍ അധികമാരുമില്ല. ഉള്ളവരെ തിരിച്ചറിയാനും കഴിയുന്നില്ല. എല്ലാവരും പുതച്ചു മൂടിയാണ് പോകുന്നത്. ഓരോരുത്തരും പുക തുപ്പുന്ന എഞ്ചിന്‍ പോലെ തോന്നിപ്പിച്ചു. മൂക്കിലൂടെയും വായിലൂടെയും ഓരോ നിശ്വാസത്തിലും ശക്തിയായി പുറത്തേക്ക് വമിക്കുന്ന പുക. ..

പണ്ഡിറ്റ്‌ ജി ഇരിക്കാറുള്ള സ്റ്റോപ്പിലെത്തിയപ്പോള്‍ ഗംഗ ആഹ്ലാദത്തോടെ പുറത്തേക്ക് തലയിട്ടു. കാല്‍മുട്ടുകളില്‍ മുഖമൂന്നി കൂനിപ്പിടിച്ച് വിറച്ചു വിറങ്ങലിച്ചിരിക്കുന്ന രൂപം കാണാം. ഷാള്‍ നിവര്‍ത്തി പുറത്തേക്കവള്‍ വീശിക്കാണിച്ചു. വൃദ്ധന്റെ മുഖത്തു വിടര്‍ന്ന പുഞ്ചിരി അദ്ദേഹം അവളെ കണ്ടെന്നു വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. ഹോസ്റ്റലിലെത്തി കുളി കഴിഞ്ഞ് എംബ്രോയിഡറി റിങെടുത്തു ഷാളില്‍ പിടിപ്പിച്ചു അവള്‍ തുന്നി "ഗംഗാ ബേട്ടി" .വൃദ്ധന്‍ ഗംഗയെ അങ്ങിനെയാണ് വിളിക്കാറ്. കൂട്ടുകാര്‍ കളിയാക്കല്‍ തുടരുകയാണ് "ഓ....മദര്‍ തെരേസയാവാനുള്ള കോച്ചിംഗ് ക്ലാസ്സിലാവും....." മുഖമുയര്‍ത്തി ഗംഗ എല്ലാവരെയും വെറുതെ നോക്കിയിരുന്നു. കറുത്ത ചിറകുകളുയര്‍ത്തി, സീല്‍ക്കാരത്തോടെ മാംസത്തുണ്ടുകള്‍ തേടി വെകിളി പിടിക്കുന്ന കുറെ കഴുകന്മാരെയല്ലാതെ വേറൊന്നും ദൃശ്യമായില്ല.

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ഗംഗ തിരക്ക് പിടിച്ചാണ് ഹോസ്റ്റലില്‍ നിന്നിറങ്ങിയത്. പതിവിലും വൈകിയിരിക്കുന്നു. ഓടിയും നടന്നും ബസ്‌ സ്റ്റോപ്പിലെത്തി.
പണ്ഡിറ്റ്‌ ജി അവളുടെ വരവും പ്രതീക്ഷിച്ചെന്നപോലെ വഴിയിലേക്കു കണ്ണും നട്ടിരിപ്പുണ്ട്. "ഇന്ന് കുറെ നേരം ഇവിടെ ഇരിക്കണമെന്ന് കരുതിയിരുന്നതാണ്. പക്ഷെ വല്ലാതെ വൈകിപ്പോയി". ബ്രഡും വെള്ളവും അദ്ദേഹത്തിന് പകര്‍ന്നു കൊടുക്കുന്നതിനിടയില്‍ ഗംഗ പറഞ്ഞു.

"നോക്കൂ ഞാനൊരു സമ്മാനം കൊണ്ട് വന്നിട്ടുണ്ട്." മനോഹരമായ ഷാള്‍ വിടര്‍ത്തി അവള്‍ അയാളെ പുതപ്പിച്ചു. സന്തോഷം തിരതല്ലുന്ന മുഖത്തോടെ വൃദ്ധന്‍ സാകൂതം നോക്കി. "ഗംഗാ ബേട്ടി " എന്ന അക്ഷരങ്ങളിലൂടെ വിരലോടിച്ചു അവളെ അനുഗ്രഹിക്കാനെന്നോണം അയാള്‍ കൈകളുയര്‍ത്തി. അപ്പോഴേക്കും ഇരമ്പി നിന്ന ബസിനു നേരെ ഗംഗ ഓടിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അകത്തു കയറി അവള്‍ കൈവീശി....

