Tuesday, May 31, 2011

നുറുങ്ങുകള്‍

പൂജ്യം
പൂജ്യം പൂജ്യമായി കാണുമ്പോള്‍
പൂജ്യത്തിനിട്ടൊരു പുഛചിരി....
പത്ത്, നൂറ്‌,.....ആയിരമെന്നെണ്ണുമ്പോള്...
പൂജ്യമോക്കെയും പൂജനീയം......

വൃത്തം
ജീവിതവൃത്തം വരച്ചു തുടങ്ങവേ....
പറയുന്നു ചിലരിതു വിഫലമെന്ന്
വിഫലമാം വൃത്തവും വൃത്തമൊക്കാന്‍
ചിത്തം കൊതിക്കും മര്‍ത്യര്‍ നമ്മള്‍.....
വളയുന്ന രേഖതന്‍ കൂടിച്ചേരല്‍......
പക്ഷെ.......നമുക്ക് ആകൃതി ചോരാത്ത
വൃത്തമാകാം........

നഷ്ട പ്രണയം
ഒരിക്കലും മറക്കില്ല ഞാന്‍
കൊഴിഞ്ഞു പോയൊരാ ഹര്ഷസൂനങ്ങളെ...
വിടരുമോ നീയിനിയോരിക്കലൂടെ
സൌഗന്ധവര്‍ഷമായെന്നില്‍ തുടരുമോ

മണ്ണ്
മണ്ണിനായ് മുറവിളി.....
പിടിച്ചടക്കാന്‍ പോര്‍വിളി....
ഒടുവിലേതു മനുജനും.......
അവനായളക്കുന്ന മണ്ണ്......
അതാറടി മാത്രം.......വെറും ആറടി മാത്രം

Thursday, May 12, 2011

ചില കലികാലചിന്തകള്‍........!!!!!!!!

ബുഷിനും ഷൂ
ചിദംബരത്തിനും ഷൂ
ഇതാണോ ACTION ഷൂ.....?
------------------------*****--------------------
ദുബായില്‍ കെട്ടിട വാടക കുറയുന്നു...
ടാക്സി ചാര്‍ജ് കൂടുന്നു.....
കുറയുന്ന തുകയും കൂടുന്ന തുകയും......
ഒരുവിഭാഗമാള്‍ക്കാര്‍ നെടുവീര്‍പ്പിട്ടു....!!!!
കൂട്ടിയും കിഴിച്ചും നീക്കിവയ്പിന്റെ ആകെത്തുക
നോക്കി ദീര്‍ഘനിശ്വാസമുതിര്‍ക്കുന്ന
പാവം മിഡില്‍ ക്ലാസ് .............!!!!!!
------------------------*****--------------------------------------------
ദൈവവും ചെകുത്താനും ഇലക്ഷന് നില്‍ക്കുന്നു....
ദൈവത്തെ നോക്കി ചെകുത്താന്‍ കളിയാക്കി ചിരിച്ചു
ദൈവം തന്റെ സ്വതസിദ്ധമായ പുഞ്ചിരി തിരിച്ചും നല്‍കി
ഇലക്ഷന്‍ കഴിഞ്ഞു.....വോട്ട് എണ്ണലും......
ദൈവവും തോറ്റു...ചെകുത്താനും തോറ്റു....
ജയിച്ചതോ.....? ഒരു മനുഷ്യന്‍....!!!! സ്വതന്ത്രന്‍...
ദൈവവും ചെകുത്താനും പരസ്പരം നോക്കി..
പിന്നെ പറഞ്ഞു...
ഹിരണ്യന്റെ നാട്ടില്‍ ഹിരണ്യായ നമ: ........
----------------*****-------------------------------------------------------
ശില്പാ ഷെട്ടി വംശീയമായി അപമാനിക്കപ്പെട്ടു.....
ഷെട്ടി കരഞ്ഞു.... ഗുഡി ചിരിച്ചു...
ഇന്ത്യ പൊട്ടിത്തെറിച്ചു.......
ഷെട്ടി ജയിച്ചു........ഗുഡി കരഞ്ഞു....
ഗുഡിക്ക് കാന്‍സര്‍ ......!!!
ഇന്ത്യ പ്രാര്‍ഥിച്ചു....... ഗുഡിക്ക് വേണ്ടി......
ഗുഡി മരിച്ചു...ഷെട്ടി കരഞ്ഞു.....
ഗുഡിയുടെ ആത്മാവ് ഇതെല്ലാം കണ്ടു ചിരിച്ചു...
പിന്നെ പറഞ്ഞു... ....
ഫൂള്‍സ്....!!!! ജയിച്ചത്‌ ഞാന്‍ തന്നെ... !!!
-------------------------*****-----------------------------------------------

അച്ഛന് തിരക്ക് ........
അമ്മയ്ക്കും തിരക്ക്.....
അമ്മയുടെ കൈയിലെ ഉരുള വാങ്ങി ഉണ്ണുന്ന
അയല്‍വക്കത്തെ കുട്ടിയെ നോക്കി അവന്‍ മുഖം വെട്ടിച്ചു........
അവന്‍ വളര്‍ന്നു....അവനും തിരക്ക്....
മൊബൈല്‍ ഫോണ്‍, ഇന്റര്‍നെറ്റ്, പ‌ബ്......ഈവക കൂട്ടുകാര്‍ അവനു ധാരാളം.......
പിന്നീടൊരിക്കല്‍ ഇതേ കൂട്ടുകാര്‍ അവനെ വിഴുങ്ങി.....
അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും തിരക്കൊഴിഞ്ഞു...
വാഴയിലയില്‍ ചോറുരുട്ടി അവര്‍ മകനെ വിളിച്ചു.....
വന്നതോ......ഒരു കൂട്ടം കാക്കകള്‍.....!!!!

Friday, April 22, 2011

കണ്ണുനീര്‍പൂവ്

മഴ തിമിര്‍ത്താടിയാ പുലരിയൊന്നില്‍......
അക്ഷരാങ്കണത്തിലെന് ചുവടൂന്നവേ
കലക്കണ്ടത്തുണ്ടൊരു പാതി നീട്ടി
അന്പിയന്നവളെന്റെ കൈ പിടിച്ചൂ...
കോര്‍ത്തുമുറുക്കിയാ വിരലുകളോരോന്നും
ചാലിട്ട കണ്ണീരിന്നറുതിയേകി....
കഥകളും കവിതയുമേറ്റു ചൊല്ലി
കാത്തൂ...കൊരുത്ത കൈ വേര്‍പെടാതെ.....
രംഗങ്ങളങ്ങനെ തിമിര്‍ത്താടി നമ്മള്‍
കൈവീശിയെന്നോ നിഴല്ചിത്രമായി...
              *                *                *
കണ്ണുകളെത്താത്ത സ്മൃതികള്‍ക്കുമപ്പുറം
കലക്കവെള്ളം തേവിയ വികലമാം കാഴ്ചകള്‍...
പൊട്ടിയ വിപന്ജികയായിന്നു നിറയുന്നു
സീമന്തസിന്ദൂരം മാഞ്ഞൊരാ വെണ്മുഖം
ഓര്‍മ്മയാം മലര്‍വാടിയിലെന്നും സുകൃതമായ്
വിലസിയോരലരിന്നു പുഴുവരിച്ചോ....?
നിനവിലെവിടെയോ വളകിലുക്കം....!!
ചിത്രപിംഗള നര്‍ത്തനാരവം.........!!
ചിതറിയലിയുന്ന പൊട്ടിച്ചിരി.....!!
കാക്കട്ടെയിവ്വിധമെപ്പോഴും നിന്നെ ഞാന്‍..
              *                    *                   *
ജനലഴിയ്ക്കപ്പുറമിളകുന്നു പ്രാവരം
നിരുപമ സൌഗന്ധമന്തികേയെത്തുന്നു.....
ദിവാസ്വപ്നമെന്നു നിനച്ചു പോയെന്കിലും
വെമ്പിയെന്‍ പൂമുഖം തുറക്കുവാനോടി
മഴയിരമ്പുന്നോരിരവിന്നു മദ്ധ്യേ.....
ഉരുകുന്നവളതാ നീഹാരബിന്ദുവായ്‌.......
വര്‍ഷപാതത്തെ മുറിച്ചടുത്തെത്തുവാന്‍...
നെഞ്ചകം തുടിച്ചൊരാ കണ്ണുനീരൊപ്പുവാന്‍
പുറത്തു വീണ്ടുമാര്‍ക്കുന്ന മഴ.....
മഴയുമിരുളും കനക്കുന്ന വീഥിയില്‍
നീര്‍ത്തിയെന്‍ കൈത്തലം കനിവോടെ താഴ്ത്തി....
തിരിഞ്ഞൊന്നു നോക്കാതെ നീയൊഴുകി.....
പറയുവാനപ്പോഴും മറന്നില്ല നീ....
കണ്ണുനീരല്ലിത്..........മഴച്ചാലുകള്‍.... ...!

