കാണാപ്പുറങ്ങള്‍

മുഖങ്ങളുടെ കാണാപ്പുറങ്ങള്‍ വ്യക്തമാവുന്നത് വല്ലാത്ത
വേദന മനസ്സില്‍ നിറക്കാറുണ്ട്.... എന്നാല്‍ ഈ കാണാപ്പുറങ്ങള്‍
എന്താണ്..? അതെ...അതിലൂടെ സഞ്ചരിക്കാന്‍ ആരും ശ്രമിക്കാറില്ല.
പ്രത്യക്ഷമായതെന്തോ അത് മാത്രം കണ്ണുകളെ പോലെ മനസും കാണുന്നു.

ഒരു പുഞ്ചിരി നല്‍കുന്ന സന്തോഷതിലൂടെ നാം നീങ്ങുമ്പോള്‍ ആ കൃഷ്ണമണികള്‍ക്ക് പിന്നില്‍ ഞരമ്പുകള്‍ വലിഞ്ഞു മുറുകുന്നുന്ടാവാം. പതിയിരിക്കുന്ന ആ കഴുകന്‍ കണ്ണുകള്‍, രക്തത്തിന്റെ ഗന്ധവും കണ്ണീരിന്റെ നനവും പരതുന്നത് എന്തെ നാം അറിയാതെ പോകുന്നു...? ഇതൊന്നും നമ്മുടെ തെറ്റല്ല... ഏറ്റവും വലിയ അത്ഭുത പ്രതിഭാസമായ മനസിന്റെ മായികത !

അഗ്നിയില്‍ ചിറകുകള്‍ കരിയുമെന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടും അഗ്നിയോടു ശലഭത്തിനു അഭിനിവേശമാണ്.. അഗ്നിയുടെ മാദകത്വവും ആകര്‍ഷണീയതയും അത്ര സുന്ദരമല്ലേ...? കടലിലേക്ക്‌ നോക്കൂ ....അതും നമ്മെ ക്ഷണിക്കുന്നുണ്ട്‌ അല്ലെ ? അതാണ്‌ ആ ആഴമുള്ള നീലനിറം നല്‍കുന്ന ആവേശം....

അതുപോലെ മുള്ളുകള്‍ നിറഞ്ഞ പനിനീര്‍പുഷ്പത്തിന്റെ മനോഹാരിത, ചേറിന്റെ ദുര്‍ഗന്ധത്തില്‍ നില്‍ക്കുന്ന താമരപ്പൂവിന്റെ നൈര്‍മ്മല്യം, സൌന്ദര്യമാര്‍ന്ന അഗ്നിയുടെ ചൂട്....ആഴങ്ങളിലേക്ക് ക്ഷണിക്കുന്ന സമുദ്രത്തിന്റെ മായക്കാഴ്ച......ഒക്കെ ഒരു ചുവടു പിന്നോട്ടും ആയിരം ചുവടു മുന്നോട്ടും വയ്പിക്കുന്ന കാന്തികവലയങ്ങള്‍ ആണ് .

മനുഷ്യ മനസിനെ പരീക്ഷണ വിധേയമാക്കുന്ന മായാവശ്യതകള്‍....!

നാം അതറിയുക....!!!!!       

വാച്ചറ് ബ്ലോഗറായപ്പോള്‍.......

ഒരുപാട് സ്വപ്നങ്ങളുമായാണ് മധു തന്റെ അകന്ന ബന്ധുവിനൊപ്പം
ഗള്‍ഫിലെത്തുന്നത്‌. "അറബിയോട് സംസാരിച്ചിട്ടുണ്ട്, എന്തായാലും കട്ടിപ്പണിയൊന്നുമാവില്ല" എന്നാ ഉറപ്പിലാണ് പോരാന്‍ തയ്യാറായതും.
വന്ന ഒരുമാസം അങ്ങേരുടെ കൂടെ ആ ഒറ്റ മുറിയില്‍ കഴിച്ചുകൂട്ടിയതിന്റെ വെപ്രാളം ഇന്നും മാറിയിട്ടില്ല. സഹികെട്ട് ഒരുദിവസം മധു പറഞ്ഞു, "അണ്ണാ എനിക്കൊന്നു ബഹളം വക്കണം "
അണ്ണന്‍ അന്തംവിട്ടു മധുവിനെ നോക്കി. പിന്നെ ചിരിച്ചു. "പാവം, ഒരു പുതിയ പ്രവാസിയുടെ ആദ്യത്തെ ആഗ്രഹം " ഇനിയെത്ര കിടക്കുന്നു മകനെ.....
ഇതായിരുന്നോ ആ ചിരിയുടെ അര്‍ത്ഥം. ? ഒരുമാസം കഴിഞ്ഞു അണ്ണന്‍ പറഞ്ഞു, വേഗം റെഡി ആക്, നമുക്ക് അറബിയെ കാണാന്‍ പോകണം. അങ്ങനെ മധു അറബിയുടെ ഓഫീസിലെത്തി. അണ്ണന്‍ അകത്തേക്ക് പോയപ്പോള്‍ മധു പുറത്തിരുന്നു കാഴ്ചകളൊക്കെ കണ്ടു കണ്ണ് തള്ളിയിരുന്നു. " എന്താ ഒരു സെറ്റപ്പ്...!!! " നാട്ടിലായിരുന്നെന്കില്‍ ഇക്കാഴ്ച്ചകളൊക്കെ പൊടിപ്പും തൊങ്ങലും വച്ച് വിളംബാമായിരുന്നു.