.ചെയ്തു തീര്‍ക്കാന്‍ ഒരുപാട് ജോലിയുണ്ടായിരുന്ന, ഓഫീസിലെ ആ ദിവസം അവസാനിച്ചപ്പോഴേക്കും പുറത്തു ഇരുട്ടിനു കനം വച്ചിരുന്നു. മഞ്ഞും മഴയും വല്ലാതെ അധികരിച്ചിട്ടുണ്ട്. ശരീരം കുത്തിത്തുളയ്ക്കുന്ന തണുപ്പ്. എല്ലുകള്‍ക്ക് പോലും വിറയല്‍ ബാധിച്ചിരിക്കുന്ന പോലെ. കുടയുണ്ടായിട്ടും നനയുന്നു. ബസില്‍ കയറുമ്പോള്‍ പുറത്തെ ഭീകരതയില്‍ നിന്നും രക്ഷപ്പെട്ട സന്തോഷമായിരുന്നു ഗംഗയ്ക്ക്. "പാവം പണ്ഡിറ്റ്‌ ജി ഇപ്പോള്‍ എവിടെയാവും..?സ്ഥിരം തങ്ങാറുള്ള ഹോട്ടലിന്റെ ചായ്പില്‍ ആവുമോ..? എപ്പോഴും ഭക്ഷണമുണ്ടാക്കികൊണ്ടിരിക്കുന്നതിനാല്‍ ചൂട് നിറഞ്ഞ അന്തരീക്ഷമാണവിടെ". ആശ്വാസത്തോടെ ഗംഗ പിന്നിലേക്കു ചാരി. "മേഡം.....ഇറങ്ങണ്ടെ..? കണ്ടക്ടറുടെ ശബ്ദം കേട്ടാണ്‌ പാതിമയക്കത്തില്‍ നിന്നും ഉണര്‍ന്നത്. പുറത്തേക്ക് പാളിയ നോട്ടത്തില്‍ നിന്നും മനസിലായി "പണ്ഡിറ്റ്‌ ജിയുടെ സ്റ്റോപ്‌ ആണ്. ഹോട്ടലില്‍ പതിവ് വെളിച്ചമില്ല. ചായ്പിന്റെ മേല്ക്കൂരയോക്കെ പൊളിഞ്ഞു കിടക്കുന്നു. കാറ്റിന്റെ ക്രുദ്ധതയാവാം.....പക്ഷെ പണ്ഡിറ്റ്‌ ജി എവിടെ..? വെപ്രാളത്തോടെ ഗംഗ ഇരുളിലൂടെ നടത്തിയ സൂക്ഷ്മ നിരീക്ഷണത്തില്‍ കണ്ടു....മറയില്ലാത്ത വെയിറ്റിംഗ് ഷെഡിന്റെ ഇരുമ്പ്ബെഞ്ചില്‍ നീണ്ടു നിവര്‍ന്നു കിടക്കുന്ന ഒരു തുണിക്കെട്ട്‌.......അത് അദ്ദേഹമാണോ..? പാഞ്ഞു പുറത്തേക്കോടാന്‍ ഒരു ശ്രമം നടത്തിയെങ്കിലും തിങ്ങി നിറഞ്ഞ ആളുകള്‍ക്കിടയിലൂടെ അവള്‍ക്കത് സാധ്യമായില്ല. നല്ല തിരക്ക്. ഇപ്പോള്‍ ശ്രമിച്ചു തുടങ്ങിയാലേ അടുത്ത സ്റ്റോപ്പെത്തുമ്പോഴെന്കിലും വാതില്‍ക്കലെത്തൂ.

തന്റെ സ്റ്റോപ്പില്‍ ബസ്‌ നിര്‍ത്തുമ്പോള്‍ ഇറങ്ങി പിന്നിലേക്കൊടാനായിരുന്നു ഗംഗയുടെ ഉദ്ദേശ്യം....പക്ഷെ വിധി വൈപരീത്യം പോലെ നേരെ മുന്‍പില്‍ നില്‍ക്കുന്ന വാര്‍ഡനെ കണ്ട് അവള്‍ പരുങ്ങി. അവര്‍ കാണാതെ തിരിഞ്ഞോടാന്‍ തുനിയുമ്പോഴേക്കും വിളി വന്നു. "ഗംഗാ...." ഹോ അവര്‍ തന്നെയും കണ്ടു കഴിഞ്ഞു. നിസ്സഹായത നിറഞ്ഞ ചിരിയോടെ ഗംഗ അവരെ നോക്കി. അവളെ കുടയിലേക്ക്‌ കൂട്ടി എന്തൊക്കെയോ വലിയ വലിയ കാര്യങ്ങള്‍ പറഞ്ഞു അവര്‍ മുന്നോട്ടു നടന്നു. കേള്‍ക്കുന്ന ഭാവം വരുത്തി കൂടെ നടക്കാനേ നിവൃത്തിയുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ....