( അകാലത്തില്‍ വിധവയായിപ്പോയ എന്റെ കൂട്ടുകാരിക്ക് ഒരുപിടി സ്നേഹപൂവുകള്‍......അതിന്റെ നൊമ്പരമായി ഈ കവിതയും....)

Monday, April 04, 2011

ഭൂതകാലത്തിലൂടെ.....

നിങ്ങളില്‍ ആരും ഇങ്ങനെയൊന്നും ആവാതിരിക്കട്ടെ......
വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുന്‍പ് ആ convent ഹോസ്റ്റലില്‍ ഞാന്‍ എത്തുമ്പോള്‍ ആകെ ഒരപരിചിതത്വം എന്നില്‍ നിറഞ്ഞിരുന്നു.
ഒരു ഗ്രാമത്തിന്റെ മുഴുവന്‍ നൈര്‍മ്മല്യതോടെയുമാണ് ഞാന്‍ ആ മഹാനഗരത്തില്‍ എത്തിയത്. വസ്ത്രധാരണരീതി, ഭാഷ, സംസ്കാരം, എല്ലാം വ്യത്യസ്തത നിറഞ്ഞത്‌. ഭാഗ്യം. ആ ഹോസ്റ്റല്‍ എന്തായാലും മലയാളികളായ കന്യാസ്ത്രീകള്‍ നടത്തുന്നതും മലയാളി പെണ്‍കുട്ടികള്‍ മാത്രം താമസിക്കുന്നതുമായിരുന്നു.....
അവിടെ എല്ലാവരും ആ നാടുമായി എന്നെക്കാളും പരിചയമുള്ളവര്‍.
അവര്‍ ഓരോരുത്തരും ഞാന്‍ എന്നാ പുതിയ കുട്ടിയെ ശ്രദ്ധിച്ചും, ശ്രദ്ധിക്കാതെയും കടന്നുപോയി.
എനിക്കൊരു മുറി കിട്ടി. എന്‍റെ കൂടെ വേറൊരു പെണ്‍കുട്ടി കൂടി മാത്രം.ചെറിയ മുറിയായതിനാല്‍ ഒരു അലമാര മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. അത് ഇരുവരും പങ്കിട്ടെടുക്കണമെന്നതിനാല്‍ അവള്‍ അതിന്റെ ഏറ്റവും താഴെയുള്ള തട്ട് എനിക്കായി ഒഴിച്ചിട്ടു.
തറയോടു ചേര്‍ന്ന് കിടക്കുന്നത് കൊണ്ട് പൊടി നിറയാന്‍ എളുപ്പമുള്ള സ്ഥലം. അവളുടെ ആ "വിശാല മനസ്" കണ്ടു ഞാന്‍ ഉള്ളില്‍ ചിരിച്ചു.
സൈഡില്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന ചെറിയ തട്ടില്‍ ഞാന്‍ എന്‍റെ ബുക്സ്, ചെറിയൊരു മേക്കപ്പ്‌ ബോക്സ് എന്നിവ അടുക്കി. അതിന്റടുത്തു എന്‍റെ ചെറിയ പെട്ടിയും. ബെഡ്-ന്റെ കോണിലും ആ പെട്ടിയുടെ മുകളിലുമായി എന്‍റെ അത്യാവശ്യ വസ്ത്രങ്ങള്‍ എടുത്തുവച്ചു ബാക്കി എന്‍റെ ബാഗില്‍ തന്നെ ഒതുക്കി. അവളുടെ സ്ഥലം തിരികെ കിട്ടിയതിനാല്‍ അവളും ഏറെ സന്തോഷിച്ചു. അവള്‍ എന്നെ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട സുഹൃത്തായി കൂട്ടി. അവളുടെ കുസൃതി നിറഞ്ഞ സംസാരരീതിയും മണ്ടത്തരങ്ങളും ഒക്കെ എനിക്കിഷ്ടമായിരുന്നു. പക്ഷെ അവള്‍ വളരെ സ്വാര്‍ത്ഥയാണെന്ന് ഒരുപാട് കാര്യങ്ങളിലൂടെ ഞാന്‍ മനസിലാക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു....
അങ്ങനെയിരിക്കെ ഒരുദിവസം രാത്രി ഉറങ്ങാന്‍ കിടക്കുമ്പോ അവള്‍ എന്നോട് ചോദിച്ചു, നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്ന അധ്യാപകനെ പ്രേമിക്കുന്നതിനെ പറ്റി എന്താ തന്റെ അഭിപ്രായം..... ? ഞാന്‍ ഞെട്ടി. എന്തൊരു ചോദ്യം !!!
എനിക്കിഷ്ടമില്ലാത്തതും എന്‍റെ മനസ് അന്ഗീകരിക്കാത്തതുമായ ഒരു പ്രേമബന്ധം, മറ്റാരോക്കെയായാലും ഒരു കാമുകന്റെ സ്ഥാനത്ത് നമ്മുടെ തന്നെ ഗുരുവിനെ സ്ഥാപിക്കുന്ന പെണ്‍കുട്ടികളോട് എനിക്ക് യോജിക്കാനും ആവില്ല. ഞാന്‍ പതറാതെ മറുപടി നല്‍കി. അവള്‍ വേഗം നിശബ്ദയായി.
പതിയെ അവള്‍ എന്നില്‍ നിന്നകന്നു. അങ്ങനെയിരിക്കെ അവള്‍ ഒരു ബന്ധുവീട്ടിലേക്ക് പോയി. ഹോസ്റ്റലില്‍ cleaning duty ഓരോ ദിവസവും ഓരോ പെണ്‍കുട്ടികളാണ് ചെയ്യുന്നത്. അന്ന് മുറി തൂത്തുവാരിയ കുട്ടി ഒരു കടലാസ് എന്‍റെ കയ്യില്‍ കൊണ്ടുതന്നു. ഞാന്‍ അത് വാങ്ങി നോക്കി.
ആത്മാര്‍ഥമായ ഒരു പ്രണയലേഖനം. കൌതുകം പൂണ്ട ഞാന്‍ അതിന്റെ ബാക്കിപത്രം പരതി. തലയിണയുടെ അടിയില്‍ നിന്നും registered ആയി വന്ന ഒരു കവര്‍ കിട്ടി. അതെ ഇതവള്‍ക്ക് വന്നതാണ്. ഫ്രം അഡ്രസ്സ് ഒരു സ്കൂളിന്റെതായിരുന്നു. അതായത് അവളുടെതായിരുന്ന ഒരു അധ്യാപകന്റെ പ്രനയിനിയാണ് എന്‍റെ സുഹൃത്ത്‌.