പണ്ടാരമടങ്ങാന്‍......ഇവിടിതൊക്കെ ആരോട് പറയാന്‍...!!

അങ്ങനെ അറബി ഒരു അസ്സിസ്ടന്റിനോപ്പം വിടുമ്പോള്‍ സ്വപ്നങ്ങളുടെ ഒരു കൂമ്പാരം തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു മനസ്സില്‍. ഒരു വലിയ കെട്ടിടത്തിനു മുന്‍പില്‍ വണ്ടി നിന്നു. അസ്സിസ്ടന്റും മധുവും ഇറങ്ങി. "ഇങ്ങേരിതെന്താപ്പ ഒന്നും മിണ്ടാത്തത്..?" അങ്ങനെ ചിന്തിച്ചതുമല്ലാ "ഇധര്‍ ഹേ തുംഹാര ഡ്യൂട്ടി" എന്നുള്ള അങ്ങേരുടെ ശബ്ദം വന്നതും ഒന്നിച്ചായിരുന്നു. മധു നോക്കി, "ങ്‌ഹേ.... ഈ പത്തിരുപതു നിലയുള്ള കെട്ടിടത്തിലോ...? അത്രയും വേണ്ടായിരുന്നു... ങ്ഹാ പിന്നെ ഭാഗ്യം വരുന്ന വഴി ഇങ്ങനെയൊക്കെയാവും....." എന്തായാലും
അണ്ണാ.....അണ്ണന് നന്ദി...! ഇങ്ങനെ ചിന്തിച്ചുകൊണ്ട്‌ അസ്സിസ്ടന്റിനോപ്പം മധുവും അകത്തേക്ക് കയറി....മുന്നില്‍ വലിയൊരു റിസപ്ഷന്‍ കാബിന്‍, ലിഫ്റ്റ് ...ഒക്കെ കണ്ടു മധു ചിന്തിച്ചു, ഇനി ഓഫീസ് എവിടെയാവും...? തന്നെ കൊണ്ട് ഒന്നിനും കൊള്ളില്ല എന്ന് പറയുന്ന വീട്ടുകാരെ ഒരു ഓഫീസ് ജോലി കിട്ടിയിട്ട് വേണം നാല് പറയാന്‍.....മധു ഓര്‍ത്തു. പിന്നെ അസിസ്റ്റന്റ് കൊണ്ടുപോയത്, ഇലക്ട്രിസിടി, ടെലിഫോണ്‍ , വാട്ടര്‍, തുടങ്ങിയവയുടെ കണക്ഷന്‍ റൂമിലെക്കാന്. ..കൂടാതെ പിന്നാമ്പുറത്തുള്ള ഒരു കുടുസുമുറിയും കാട്ടിത്തന്നു. പിന്നെ അയാള്‍ ഹിന്ദിയില്‍ തട്ടിവിട്ടതൊക്കെ കേട്ടുനില്‍ക്കുമ്പോള്‍ മനസിലായി, "ഇവിടെ താന്‍ വാച്ചര്‍ ആണ്. "
"അണ്ണാ എന്നാലും എന്നോടിത് വേണ്ടായിരുന്നു......."അസിസ്റ്റന്റ്-ന്റെ ഹിന്ദി പ്രഭാഷണം തുടരുമ്പോള്‍ മധു പ്രാകി .
"നാലുപാടും വലിയ കെട്ടിടങ്ങള്‍ക്ക് നടുവില്‍, ഇരുപത്തിനാല് മണിക്കൂറും വണ്ടികള്‍ തേരാപാരാ പോകുന്നിടത്ത് ഇത്ര വലിയ ഈ ബില്ടിന്ഗ് ആര് കട്ടോണ്ട് പോകാന്‍..." മധുവിന്റെ ചിന്ത അങ്ങനെ മാത്രമേ പോയുള്ളൂ....