അന്ന് ഭക്ഷണം കഴിക്കാന്‍ തോന്നിയില്ല. പ്രാര്ഥിച്ചു നേരെ കിടക്കയെ അഭയം പ്രാപിച്ചു. തന്റെ സ്ത്രീ ജന്മത്തെ പഴിച്ചു പോയി ഗംഗ. ..ചുറ്റും കുറെ ബന്ധങ്ങളുടെ ബന്ധനങ്ങള്‍...ഈ കെട്ടുപാടുകള്‍ പൊട്ടിച്ചെറിയാന്‍ എന്തേ താനെന്ന സ്ത്രീയ്ക്ക് കഴിയുന്നില്ല. സ്ത്രീയാണ് പോലും....? അവള്‍ ഇരുളില്‍ നടക്കാന്‍ പാടില്ലത്രേ....പതിയിരിക്കുന്ന കുറുനരികള്‍ ഉണ്ടെന്നാണ് പറയപ്പെടുന്നത്‌....അവര്‍ പിച്ചി ചീന്തിയാല്‍ ചുറ്റുമുള്ളവര്‍ വേദനിക്കും....എന്നാലും ഇങ്ങനെ ഭയന്ന് ജീവിക്കാന്‍ മാത്രമെന്കില്‍ എന്തിനീ ജീവിതം..? പക്ഷെ ചോദ്യങ്ങള്‍ മാത്രം നിരത്താനല്ലാതെ, തീരുമാനമൊന്നുമെടുക്കാന്‍ ഗംഗയ്ക്ക് ശക്തിയുണ്ടായില്ല.

നേരം പരപരാ വെളുക്കുന്നതെയുള്ളൂ..ആരെയും ഉണര്‍ത്താതെ ഗംഗ പുറത്തേക്കോടി. വാര്‍ഡന്‍ രാവിലെ നടക്കാന്‍ പോയിട്ടുണ്ടാവും. ദൂരെ നിന്നേ അവള്‍ കണ്ടു. വെയിറ്റിംഗ് ഷെഡിന്റെ മുന്നില്‍ നിര്‍ത്തിയിട്ടിരുന്ന ആംബുലന്‍സ് സൈറണിട്ട് പാഞ്ഞു പോകുന്നു. വെപ്രാളത്തോടെ അവിടെയെത്തി അവള്‍ ചുറ്റും പരതി. "ഇല്ല അവിടെ ആരുമില്ല". അദ്ദേഹം മരിച്ചോ..? അതോ മറ്റെവിടെക്കെന്കിലും...? ചിന്തയോടെ ഗംഗ പരിസരമാകെ കണ്ണോടിച്ചു. ബഞ്ചിന് താഴെയായുള്ള കമ്പിയഴികള്‍ക്കിടയില്‍ ഒരു പ്ലാസ്റ്റിക് കവര്‍ ചുരുട്ടി വച്ചിരിക്കുന്നത് കണ്ടു. പുറമെല്ലാം മണ്ണും വെള്ളവും പൊതിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ഗംഗ അതെടുത്തു തുറന്നു.. തെല്ലും നനയാതെ.....തലേന്ന് അവള്‍ കൊടുത്ത ഷാള്‍...! കയ്യില്‍ ചെറിയ നനവ് തട്ടിയപ്പോള്‍ ഗംഗ അതെടുത്ത് മറിച്ചു നോക്കി. "ഗംഗാ ബേട്ടി" ആ പേരിനു ചുറ്റും നനവ് പടര്‍ന്നിരിക്കുന്നു.....നെഞ്ച് നുറുങ്ങുന്ന വേദനയോടെ ഗംഗ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. ..... ക്ഷമിക്കൂ....എനിക്ക് നിങ്ങളെ രക്ഷിക്കാനായില്ല.....!!

നിറകണ്ണുകളോടെ തിരിഞ്ഞു നടക്കുമ്പോള്‍ ഉള്ളിലിരുന്നു ആരോ അവളോട്‌ പറഞ്ഞു..."ഇല്ല നിനക്ക് മദര്‍ തെരെസയാവാന്‍ കഴിയില്ല. ധൈര്യത്തിന്റെ പ്രതീകമായ അവര്‍ക്ക് മുന്നില്‍ ധൈര്യമേതുമില്ലാത്ത നീ വേപഥു പൂണ്ട ഒരു സ്ത്രീ ചിത്രം മാത്രം......!!!!