കാലം കടന്നു. അവള്‍ എന്നില്‍ നിന്നൊരുപാടകന്നു. പുതിയ കൂട്ടുകാര്‍, പുതിയ ഫാഷന്‍ പരീക്ഷണങ്ങള്‍, അങ്ങനെയങ്ങനെ....അവളുടെ കയ്യില്‍ കവിയുന്ന പണത്തിന്റെ കൊഴുപ്പ്‌ ഞാന്‍ കണ്ടു. ചേച്ചി അമേരിക്കയില്‍ നിന്നും ഡോളെര്സ് അയച്ചു കൊടുക്കുന്നുണ്ടത്രേ...അവളുടെ പേരില്‍ സംശയം പൂണ്ട ചില സുഹൃത്തുക്കള്‍ പലരും അവളെ ഒളിഞ്ഞും തെളിഞ്ഞും ശ്രദ്ധിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിരുന്നു. പക്ഷെ വളരെ തന്മയത്വമായി എല്ലാ പഴുതും അവള്‍ അടച്ചു.നല്ല സ്മാര്‍ട്ട് ഗേള്‍ എന്നാ ഇമേജും അവള്‍ സ്വന്തമാക്കി. പഴയ അധ്യാപകന്റെ പ്രണയാതുരമായ കത്തുകളും ഗിഫ്റ്റുകളും തുരു തുരാ വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അങ്ങനെയിരിക്കെ അവള്‍ എന്നോട് പറഞ്ഞു, എനിക്ക് പുതിയൊരു പ്രൊപോസല്‍ വന്നു. Engineer ആണ്. ഞാനും പയ്യനെ കണ്ടു. കൊള്ളാം. സ്മാര്‍ട്ട്. കുറച്ചുകാലം കൂടി അവളെ സന്തോഷവതിയായി കാണപ്പെട്ടു. ഇതിനിടെ ചില സര്ട്ടിഫിക്കെട്ടുകള്‍ക്കെന്നും പറഞ്ഞു അവള്‍ ചില യാത്രകളും പോയി. ഒരു ദിവസം ദുഖിതയായി അവള്‍ കയറി വന്നു. എന്ത് പറ്റി ? ഞാന്‍ ചോദിച്ചു. ആ റിലേഷന്‍ അവസാനിച്ചു. എനിക്കൊന്നും മനസിലായില്ല. ഞാന്‍ കൂടുതലൊന്നും ചോദിച്ചുമില്ല. കാരണം സത്യസന്ധമായ ഒരു മറുപടി എനിക്ക് പ്രതീക്ഷിക്കാനില്ലായിരുന്നു. അവള്‍ പഴയ ഉത്സാഹം വീണ്ടെടുത്തു...
മിക്കപ്പോഴും ഒരാള്‍ അവളെ കാറില്‍ കൊണ്ടുവിട്ടിരുന്നു. ആരാ അത്..? ഞാന്‍ ചോദിച്ചു. ഓ അതോ... എന്‍റെ കൂട്ടുകാരിയുടെ ഹസ്ബന്റ് ആണ്.
ഞാന്‍ അത് വിശ്വസിച്ചു. അവളെക്കാളും നല്ല പ്രായക്കൂടുതല്‍, തീരെ സ്മാര്‍ട്ട് -ഉം അല്ല. അങ്ങനെയൊരാളെ അവള്‍ സെലക്റ്റ് ചെയ്യില്ല എന്നെനിക്കറിയാമായിരുന്നു. കാലം വീണ്ടും കടന്നു. അവള്‍ ഹോസ്റ്റലില്‍ നിന്നും മാറി. അങ്ങനെയിരിക്കെ ഒരിക്കല്‍ അവള്‍ എന്നെ കാണാന്‍ വന്നു. മുഖമൊക്കെ കരുവാളിച്ചു, സൌന്ദര്യമെല്ലാം ചോര്‍ന്നു വാടിയ ചേമ്പിന്‍ തണ്ട് പോലെ...ഞാന്‍ ചോദിച്ചു...എന്ത് പറ്റി ? ഹേയ് ഒന്നുമില്ല. ഞാന്‍ നാട്ടില്‍ പോവുകയാണ്. അടുത്ത മാസം അമേരിക്കയിലേക്കും.
എനിക്കെന്തോ പന്തികേട്‌ തോന്നി. എന്നിട്ടും ഞാന്‍ അവളെ സന്തോഷത്തോടെ യാത്രയാക്കി. കുറച്ചു നാള്‍ കഴിഞ്ഞു എന്‍റെ ഓഫീസില്‍ എന്നെ കാണാന്‍ ഒരാളെത്തി. അവളെ കാറില്‍ കൊണ്ടുവിടാരുണ്ടായിരുന്ന ഹിന്ദിക്കാരന്‍. അയാള്‍ വളരെ രോഷാകുലനായി കാണപ്പെട്ടു. "എന്താ കാര്യം.."? ഞാന്‍ ചോദിച്ചു.
അയാള്‍: അവള്‍ എവിടെ ?
ഞാന്‍: അവള്‍ നാട്ടില്‍ പോയി. അടുത്ത മാസം അമേരിക്കയിലേക്ക്‌ പോകും എന്നാണ് പറഞ്ഞത്.
അയാള്‍: ഇല്ല. ഞാനിത് വിശ്വസിക്കില്ല. സത്യം പറയൂ. തന്നോടു പറയാതെ അവള്‍ പോകില്ല. തന്നെ അവള്‍ അത്രക്കിഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു.
അതെനിക്കൊരു പുതിയ അറിവായിരുന്നു. എന്നിട്ടും എനിക്ക് ദേഷ്യം വന്നു. നിങ്ങളാരാണ്‌ എന്നെ ചോദ്യം ചെയ്യാന്‍...? അവളെപറ്റി അന്വേഷിക്കാന്‍ നിങ്ങള്‍ക്കെന്താണ് അധികാരം ? അയാളുടെ മുഖം ദയനീയമായി. സ്വരം ഇടറി ....അവള്‍ എന്‍റെ ഭാര്യ ആയിരുന്നു....ഞാന്‍ അസ്തപ്രജ്ഞയായി നിന്നു . അന്ന് ഞാന്‍ ഉറങ്ങിയില്ല. പിറ്റേന്ന് അയാള്‍ വീണ്ടും വന്നു. കുറെ ഫോട്ടോസുമായി. അവരുടെ ഹണിമൂണ്‍ ആഘോഷത്തിന്റെ ചിത്രങ്ങള്‍.