പതിയെ ജോലി തുടങ്ങി, വീട്ടുകാരുടെയൊക്കെ ഇലക്ട്രിസിറ്റി, വാട്ടര്‍, ഫോണ്‍ ഇത്യാദി ബില്ലുകളൊക്കെ അടക്കണം, എല്ലാറ്റിന്റെയും സപ്ലേ ശ്രദ്ധിക്കണം, പിന്നെ ഇടയ്ക്കിടെ ബോസ്-ന്റെ ഫയലും താങ്ങി കൂടെ പോകണം. "അണ്ണാ .....അണ്ണനോട് ഞാന്‍ എന്നാ ദ്രോഹം ചെയ്തിട്ടാ ഇവിടൊറ്റക്കിങ്ങനെ എന്നെ പൂട്ടിയത്..."? മധു അണ്ണനോട് ചോദിച്ചു പോയി..അപ്പോഴും അണ്ണന്‍ ചിരിച്ചു.
അങ്ങനെയിരിക്കെയാണ് അതേ ബില്ടിങ്ങില്‍ ഇന്റര്‍നെറ്റ് കഫെ നടത്തുന്ന മലയാളി വിനോദിനെ മധു പരിചയപ്പെടുന്നത്‌. തന്റെ ദുഖന്ഗലൊക്കെ കേട്ട അവന്‍ പറഞ്ഞു, നിനക്കെന്തായാലും ഇവിടെ തൂക്കുകയും, തുടക്കുകയും ഒന്നും വേണ്ടല്ലോ. മിക്ക ബില്ടിന്ഗ്-ലും വച്ച്മാനാ അതും ചെയ്യുന്നത്. "ങ്‌ഹേ തൂക്കാനോ..?ഭാഗ്യം...പണ്ടേ ഈ സോപ്പും ക്ലോറിന്‍ വെള്ളവും ഒക്കെ അലറ്ജിയുള്ളതാ.....മധു ആശ്വസിച്ചു. വിനോദിനോട്‌
സംസാരിച്ചു വന്നപ്പോഴാണ് അവിടെ അവനൊരു നടത്തിപ്പുകാരന്‍ മാത്രമാ- ണെന്നറിയുന്നത്. അങ്ങനെ മധു അവിടെ സ്ഥിരം കസ്റ്റമര്‍ ആയി. ഡല്‍ഹിയില്‍ തെണ്ടിതിരിഞ്ഞു നടന്നപ്പോള്‍ കമ്പ്യൂട്ടര്‍ പഠിക്കാന്‍ പോയത് നന്നായി. മധു ഓര്‍ത്തു..
വിനോദാണ് ഓര്‍ക്കുട്ട് പരിചയപ്പെടുത്തി തന്നത്. "ഹോ പഴയ ഫ്രണ്ട്സ്-നെയൊക്കെ തപ്പിപിടിക്കണം. ചില ബന്ധുക്കളെയും.
കുറച്ചു ദിവസങ്ങള്‍ കൂടി കടന്നു. പത്തുനാല്പതു പേരെ കിട്ടി.
എന്തായിരുന്നു സന്തോഷം ! പതുക്കെ പതുക്കെ ആര്‍ക്കും ആദ്യം കണ്ടതിന്റെ സന്തോഷമൊന്നും പിന്നീടില്ലെന്നായി. അത്യാവശ്യം ഹായ്, ഹെലോ. ... അത്ര തന്നെ. "എന്തരെടെ ഇത്...." മധു വിനോദിനോട്‌ ചോദിച്ചു.
"എടാ എല്ലാരും നിന്നെപോലെ ആവണമെന്നില്ല. തിരക്കുകളുണ്ടാവും. അല്ലെങ്കില്‍ പുതിയ ഫ്രെണ്ട്സ് ഒക്കെ കാണും. " വിനോദ് പറഞ്ഞു.
അങ്ങനെ നിരാശയും വേദനയും ഹൃദയത്തില്‍ നിറച്ചു ദിവസങ്ങള്‍ നീക്കി. അപ്പോഴാണ്‌ വിനോദ് വീണ്ടും ആശ്വാസദൂതനായെത്തിയത്. "എടേ നിനക്ക് പുതിയൊരു സംഗതി കാട്ടിത്തരാം." അവന്‍ "കൂട്ടം" എന്നാ സൈറ്റ് തുറന്നു. ശ്രദ്ധയോടെ അവന്‍ എല്ലാം നോക്കി.
ഇത് കൊള്ളാം. പരിചയമുള്ള ആരുമില്ല. ആരോടും സംസാരിക്കാം.
മധു അരയുംതലയും മുറുക്കി കമ്പ്യൂട്ടര്‍-നു മുന്നിലിരുന്നു. ആദ്യം തന്നെ പെണ്‍കുട്ടികളെ മാത്രം തപ്പിപിടിച്ച് ഫ്രെണ്ട്സ് ആക്കി. ചിലരൊക്കെ മുഖത്തടിച്ച പോലെ "ignore" ചെയ്തു. കുറച്ചു ദിവസം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ അതും ബോറായി." ഇവളുമാര്‍ക്കൊക്കെ എന്താ ഒരു ജാഡ....." പോകാന്‍ പറ പുല്ല്......പതിയെ ബ്ലോഗുകളിലെക്കായി ശ്രദ്ധ. വലിയ വായനാശീലമോ, എഴുത്തോ ഇല്ലാത്ത താന്‍ ഇതൊക്കെ വായിക്കുന്നതില്‍ അവനോരഭിമാനമൊക്കെ തോന്നി. "ചിലതൊക്കെ കടിച്ചാല്‍ പൊട്ടാത്ത സാഹിത്യം, ചിലത് പ്രവാസ ദുഃഖം, ചിലത് നല്ല കിടുക്കന്‍ തമാശ...."
വായിച്ചു വായിച്ചു മധുവിന് തോന്നി, തനിക്കും എഴുതിക്കൂടെ... ?
പക്ഷെ.....എങ്ങനെയെഴുതാന്‍... ? ഒരുവരി സാഹിത്യം അറിയില്ല, എഴുത്തിന്റെ രീതി അറിയില്ല. എന്തായാലും തട്ടിക്കൂട്ടിയിട്ടു തന്നെ കാര്യം . ഒന്നുമല്ലേലും ഈ വാച്ചര്‍ എന്ന് പറയുന്നതിലും "ബ്ലോഗര്‍" എന്ന് പറയുന്നതിനോരന്തസ്സോക്കെയുണ്ട്‌.
എന്നാലും എന്തെഴുതും....മധുവിന്റെ മനസ് ഭൂതകാലത്തിലൂടെ ഊളിയിട്ടു. ഓര്‍മ്മകള്‍ ഡല്‍ഹിയിലെത്തിയപ്പോള്‍ അവനു ചിരി വന്നു....