അയാളുടെ ആദ്യ ഭാര്യ മരിച്ചു പോയതായിരുന്നു. ഒരു കുട്ടിയുണ്ട്. ഒരു " beauty parlour-l "ജോലി ചെയ്തിരുന്ന ( massaging centre എന്നാണ് അയാള്‍ പറഞ്ഞത് ) എന്‍റെ സുഹൃത്തിനെ അയാള്‍ കമ്പ്യൂട്ടര്‍ പഠിപ്പിച്ചു, ഓഫീസില്‍ ജോലി വാങ്ങി കൊടുത്തു.അവളുടെ പേരില്‍ ഫ്ലാറ്റ് വാങ്ങി
പക്ഷെ ഒരു ദിവസം അവള്‍ ചെയ്തത് അയാളുടെ കാറില്‍ നിന്നിറങ്ങി മേല്‍പറഞ്ഞ engineer -e കാണാന്‍ പോവുകയായിരുന്നു. അത് കണ്ടുപിടിച്ച ഇയാള്‍ അയാളെ അടിച്ചു. അങ്ങനെയാണത്രേ ആ ബന്ധം തകര്‍ന്നത്. തുടര്‍ന്ന് ഈ ഹിന്ദിക്കാരനില്‍ നിന്നും ഗര്‍ഭം ധരിച്ച അവള്‍ രഹസ്യമായി അബോര്‍ഷനും നടത്തി. അതിന്റെ പേപ്പറും അയാളുടെ കൈവശം ഉണ്ടായിരുന്നു....

ഇതെല്ലാം ഒരു അബോധവസ്ഥയിലെന്നപോലെ ഞാന്‍ കേട്ടു.

കുറച്ചു ദിവസം കൂടി കഴിഞ്ഞാണ് ഒരു കന്യാസ്ത്രീ എന്റടുത്തു ഒരു കത്ത് കൊണ്ടുതന്നു. കുറെനാള്‍ മുന്‍പ് തന്റെ room mate-നു വന്നതാണ് .
മര്യാദകളെ കുറിച്ചോര്‍ക്കാതെ ഞാനാ കത്ത് പൊട്ടിച്ചു. പഴയ അധ്യാപകന്റെ കത്ത്....
പ്രിയപ്പെട്ട ജൂലിയ....
താന്‍ പറഞ്ഞപോലെ ഒരു ഫ്ലാറ്റ് വാങ്ങാനുള്ള കരുതലിലായിരുന്നു ഞാന്‍. കഴിയുമെന്കില്‍ അവിടെ തന്നെ. അതിനായി മൂന്നു ലക്ഷം രൂപയും ഞാനുണ്ടാക്കി. അപ്പോഴാണ്‌ തന്റെ കത്ത് കിട്ടിയത്." ഇനി മുതല്‍ ഒരു സഹോദരിയുടെ സ്ഥാനത്ത് കാണണം" എന്നും പറഞ്ഞ്. ആ മൂന്നു ലക്ഷം രൂപ ഞാന്‍ അനാഥാലയതിനു കൊടുക്കുന്നു. താന്‍ പറ...എനിക്കിപ്പോഴും തന്നെ ഇഷ്ടമാണ്.... താനിക്ക് സമ്മതമാണെങ്കില്‍ ഞാന്‍ വീണ്ടും പൈസയുണ്ടാക്കാം. ഒന്നിച്ചു ജീവിക്കാം...ഇങ്ങനെ തുടരുന്നു ആ കത്ത്..... എല്ലാം കണ്ടും കെട്ടും ഞാന്‍ സ്തംഭിച്ചിരുന്നു...
വീണ്ടും നാലഞ്ചുവര്‍ഷങ്ങള്‍ കടന്നു പോയി...രണ്ടു മൂന്നു മാസം മുന്‍പ് ഞാന്‍ അവളെകുറിച്ചോര്‍ത്തു. പഴയ നമ്പരില്‍ വിളിച്ചപ്പോ അവര്‍ ഒരു മൊബൈല്‍ നമ്പര്‍ തന്നു. ഞാന്‍ വിളിച്ചു. ജൂലിയ, ഇത് ഞാനാണ്....എന്‍റെ ശബ്ദം അവള്‍ മനസിലാക്കി. അവള്‍ പറഞ്ഞു, എന്‍റെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞു, ഇപ്പോള്‍ ബാഗ്ലൂരില്‍ ആണ്. കോട്ടയത്തുകാരന്‍ ആണ്. പേര് ............
ഒരു ഹാപ്പി ലൈഫ്-ന്റെ ശബ്ദമാണ് ഞാനാ കേട്ടത്...

ആ ഹിന്ദിക്കാരന്‍, ആ അദ്ധ്യാപകന്‍, ആ എഞ്ചിനീയര്‍ ഇവരൊക്കെ ഇപ്പോള്‍ എവിടെയാവാം....? എല്ലാറ്റിലുമുപരി ഒരാള്‍ കൂടി എന്‍റെ മനസിനെ നൊമ്പരപ്പെടുത്തി....ആ പാവം വന്ജിക്കപ്പെട്ട ഭര്‍ത്താവ്....!!!       

Saturday, April 02, 2011

സമര്‍പ്പണം

കുതിച്ചു പായുമീ കാലചക്രം
ഇരുളായ് വെളിച്ചമായ് താളുകള്‍ മറിക്കവേ
ഗതകാലസ്മൃതി തന്നേട്ടിലെന്നും
വിറയ്ക്കുന്ന വേദനയേകുന്നു നീ
ഹര്ഷോന്മാദം തൂവിനിന്നൊരാ
ഹൃദയമാം പാലാഴിത്തിരകളില്‍
ഒരു കൊച്ചു കാറ്റായലയിളക്കീ
കൊടുംകാറ്റായ് ഹുങ്കാരം സൃഷ്ടിച്ചു നീ
വീണ്ടുമൊരു ഡിസംബര്‍ വന്നണഞ്ഞൂ
സ്മൃതിപഥം ചലനം മറന്നു നിന്നൂ
ആശിച്ചിരുന്നില്ലോരിക്കലും നിന്നെ ഞാന്‍
എന്നിട്ടുമീ ചാരെയെന്തിനെത്തീ.....?
അധരമുദ്രണങ്ങളോരോന്നുമന്നു
തിളയ്ക്കുന്ന ലാവയായിവളിലൂടോഴുകവേ.......
അരുതെയെന്നോതുവാന്‍ മോഹിച്ചുവെങ്കിലും
വാക്കുകള്‍ മറന്നു പോയന്നു പക്ഷെ.....
പവിത്രമാം മണിവീണ മറക്കുമോ
അപശ്രുതിയെങ്കിലും തന്നാദ്യരാഗം
ഒരു ശിശിരകാലതിന്റെയോര്‍മ്മ
നഖചിത്രവും കോറിയകന്നു പോയി.....
വെറുതെയീ വേദനയിന്നും വിതുമ്പവേ ....
ഹൃദയതംബുരു മന്ത്രിച്ചു മന്ദം

ഇത് നിനക്കുള്ളതാണ്.......
എന്റെ ഹൃദയ നാരായമുനകളാലെഴുതിയ കവിതയാണ്...
ഇത് നിനക്കുള്ളതാണ്.....
എന്‍റെ പ്രണയമൂറുന്ന നെഞ്ചിനാലെഴുതിയ സ്വപ്നമാണ്....
ഇത് നിനക്കുള്ളതാണ്........

Saturday, March 05, 2011

അവള്‍......നീലക്കുറിഞ്ഞി ...!!