അന്ന് ചേച്ചിക്കൊപ്പമായിരുന്നു താമസം. ഒരു ജോലി തരപ്പെടുത്താന്‍ തന്നെ ഇറങ്ങിത്തിരിച്ചതാണ്.
ഒരു ദിവസം ഹിന്ദിയുടെ " aa, aaa, ee, eee അറിയാത്ത തന്നോടു ചേച്ചി പറഞ്ഞു "ഡാ ഒരുകിലോ ആലു ( ഉരുളക്കിഴങ്ങ് ) വാങ്ങി കൊണ്ട് വാ". നീ "ഏക് കിലോ ആലു" എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ മതി. പത്തുരൂപയും തന്നു ചേച്ചി പറഞ്ഞു. മധുവിന് തന്നോടു തന്നെ പുച്ഛം തോന്നി. ഇവിട്ത്തെ ലോക്ലാസ് സൈക്കിള്‍ റിക്ഷാക്കാരന് വരെ ഹിന്ദി അറിയാം. പ്രീഡിഗ്രീക്കാരനായ തനിക്കതുപൊലുമറിയില്ലല്ലോ ദൈവമേ...ഈ വക ചിന്തകളുമായി മധു കടയിലെത്തി. വില ചോദിക്കാം, ചേച്ചി സാധാരണ അതാണ്‌ ആദ്യം ചോദിക്കുക. അതോര്‍ത്തു കാച്ചി. ...."ആലു കൈസേ ദേരെ"

കടക്കാരന്‍: " ഡേഡ് റുപയെ "
മധു ഞെട്ടി. " ഡേഡോ...? ഇതെന്തൊരു വില ?