ഓം ജയ് ജഗദീശ ഹരേ
സ്വാമി ജയ് ജഗദീശ ഹരേ....
ഭക്ത ജനോം കി സങ്കട്
ക്ഷണ് മേം ദൂര്‍ കരേം.....
ചേതാവനി ഗ്രാമം ഉണരുകയാണ്. ക്ഷേത്രത്തില്‍ നിന്നും ഉയരുന്ന ഭക്തിസാന്ദ്രമായ സംഗീതം ദിവസത്തെ ചൈതന്യവത്താക്കുന്നു. ..അനാമിക പതിവുജോലികള്‍ക്കായുള്ള തയ്യാറെടുപ്പില്‍ കിടക്ക വിട്ട് എണീറ്റു.ജെറിയും മോളും നല്ല ഉറക്കമാണ്. പുതപ്പൊക്കെ അവള്‍ തട്ടിയെറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.രണ്ടുവയസുകാരിയുടെ ശക്തിപരീക്ഷണം...അനാമിക അവളെ നന്നായി പുതപ്പിച്ച ശേഷം ബാല്‍ക്കണിയിലേക്ക് നടന്നു. അവിടെ നിന്നാല്‍ തങ്ങള്‍ ഉള്‍പ്പെടുന്ന  QUARTERS - കളും സമീപത്തുള്ള ഗ്രാമത്തിന്റെ മുക്കാല്‍ ഭാഗവും നന്നായി കാണാം. പുതിയ പ്രഭാതത്തിന്റെ ആരംഭത്തോടൊപ്പം തൊട്ടടുത്ത മന്ദിറില്‍ നിന്നുയരുന്ന ശംഖധ്വനികളും കീര്‍ത്തനങ്ങളും അവിടേക്കുള്ള ഭക്തജനപ്രവാഹവും പൂത്തുലഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്ന വാകമരവും അലഞ്ഞു തിരിയുന്ന കന്നുകാലികളും ഒക്കെ ചേതാവനിയുടെ പതിവ് കാഴ്ചകള്‍......
"നമസ്തേ ഭാഭീ......" അപ്പുറത്തെ ബാല്‍ക്കണിയില്‍നിന്ന് നിരന്ജനയാണ് . പുഞ്ചിരിയോടെ അവളോടും നമസ്തേ പറഞ്ഞു. ബാല്‍ക്കണിയില്‍ നിരത്തി വച്ചിരിക്കുന്ന പൂച്ചെടികള്‍ക്ക് വെള്ളം പകരുന്ന അവളുടെ സാരിയുടെ വശത്ത് കൂടി ഉന്തിയ വയറിന്റെ വെണ്പാളി കാണാം. അതില്‍ ഒരു ജീവന്‍ തുടിക്കുന്നുണ്ട്. രണ്ടു വര്‍ഷത്തിലധികമായി നിരഞ്ജനയെ കാണാന്‍ തുടങ്ങിയിട്ട്. കവിഭാവനയിലെന്ന പോലെ സുന്ദരി..... മുന്‍പ് കാണുമ്പോഴൊക്കെ ആ കണ്ണുകളില്‍ മന്ദീഭവിച്ചു കിടന്ന ദുഖഭാവം അവളുടെ സൌന്ദര്യത്തെ കുറച്ചുകാട്ടിയിരുന്നോ.......?. ഒരു കുഞ്ഞിനു ജന്മം നല്‍കാന്‍ കഴിയാത്ത അവള്‍ കൂട്ടുകുടുംബമായി കഴിഞ്ഞിരുന്ന ആ വീട്ടില്‍ ഒരു ദുശകുനമായപ്പോഴാണ് കൂടുതല്‍ ദുഖിതയായത്..... ആശ്വാസം തേടി തന്‍റടുത്തെത്തുമ്പോഴൊക്കെ സ്വന്തമെന്നതിലും ഉപരിയായ മറ്റെന്തോ ബന്ധമവളോടുണ്ടെന്ന് മനസ് പറഞ്ഞിരുന്നു.. ജുഹാനയെ  കൊഞ്ചിക്കുമ്പോ ഴൊക്കെയും അത്ഭുതമാണ് തോന്നിയിട്ടുള്ളത്. സ്വന്തം കുഞ്ഞായിട്ടും ഇത്രയും സ്നേഹം പ്രകടിപ്പിക്കാന്‍ പലപ്പോഴും തനിക്കുപോലും കഴിയാറില്ല.
.മുഝെ ലഡ്കീ നഹി ചാഹിയെ ഭാഭീ....
ലട്കി ഏക് ദിന്‍ ഹംകോ ഛൊട്കെ ചലി ജായെഗി....
ലട്കാ ഹോ തോ ഹമേശാ ഹമാരെ സാഥ് ഹോംഗേ....
ഏക് ലട്കി കോ വോ ലേകെ ഭി ആയെന്ഗെ.....ഹേ ന..?
ആദ്യമായി ഗര്‍ഭിണി ആണെന്നറിഞ്ഞപ്പോള്‍ അവള്‍ ഓടി വന്നു പറഞ്ഞതിതാണ്. ..ആണ്‍കുട്ടി വേണമെന്ന്... ആണ്കുട്ടിയാണെങ്കില്‍
ഒരു പെണ്‍കുട്ടിയെ അവന്‍ കൊണ്ടുതരുമല്ലോ എന്ന്. അപ്പോള്‍ മോനും മോളും ആയി.... ആ സന്തോഷത്തില്‍ അവളുടെ സൌന്ദര്യം ഇരട്ടിച്ചിരുന്നോ...?

വളരെ നാളത്തെ കാത്തിരിപ്പിന് ശേഷം ഗര്‍ഭിണി ആയതിനാല്‍ ജെറി അവളെ "നീലക്കുറിഞ്ഞി" .... എന്ന് വിളിച്ചു. പൂത്തുലഞ്ഞ ചെടികള്‍ക്കിടയില്‍ വേറൊരു പൂവാണോ അവളെന്ന് സംശയിച്ചു പോകുന്നു......ചിന്തകള്‍ കടിഞ്ഞാണില്ലാതെ പോകുമ്പോഴാണ് രാഹുല്‍ നിരഞ്ജനയുടെ അടുത്തേക്ക് വരുന്നത് കണ്ടത്. ആ ഗ്രാമത്തില്‍ തന്നെ ഇലക്ട്രോണിക് ഷോപ്പ്നടത്തുന്ന രാഹുല്‍ ജെറിക്കും നല്ലൊരു സുഹൃത്ത്‌ എന്നതിലുപരി സഹോദരന്‍ കൂടിയാണ് . ഭാര്യാഭര്‍ത്താക്കന്‍മാര്‍ എന്തോ കളി പറഞ്ഞു ചിരിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ അനാമിക മെല്ലെ അകത്തേക്ക് നടന്നു.. പിന്നെ വേഗം പ്രഭാതഭക്ഷണം തയ്യാറാക്കി ജെറിയെ ഓഫീസില്‍ വിടാനുള്ള തിരക്കായിരുന്നു. ജുഹാന ഉറക്കം വിട്ടിട്ടില്ല. ഉറങ്ങട്ടെ. അതിനിടയില്‍ കുറെ പണികള്‍ തീര്‍ക്കണം. വീട്ടുജോലികള്‍ ഓരോന്നിലേക്കുമായി ചിന്തകളെ തിരിച്ചു വിട്ടു.
പുറത്തു എന്തോ ബഹളം. ...അനാമിക കര്‍ട്ടന്‍ വകഞ്ഞ് പുറത്തേക്കു നോക്കി. ഓ....ഹിജഡകളാണ്. അപ്പുറത്തെ ശര്‍മ്മയ്ക്ക് ആണ്കുട്ടിയുണ്ടായിരിക്കുന്നു. പാട്ടും ഡാന്‍സും കണ്ടപ്പോള്‍ അനാമിക ജോലിയൊക്കെ മറന്നു ബാല്‍ക്കണിയിലെത്തി. ഇനി കുട്ടിയെ എടുത്തു അനുഗ്രഹിച്ചു, പട്ടും പണവും വാങ്ങിയേ അവര്‍ തിരിച്ചു പോകൂ. അവര്‍ അനുഗ്രഹിച്ചാല്‍ ഐശ്വര്യമാണത്രേ....എന്തെല്ലാം അന്ധവിശ്വാസങ്ങള്‍...!!