അങ്ങനെയൊരു രൂപ ഉള്ളതായി ജീവിതത്തില്‍ കേട്ടിട്ടില്ല.
മിണ്ടാതെ അവിടെനിന്നിറങ്ങി. രണ്ടു മൂന്നു കടയില്‍ ചോദിച്ചു.
അവിടെയും "ഡേഡ്". വീണ്ടും നടന്നു. അത്യാവശ്യം കണ്ടാല്‍ തരക്കേടില്ലാത്ത ഒരു കടയില്‍ കയറി, ഒരിക്കലും കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത പഴങ്ങള്‍, പച്ചക്കറികള്‍... എല്ലാം ഭംഗിയായി വലയൊക്കെയിട്ടു പൊതിഞ്ഞു വച്ചിരിക്കുന്നു. ങ്ഹാ... കടയായാല്‍ ഇങ്ങനെ വേണം. ആത്മഗതത്തോടെ മധു ചോദിച്ചു.

ആലു കൈസേ ദേരെ ?
തീന്‍ റുപയെ കിലോ..... കൊള്ളാം ഇതാണ് വില...! മാന്യമായി പറഞ്ഞത് കേട്ടില്ലേ..." തീന്‍" എന്ന്. മധു സന്തോഷത്തോടെ ആലു വാങ്ങി വീട്ടിലെത്തി. ബാക്കി ഏഴു രൂപ ചേച്ചിക്കും കൊടുത്തു. "ഡാ മൂന്നു രൂപായോ ഇതിനു.. "? പിന്നല്ലാതെ....കുറെ കടയില്‍ ചോദിച്ചു, അവിടെല്ലാം ഡേഡ് രുപയ.... ആ രൂപ തന്നില്ലല്ലോ..? ഉവ്വോ..? ചേച്ചി തലയില്‍ കൈ വച്ച് നിന്ന നില്പ് ഇന്നും ഓര്‍മ്മയുണ്ട്. പിന്നെയാണറിഞ്ഞത് ഈ ഡേഡ് - വെറും ഒന്നര രൂപയായിരുന്നു എന്ന്. ....
അങ്ങനെയിരിക്കെ ചൌവ്വരി വാങ്ങാനും ഹിന്ദി അറിയാത്ത തന്നെത്തന്നെ വിട്ടു ഭയങ്കരി ചേച്ചി. " ഡാ സാബുദ്ദാന എന്ന് പറയണം കേട്ടോ " ശരി. വഴിയെ ആപേര് പറഞ്ഞു പറഞ്ഞു പറഞ്ഞാണ് പോയത്. പോകുന്ന വഴിക്കാണ് അപ്രതീക്ഷിതമായി ജോയിച്ചായനെ കാണുന്നത്, നാട്ടു വിശേഷം പറഞ്ഞു നിന്ന് സമയം പോയത് അറിഞ്ഞില്ല. വേഗം കടയിലെത്താനായിരുന്നു പിന്നെ ധൃതി. കടയിലെത്തിയപ്പോഴാണ് സാധനത്തിന്റെ പേരു മറന്നു പോയതറിയുന്നത്.
രണ്ടും കല്പിച്ചു മധു ചോദിച്ചു.
"ചൌവ്വരി ഹേ ?" " ഹാംജി ഹാംജി ആയിയെ ആയിയെ, ബൈഠിയേ " വിനയപൂര്‍വ്വം കടയില് നിന്നിരുന്ന ആള്‍ അകത്തേക്ക് ക്ഷണിച്ചു നല്ലൊരു കസേരയുംതന്നിരുത്തി."അഭി ആയേംഗെ ജി" ഈശ്വരാ വെറുമൊരു ചൌവരി വാങ്ങാന്‍ വന്ന തനിക്കിത്ര വലിയ സ്വീകരണമോ ...? മധു അമ്പരന്നു. അല്പം കഴിഞ്ഞു ആജാനുബാഹുവായ ഒരാള്‍ ഇറങ്ങി വന്നു.
"ഹാംജി ബോലിയെ ....മേ ഹും ചൌധരി ..."ക്യാ ബാത്ത് ഹേ ? മധു ഞെട്ടലോടെ കാര്യം മനസിലാക്കി. പിന്നെ ഒരുവിധം അറിയാവുന്ന ഹിന്ദിയിലും, സാധനങ്ങള്‍ പരിശോധിച്ച് തൊട്ടു കാണിച്ചുമാണ് ചൌവരിയുമായി വീട്ടിലെത്തിയത്...

രണ്ടു മാസം കൂടി കഴിഞ്ഞു കാണും, അത്യാവശ്യം വഴിയും, ബസും ഒക്കെ മനസിലായിതുടങ്ങി. ഒരു ഫ്രെണ്ടിനെ കാണാനിറങ്ങിയതാണ് ബസു നോക്കി നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഒരു സര്‍ദാര്‍ജി ചോദിച്ചു, "ടൈം കിതനാ ഹുവാ...?" വാച്ചില്‍ നോക്കി. "പന്ത്രണ്ടെമുക്കാല്‍" ഈശ്വരാ........ഏക് ദോ തീന്‍ മാത്രമറിയാവുന്ന താനെങ്ങനെ ഈ സമയം പറഞ്ഞൊപ്പിക്കും...? കേള്‍ക്കാത്തമട്ടില്‍ പിന്നിലേക്കു വലിയാന്‍ നോക്കിയിട്ടും സര്‍ദാര്‍ജി വിട്ടില്ല. ഒടുവില്‍ രണ്ടും കല്പിച്ചു പറഞ്ഞു. "ബാരഹ്" (പന്ത്രണ്ടു) കുറേസമയം കൂടി സര്‍ദാര്‍ജി അവിടെ തന്നെ കറങ്ങി നില്‍ക്കുന്നത് കണ്ടു.. തന്റെ ബസൊട്ടു വരുന്നതുമില്ല. കുറെ കഴിഞ്ഞു ഹിന്ദിയില്‍ എന്തൊക്കെയോ ഉച്ചത്തില്‍ പറയുന്നത് കേട്ടാണ് തിരിഞ്ഞു നോക്കിയത്. അതേ സര്‍ദാര്‍ജി. വേരെയാരോടോ സമയം ചോദിച്ചിട്ട് വന്നതാണ്. താന്‍ പറ്റിച്ചതാണെന്ന് കരുതി ചീത്ത വിളിക്കുകയാണ്‌. "മദ്രാസി, മദ്രാസി" എന്ന് മാത്രമല്ലാതെ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞതില്‍ ഒരു വാക്ക് പോലും തനിക്കു മനസിലാകാഞ്ഞതും ഭാഗ്യം.....
ഈ സംഭവമെല്ലാം നല്ല കോമഡി-യില്‍ ചാലിച്ച്, തിരുവന്തോരം ഭാഷയില്‍ മധു തട്ടി. രണ്ടു മൂന്നു ദിവസം കഴിഞ്ഞു ആകാംഷയോടെ തന്റെ പേജ് നോക്കിയ മധു വീണ്ടും ഞെട്ടി. "ഒരുപാട് കമന്റ്സ്...!!
"ഗുഡ്.....വീണ്ടും എഴുതുക.... "
ഇനിയും ബ്ലോഗുകള്‍ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു. "
ആകെയുണ്ടായിരുന്ന ചില സംഭവങ്ങളാണ്. മധു ദയനീയമായി വിനോദിനെ നോക്കി. " എന്തരെടെ ഇത്...? യെവന്മാര്‍ക്ക് വേണ്ടി ഇനീം ഞാനെന്തോന്നെഴുതാന്‍.....? "ദൈവമേ....വാച്ചറായ താന്‍ ബ്ലോഗെരാകാന്‍ പോയതിന്റെ വിന....!!!!!
മധു "കൂട്ടം" തെറ്റിയ കുഞ്ഞാടിനെ പോലെ അന്തംവിട്ടു നിന്നു...!!!

യാത്രാമൊഴിയോടെ....

ഓര്‍മ്മതന്‍ കണ്ണുനീര്‍ പൂക്കളുമായി
ഫെബ്രുവരി മായുന്നു മെല്ലെ മെല്ലെ
ഇതു വിട പറയും കാലം
ബന്ധവും ബന്ധനവുമിഴമുറിയും കാലം

വിരഹത്തിന്‍ നൊമ്പരപ്പാടുമായിനി
യാത്രാമൊഴി ചൊല്ലേണ്ട നേരമെത്തി
നിറയുന്ന കണ്ണുകള്‍ പരസ്പരം ചോദിപ്പൂ
എന്നിനിക്കാണും നമ്മളെന്നുമാത്രം

ഒരിറ്റു കണ്ണീര്‍തുള്ളിയുമായി
കാത്തിരുന്ന് ഞാന്‍ നിന്നെ മാത്രം
നിന്‍റെ വേര്‍പാടെന്നെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നു
ഇനിയൊരു തണല്‍മരമെനിക്കെത്രയന്യം

ഒരു മഞ്ഞുകാലം കൊഴിഞ്ഞു വീണു
വേനലിന്‍ യവനിക ചുരുള്‍ നിവര്‍ത്തു
ഒരിറ്റു ദാഹജലത്തിനായ് ഞാനിനി -
യണയേണ്ടതെവിടെയെന്നോതുമോ നീ.....