അപ്പുറത്തെ ബാല്‍ക്കണിയില്‍ ‍ആഹ്ലാദം നിറഞ്ഞ മുഖത്തോടെ നിരഞ്ജനയുമുണ്ട്. ....
ദേഖോ ഭാഭീ ഉന്‍ ലോഗ് കിതനാ ഖുശ് ഹേ.....ആപ് ദേഖ് ലീജിയേഗാ...
ഏക് ദിന്‍ ഇന്‍ ലോഗ് ഹമാര ഘര്‍ പേ ഭി ആയെന്ഗെ".
ഹം അഭിസെ ഇന്‍ ലോഗോം കേലിയെ ബഹുത് കുച്ച് ഖരീദ്കെ രഖാ ഹേ.. " ( ചേച്ചീ അവര്‍ക്ക് എത്ര സന്തോഷമുണ്ടെന്ന് നോക്കൂ, ഒരു ദിവസം ഈ ഹിജടകള്‍ ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിലും വരും. അവര്‍ക്കായി ഞങ്ങള്‍ ഒരുപാട് സമ്മാനങ്ങള്‍ ഇപ്പോഴേ വാങ്ങി വച്ചിട്ടുണ്ട്). അനാമിക അവളുടെ സന്തോഷം കണ്ടു അത്ഭുതം കൂറി നിന്നു.
മാസങ്ങള്‍ കടന്നു...
രാവിലെ കോളിങ്ങ്ബെല്‍ ശബ്ദിക്കുന്നത്‌ കേട്ട് അനാമിക വാതില്‍ തുറന്നപ്പോള്‍ കയ്യില്‍ ഒരു ബോക്സ് ലഡ്ഡുവുമായി രാഹുലാണ്.
ഭാഭീ......ഹംകോ ലട്കാ ഹുവാ....
ലഡ്ഡുബോക്സ് നീട്ടിക്കൊണ്ട് രാഹുല്‍ പറഞ്ഞു.
ഒരു ആണ്‍കുട്ടി വേണമെന്ന നിരഞ്ജനയുടെ പ്രാര്‍ത്ഥന ഫലിച്ചതില്‍ സന്തോഷം തോന്നി....
ഉന്‍ ദോനോം ടിക്ക് ഹേ....
ഹോസ്പിറ്റല്‍ മേം ലേകെ നഹി ഗയാ.....
ദായി ഘര്‍ പര്‍ ആയാ ധാ......
( അവര്‍ രണ്ടുപേര്‍ക്കും സുഖം തന്നെ. ഹോസ്പിറ്റലില്‍ കൊണ്ടുപോയില്ല,
പതിച്ചി വീട്ടില്‍ വന്നിരുന്നു. ( പതിച്ചി- പ്രസവമെടുക്കുന്ന സ്ത്രീ ) ).
"ദായിയോ.....?" ഇക്കാലത്തും ആശുപത്രിയില്‍ കൊണ്ടുപോകാത്തവരോ...?
ഈ ഗ്രാമീണര്‍ ഇങ്ങനെയായിപോയല്ലോ.... ഇപ്പോഴും കുറെ അനാചാരങ്ങളും, അന്ധവിശ്വാസങ്ങളും മുന്‍നിറുത്തി ജീവിക്കുന്നവര്‍. ഇവിടുത്തെ ആശുപത്രികളും വിശേഷപ്പെട്ടത് തന്നെ. ക്രിട്ടിക്കല്‍ സ്റ്റേജിലാണ് പേഷ്യന്റെകില്‍ സാധാരണ രക്ഷപെടാറില്ല. ഗ്രാമത്തിനു പുറത്തുള്ള ആശുപത്രിയിലാണ് അങ്ങനെയുള്ള അവസരത്തില്‍ രോഗികളെ കൊണ്ടുപോകാറ്‌.അവിടെക്കാണെങ്കില്‍ നല്ല ദൂരവും..... പാവം നിരഞ്ജന......അവളെ ദൈവം ആപത്തൊന്നും കൂടാതെ രക്ഷിച്ചല്ലോ. ആശ്വാസം. .....അനാമിക നെടുവീര്‍പ്പിട്ടു.

നിരഞ്ജനയുടെ കുട്ടിയെ ഒന്ന് കാണണമെന്നുണ്ട്. പക്ഷെ അവര്‍ ഉടനെ കാണിക്കില്ലത്രേ. ...അവള്‍ പ്രസവിച്ചുവെന്നറിഞ്ഞതു മുതല്‍ അനാമികയുടെ കണ്ണുകള്‍ ആ പരിസരത്ത് തന്നെ ചുറ്റി നടന്നു. ആരെങ്കിലും കുട്ടിയെ പുറത്തേക്കു കൊണ്ടുവരുന്നുണ്ടോ..?അവന്റെ മുഖം എങ്ങനെയാവും... വെളുത്തിട്ടോ അതോ....? ആരെപോലെയാവും നിരന്ജനയെപോലെയോ അതോ രാഹുലിനെ പോലെയോ...? ഇങ്ങനെ നൂറു സംശയങ്ങള്‍ക്കിടെയാണ്...
ഒരു ദിവസം.....വെയില്‍ കൊള്ളിക്കാനാവണം നിരഞ്ജന കുട്ടിയെയും കൊണ്ട് ബാല്‍ക്കണിയിലെത്തിയത്. അനാമിക കൌതുകത്തോടെ കുഞ്ഞിനെ നോക്കി. അകലെയായതിനാല്‍ ശരിക്കൊന്നും കാണില്ല... എന്നാലും മനസിലായി, നിരഞ്ജനയെ പോലെ വെളുത്തു തുടുത്ത ഒരു സുന്ദരകുട്ടന്‍..
നാളുകള്‍ കടന്നു....പതിവുപോലെ ചേതാവനി ഗ്രാമം അതിന്റെ എല്ലാ നിറവോടും കൂടി ഉണര്‍ന്നു....പുറത്തു കച്ചവടക്കാരുടെയും, വാഹനങ്ങളുടെയും ശബ്ദം മുറിയാതെയുണ്ട്. പതിവില്ലാതെ ഉച്ചത്തിലുള്ള പാട്ടും കൊട്ടും കേട്ട് അനാമിക പുറത്തേക്കു നോക്കി . നിരഞ്ജനയുടെ വീട്ടിലാണ്.
ഹിജഡകള്‍ വന്നിരിക്കുന്നു.......!!!ഒരു ദിവസം അവര്‍ ഇവിടെയും വരുമെന്ന് പണ്ട് നിരഞ്ജന പറഞ്ഞതോര്‍ത്തു.. ചായം തേച്ച ചുണ്ടുകളും, വലിയ പൊട്ടും, വളകളും, ചിത്രപ്പണികള്‍ ചെയ്ത സാരിയും, ഒക്കെ ധരിച്ചു സ്ത്രീ വേഷവും പുരുഷ ശബ്ദവുമുള്ള മനുഷ്യ ജന്മങ്ങള്‍.....!! സമൂഹത്തിനു അകത്തും പുറത്തുമല്ലാത്ത പീഡിത വര്‍ഗ്ഗം.....!!!അവരുടെ ആട്ടവും പാട്ടും ഒക്കെ കണ്ട്‌ കുറെ നേരം കൂടി അവിടെതന്നെ നിന്ന അനാമിക മോളുണര്‍ന്നു കരഞ്ഞപ്പോഴാണ് സ്വന്തം തിരക്കുകളെ പറ്റി ബോധവതിയായത്.
മണിക്കൂറുകള്‍ക്കു ശേഷം പുറത്തേക്കു കണ്ണോടിച്ചപ്പോള്‍ അന്തരീക്ഷം ശാന്തം.
കൊട്ടും പാട്ടുമൊക്കെ എപ്പോഴോ നിലച്ചിരുന്നു
വല്ലാത്തൊരു നിശ്ശബ്ദത അവിടമാകെ പടര്‍ന്നിരിക്കുന്നു....
നിരഞ്ജനയുടെ വീട്ടില്‍ ആരെയും കണ്ടില്ല.
ഇന്നെന്തായാലും പോയി നിരഞ്ജനയുടെ കുഞ്ഞിനു എന്തെങ്കിലും സമ്മാനം വാങ്ങണം. ജെറി നേരത്തെ വരാമെന്നു പറഞ്ഞാണ് പോയിരിക്കുന്നത്.
വൈകുന്നേരം ഒരുങ്ങാന്‍ തിടുക്കമായിരുന്നു. ജെറി വരുന്നുണ്ടോ എന്ന് ഇടയ്ക്കിടെ പുറത്തേക്കെത്തിനോക്കി.....