ആശ്വാസനിശ്വാസതിന്നന്ത്യമെന്നും
അര്‍പിച്ചിരുന്നു ഞാന്‍ നിന്നില്‍ മാത്രം
അരുതെന്ന് വായുവില്‍ ചലിക്കും കരങ്ങള്‍
അതെന്‍റെയോ നിന്‍റെയോ വിധിയുടെതോ..

കലഹ കാഹളം പരസ്പരം മുഴക്കി നാം
പാരസ്പര്യതിലതിനന്ത്യം കുറിച്ചു നാം
നിനക്കെന്നുമാശ്വാസമിനിയിവിടെയാവും
അന്തരാത്മവന്നെന്നോട് മന്ത്രിച്ചു

മോഹഭംഗത്തില്‍ സാന്ത്വനമേകിയും
വിധിതന്‍ കേളിയിലാശ്വാസമേകിയും പിന്നെ -
ശാസനയുമുപദേശ വചസുമായ് നീ
മുന്നോട്ടു നയിച്ചതുമെന്തിനായിരുന്നു ...?

സ്വാര്‍ത്ഥ മോഹമാം മുഖപടമില്ലാതെയെന്‍
ജീവിത നൌകയേറിയോരെക വ്യക്തി നീ
വിശുദ്ധി തന്‍ ചങ്ങല പൊട്ടിചെറിയാതെ
യെന്‍ സഹചാരിയായോരേക   വ്യക്തി നീ

നിന്‍റെ കാലൊച്ചകളിനിയന്യമാവുന്നു
എന്‍റെ പ്രതീക്ഷകള്‍ക്കന്ത്യം കുറിക്കുന്നു
ഇഷ്ടമനസേതുമില്ലെന്നാകിലും
ദേശാടനപക്ഷി ഞാന്‍ യാത്രയാവുന്നു

ഉപ്പുരസം തീരെ വറ്റിയോരെന്റെ
കണ്ണീരിന്‍ വ്യര്‍ഥത നീയറിയുന്നുവോ...?
ജീവിതമാകെയോരെന്കിലും പക്ഷേയുമായ്
തുടരുമീ വ്യര്‍ഥത നീയറിയുന്നുവോ..?

അനിശ്ചിതത്വത്ത്തിന്‍ കേദാരമൊന്നില്‍
ഒരു കയ്‌തിരി കാത്തിരിപ്പു ഞാന്‍
യാമീരമാമീയനന്തതയ്ക്കു മദ്ധ്യേ
ഒരു കൊച്ചു താരകം തേടുന്നു ഞാന്‍

ജീവിത പാതതന്‍ കല്ലിലും മുള്ളിലും
തേടിയലഞ്ഞൊരു മുത്തായിരുന്നു നീ
എത്രയോ കാതമകലെയെങ്കിലും നിന്‍
വചസുകള്‍ മാത്രമെന്‍ ജീവാമൃതം

നിന്നെ ഞാന്‍ പിരിയുവതെങ്ങിനെ
അതിലേറെയും മറക്കുവതെങ്ങിനെ
പരസ്പരമെഴുതിചേര്‍ത്ത വരികളിനി-

യോരോര്‍മ്മക്കുറിപ്പായി ഞാനെടുത്തോട്ടെ....?       

ഗംഗായനം..

"മദര്‍ തെരേസയെ പോലെയാവണം...." ഗംഗയുടെ ഒരേയൊരു ശാഠ്യം.ഒരു സമ്പന്നപുത്രിയായ ഗംഗയുടെ ആഗ്രഹം എന്തോ ഒരു വൈരുദ്ധ്യം ജനിപ്പിച്ചതു കൊണ്ടാവണം ഹോസ്റ്റലിലെ മറ്റു പെണ്‍കുട്ടികള്‍ അവളെ കളിയാക്കി ചിരിച്ചു.
"നീയോ....മദര്‍ തെരേസ..?" ആ പൊട്ടിച്ചിരിയില്‍ ഗംഗ മുഖം താഴ്ത്തി....