കോളിംഗ്ബെല്ലടിച്ചപ്പോള്‍ ഓടിച്ചെന്നാണ് വാതില്‍ തുറന്നത്. ജെറി എത്തിയിരിക്കുന്നു. പക്ഷെ മുഖത്ത് പതിവു പ്രസാദമില്ല. കണ്ണുകള്‍ക്ക്‌ വല്ലാത്തൊരു ചുവപ്പ്. .....
എന്ത് പറ്റി ജെറി...? അസുഖമെന്തെങ്കിലും......?അനാമിക നേരിയൊരു ഉള്ഭയത്തോടെ ചോദിച്ചു...
അനാമികയോട് എന്തുപറയേണ്ടൂ എന്നറിയാതെ ജെറി കുഴങ്ങി...
പതറിയ ശബ്ദത്തില്‍ വീണ വാക്കുകളോരോന്നായി അനാമിക അടുക്കിച്ചേര്‍ത്തു... "രാഹുലിന്റെ ഷോപ്പില്‍ ആരെയും കാണാഞ്ഞാണ് അവനെവിടെയെന്നു ശര്മ്മാജിയോടു ചോദിച്ചത്.....അദ്ദേഹം പറഞ്ഞത്......നമ്മുടെ നിരഞ്ജനയുടെ....... തുടരാനാവാതെ ജെറി നിറുത്തി...
പറയൂ ... എന്തുപറ്റി നിരഞ്ജനയ്ക്ക്...? അനാമികയുടെ ആകാംഷ കരച്ചിലായി മാറിയിരുന്നു...
നിരഞ്ജനയുടെ കുട്ടിയെ ഹിജഡകള്‍ കൊണ്ട് പോയി.... ആ കുട്ടി ഹിജഡയായിരുന്നു...!!!!
അത് പറയുമ്പോള്‍ ജെറിയുടെ ശബ്ദത്തില്‍ അമര്‍ത്തിപ്പിടിച്ച ദുഖമോ, അമര്‍ഷമോ, നിസ്സഹായതയോ ഒക്കെ നിഴലിട്ടിരുന്നു...
അനാമിക ഉറഞ്ഞു പോയ മഞ്ഞു കണക്കെ നിശ്ചലം നിന്നു.....
ഹിജഡകള്‍ക്ക് സമ്മാനം നല്‍കാന്‍ കാത്തിരുന്ന പെണ്‍കുട്ടി.....!!!
അന്ധവിശ്വാസത്തിന്റെ ഉലയില്‍ എരിഞ്ഞടങ്ങുന്ന മറ്റൊരു സ്ത്രീജന്മം കൂടി........ചുരത്താതെ വിങ്ങുന്ന മുലപ്പാലിന്റെ വേദന ചുവരുകള്‍ക്കുള്ളില്‍ ഒതുക്കപ്പെടുന്നു.......ഇതിനെന്നെന്കിലും അറുതിയുണ്ടാവുമോ......?

കുറിപ്പ്: നോര്‍ത്ത് ഇന്ത്യയില്‍ ഇന്നും ഇത്തരത്തിലുള്ള അനാചാരങ്ങള്‍ നിലനില്‍ക്കുന്നു. അവിടെ ഏതെങ്കിലും വീട്ടില്‍ കുഞ്ഞു ജനിച്ചാല്‍ (പ്രത്യേകിച്ചും ആണ്‍കുട്ടി ) ഹിജഡകള്‍ അവിടെയെത്തി നൃത്തവും പാട്ടും മറ്റും നടത്തുകയും, കുഞ്ഞിനെ കൈകളില്‍ ഏറ്റുവാങ്ങി അനുഗ്രഹിക്കുന്നതോടൊപ്പം അതിന്റെ ലിംഗനിര്‍ണ്ണയം നടത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. കുട്ടി ഒരു ഹിജഡയായാണോ (ഹെര്‍മഫ്രോടൈറ്റ്) പിറവിയെടുത്തിരിക്കുന്നതെന്നറിയാനാണത്രേ അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത്. അങ്ങനെയാനെന്കില്‍ ആ കുട്ടിയെ അവര്‍ക്ക് കൊടുക്കാന്‍ ആവശ്യപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇങ്ങനെ കുട്ടിയെ കൈമാറിയ നിരവധി സംഭവങ്ങള്‍ വടക്കേ ഇന്ത്യക്കാര്‍ക്കിടയിലുണ്ട്.       

Friday, March 04, 2011

എന്‍റെ ഡയറിക്കുറിപ്പുകള്‍

ചില ദിവസങ്ങള്‍...ചില കാഴ്ചകള്‍ എന്നെ വല്ലാതെ നോവിക്കാറുണ്ട്...
അന്നത്തെ എന്‍റെ ചിന്തകളുടെ പകര്‍പ്പാണിത്....


അനാഥത്വതിന്ടെ ഭയപ്പാട് പേറിയോ....
സനാഥത്വതിന്ടെ സുഖം ലഭിക്കുന്നവരുടെ അലക്ഷ്യതയില്‍ നൊമ്പരം
പൂണ്ടിട്ടോ.....അവന്‍ അലോസരപ്പെടുന്നത്....? വിശപ്പിന്റെ വിളിയിലും ഭാവിയെ പറ്റി അവന്‍ ചിന്തിക്കുന്നുണ്ടാവുമോ.....? ജീവിതത്തിന്റെ വിശദീകരണം സമൂഹമാണ് അവന്‌ ഉണ്ടാക്കിക്കൊടുക്കുന്നത്...
ആ സമൂഹം അവനെ എവിടെക്കാവും കൈ പിടിച്ചു നടത്തുക....?
തെറ്റും ശരിയും ആരാവും....അല്ലെങ്കില്‍ എവിടെനിന്നാവും അവന്‍ മനസിലാക്കുക....? അധ്വാനത്തിന് ശേഷം അല്പസുഖം തേടുന്ന മനുഷ്യന്റെ തൃഷ്ണയുടെ പരിണതഫലങ്ങളല്ലേ ഈ ചോദ്യചിഹ്നങ്ങള്‍ ...? അറിവിനായി പരിശ്രമിക്കാത്ത ......അല്ലെങ്കില്‍ അറിവിന്‌ നേരെ ബോധപൂര്‍വം കണ്ണടക്കുന്ന അന്ധനായ മനുഷ്യന്റെ പാപഫലങ്ങള്‍....!
നിര്‍നിമേഷയായി അവനെ നോക്കി കാണാത്ത ഭാവത്തില്‍ കടന്നു പോരവേ പാവം എന്ന പിറുപിറുപ്പല്ലാതെ ഈ സമൂഹത്തിന്റെ കണ്ണിയായ എനിക്കും എന്താണ് അവന്‌ നല്‍കാനായത്....?


(ഒരു അനാഥബാലന്‍ ഉറക്കം കെടുത്തിയപ്പോള്‍ )

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ആത്മാവിനും ശരീരത്തിനുമിടക്ക് ഒരു ദൂരമുണ്ടോ....?
സൂര്യനും വെളിച്ചത്തിനുമിടക്ക് ഒരു ദൂരമുണ്ടോ...?
ആത്മാവ് ശരീരത്തെയുപെക്ഷിച്ചു യാത്രയാവുന്നുണ്ടോ...?
അതിനപ്പുറം ആത്മാവിന് ഒരു ജീവിതമുണ്ടോ....?
അതോ കൂടുതേടി അലഞ്ഞു നടക്കുന്ന ജിജ്ഞാസുവായ ഒരു പക്ഷിക്കുഞ്ഞ് മാത്രമോ ആത്മാവ്.....?

വെളിച്ചത്തിന്റെ കേദാരം സൂര്യനെന്ന പോലെ.....
ആത്മാവിന്റെ കേദാരം ശരീരമാവാം...പക്ഷെ..പിന്നീടൊരിക്കല്‍ ശരീരത്തിന്റെ നൊമ്പരമറിയാതെ ഇത്ര കാലം കഴിഞ്ഞ കൂട് വിട്ടു ആത്മാവ് യാത്രയാവുമ്പോള്‍ ഇവ രണ്ടിനുമിടക്ക്‌ എന്താത്മാര്ഥതയാണുള്ളത് .......?

(ഒരു മരണം നോവിച്ചപ്പോള്‍.....).

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

പച്ചനിറം വല്ലാതെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു...
അല്ല...ഭ്രാന്തു പിടിപ്പിച്ചിരുന്നു...മഞ്ഞിന്റെ നനവുള്ള ഇലകളെ നോക്കി നില്ക്കാന്‍ എന്തായിരുന്നു ഹരം....? തണുപ്പ് അത്ര ഇഷ്ടമായിരുന്നില്ല.
എന്നാലും അതിന്റെ സൌന്ദര്യം മനസിനെ മത്തു പിടിപ്പിച്ചിരുന്നു...
നേരിയ പ്രകാശകിരണങ്ങള്‍ മഞ്ഞുപാളികളിലൂടെ കാണുന്നത് ഓരോ നല്ല പ്രതീക്ഷകളും ഉറവെടുക്കും പോലെ തോന്നാറുണ്ടായിരുന്നു....
സിമന്റുകെട്ടിടങ്ങളുടെ.....വാഹനങ്ങളുടെ.....ഈ മരുഭൂവില്‍ ആ സൌന്ദര്യം തേടുന്ന നീ എത്ര വിഡ്ഢി ...?
ഇവിടെ ഹൃദയങ്ങളും അങ്ങനെയാണോ...?
മഞ്ഞിന്റെ സ്പര്‍ശമില്ലാത്ത പച്ചയുടെ സമൃധിയില്ലാത്ത....
പൊടിക്കാറ്റൂതുന്ന ഹൃദയങ്ങള്‍ ...! packet food പോലെ സ്നേഹബന്ധങ്ങളും ചില packages മാത്രമാണോ..? ഇവിടെ ബന്ധങ്ങള്‍ക്കിടെ സ്നേഹം എന്ന വാക്ക് ചേര്‍ക്കാമോ എന്തോ.....?

( ഒരു പ്രവാസിയുടെ വേദന.....)

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ഭാര്യ ഈ ലോകത്ത് അധികമാരും പ്രാഗത്ഭ്യവും മഹത്വവും കല്പിക്കാത്ത സ്ഥാനം....!
പെണ്ണായി പിറന്നാല്‍ ഒരുവന്റെ ഭാര്യയാവണം . അവന്‍ എങ്ങനെയോ അതിനനുസരിച്ച് അവളുടെ സ്വഭാവവും പെരുമാറ്റവും ചിട്ടപ്പെടുത്തണം..... സഹിക്കേണ്ടി വരുന്നതിനെപ്പറ്റി പറഞ്ഞാലോ, അതാണ്‌ പെണ്ണിന്റെ ധര്‍മ്മം എന്നാവും മറുപടി. ആണോ...?
സ്വയം വിശകലനം ചെയ്‌താല്‍ പെണ്ണിന്റെ ധര്‍മ്മം പാലിക്കപ്പെടുമ്പോള്‍ പുരുഷനും ഒരു ധര്മ്മമില്ലേ...? എത്ര പുരുഷന്മാര്‍ അത് പാലിക്കുന്നുണ്ടാവും...? കുറ്റപ്പെടുതുമ്പോഴും...വില കല്പിക്കാതിരിക്കുമ്പോഴും അങ്ങനെയൊരാളെ അവള്‍ എത്രമാത്രം സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടാവും....!!!!ഈ ലോകത്തില്‍ മറ്റെന്തിനെക്കാളും മഹത്തരമായ സ്നേഹം ഒരു ഭാര്യയുടെതാണെന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ എത്ര പേര്‍ യോജിക്കും.....?
ആരോ പറഞ്ഞു .....ഈ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും ഭംഗിയുള്ള വാക്കാണ്‌ "അമ്മ" എന്ന്. ഭാര്യ എന്നതിലും അധികം വരുമോ...? എന്‍റെ ചിന്തയില്‍ ഇല്ല....
സ്ത്രീ ഗര്ഭിണിയാകുന്നു.....തന്നില്‍ ഉരുവാകുന്ന സൃഷ്ടിയെ അവള്‍ സ്നേഹിക്കുന്നു, അവളുടെ ഇഷ്ടതിനോത്ത് പരിപാലിക്കുന്നു. കാരണം ആ കുഞ്ഞു തന്നില്‍ നിന്നാണ് ഉരുവായത്....അതുകൊണ്ട് മാത്രം.
എന്നാല്‍ മറുവശത്ത് തികച്ചും അന്യനായ പുരുഷനെ ഒരു
താലിച്ചരടിന്റെ ബലത്തില്‍, അതുവരെ യഥാര്ഥത്തില്‍ സ്വന്തമായിരുന്നതിനെയെല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ചു സ്വന്തമായി കരുതുന്നു....
അവന്റെ ആവശ്യങ്ങള്‍ക്കുമനുസരിച്ചു പെരുമാറി....തന്നിലുള്ള സകല സ്നേഹവും നല്‍കി സര്‍വ്വംസഹയായി കൂടെ കൂട്ടുമ്പോള്‍ ആ മനോവികാരത്തിന് എന്താണ് തുല്യത നല്‍കുക...?


(രാവിലെ മുതല്‍ അധ്വാനിച്ചു തിരിച്ചു വന്നു ഭര്‍ത്താവിനും കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ക്കും വേണ്ടി ഭക്ഷണം ഉണ്ടാക്കുമ്പോള്‍ മര്‍ദ്ദനം മാത്രം
ഏറ്റുവാങ്ങേണ്ടി വന്ന ഒരു പാവം പെണ്ണും മനസിനെ കരയിച്ചു.... )


കുറിപ്പ് : പുരുഷ സുഹൃത്തുക്കള്‍ വിമര്‍ശിച്ചേക്കാം
നല്ല ഭാര്യയുള്ളവന്‍ ഭാഗ്യവാന്‍
അത്രയേ എനിക്ക് പറയാനുള്ളൂ.....
 
Copyright (c) 2010 Laurus Cassia and Powered by Justin James.