ഓഫീസില്‍ പോകാന്‍ തിരക്കിട്ടിറങ്ങുന്നതിനിടെ മദറിന്റെ ചിത്രത്തിനു മുന്നില്‍ ഒരു നിമിഷം നിന്നു...
കണ്ണുകളില്‍ കനിവു നിറച്ച്, യാചനാ ഭാവത്തിലിരിക്കുന്ന ആ സ്ത്രീ എന്നും അവളെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു . എങ്ങനെയാണ് ഒരു സ്ത്രീയ്ക്ക് ഇത്രയും കരുണാമയിയാവാന്‍ കഴിയുന്നത്‌..? സര്‍വ്വതും ത്യജിച്ച്, അധ്വാനശീലയായി, കാരുണ്യവും സ്നേഹവും മാത്രം പകര്‍ന്നു കൊടുത്ത് അന്തര്‍ലീനമായ ഈശ്വര ചൈതന്യത്തില്‍ ലയിക്കുക...ദൈവം തന്റെ പ്രതിബിംബമായി കോടാനുകോടി മനുഷ്യരില്‍ നിന്നും തെരഞ്ഞെടുത്ത അപൂര്‍വജന്മമായി തീരുക.....ഭാഗ്യമല്ലേ അത്...

ധൃതിയില്‍ നടക്കുന്നതിനിടെ മുടിയില്‍ പൊതിഞ്ഞ മഞ്ഞു കണങ്ങള്‍ കര്ചീഫെടുത്തു ഒപ്പി മാറ്റി. ദൂരെ നിന്നേ കണ്ടു, ബസ്‌സ്റ്റോപ്പിന്റെയടുത്തുള്ള വെയിറ്റിംഗ്ഷെഡിന്റെ ഒരു കോണില്‍ അയാള്‍ ചടഞ്ഞിരിപ്പുണ്ട്. മുഷിഞ്ഞു കീറിയ ഷാള്‍ കൊണ്ട് മൂടിപുതച്ച്‌, തണുപ്പില്‍ നിന്നു രക്ഷപെടാമെന്നുള്ള വ്യര്ഥവ്യാമോഹത്തോടെ കൂനിക്കൂടിയുള്ള ഇരിപ്പ്....ഒരു താങ്ങിനെന്നോണം ഊന്നിപ്പിടിച്ച വടിയും.

"നമസ്കാരം പണ്ഡിറ്റ്‌ ജി..." ഗംഗ പറഞ്ഞു..

നമസ്കാരം....തളര്‍ന്നു ചളുങ്ങിയ ശബ്ദത്തില്‍ അയാളുടെ മറുപടി.
കയ്യില്‍ പൊതിഞ്ഞു പിടിച്ചിരുന്ന ബ്രെഡ്‌ നീട്ടിക്കൊണ്ട് അവള്‍ കുസൃതിയോടെ പറഞ്ഞു...."ഇത് തരാം..... പക്ഷെ ഇന്നെന്റെ ചില ചോദ്യങ്ങള്‍ക്ക് ഉത്തരം തരണം....."
"എന്ത് ചോദ്യങ്ങള്‍...? ചോദിക്കൂ....എന്താ മോള്ക്കറിയേണ്ടത്....?" കറ പിടിച്ച പല്ലുകള്‍ കാട്ടി ആകാംക്ഷയോടെ അയാള്‍ ചിരിച്ചു.

പണ്ഡിറ്റ്‌ ജിയുടെ വീടെവിടെയാണ്...? ആരൊക്കെയുണ്ട്..?
നിരന്തരം കാണുന്നവരാണെങ്കിലും ചോദ്യങ്ങള്‍ അവര്‍ക്കിടയില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
അതുകൊണ്ടായിരിക്കുമോ എന്തോ...ആ ബന്ധവും വളരെ സുദൃഢമായിരുന്നു.
പക്ഷെ പെട്ടെന്നുണ്ടായ ചോദ്യം കേട്ട് വൃദ്ധന്‍ തന്നിലേക്ക് തന്നെ ചുരുണ്ടു കൂടാനൊരു പാഴ്ശ്രമം നടത്തി. ..."എന്തുത്തരമാണ് ഞാന്‍ കുട്ടിയോട് പറയുക..?" രക്ഷപെടലിനായി അയാള്‍ കണ്ടെത്തിയ മറുചോദ്യം...

നോക്കൂ പണ്ഡിറ്റ്‌ ജി.....താങ്കള്‍ വൃദ്ധനാണ്...രോഗിയാണ്... എല്ലാ വിവരവും പറഞ്ഞാല്‍ ഞാന്‍ താങ്കളെ ബന്ധുക്കളുടെയടുത്താക്കാം..."

"അത് വേണ്ട.....ഈ പാഴ്വസ്തു അവരുടെ വീടിന് അഭംഗിയാണ്....
അവിടെയെല്ലാം വിദേശ നിര്‍മ്മിതമായ, സുന്ദര വസ്തുക്കള്‍ കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ചു വച്ചിരിക്കയാണ്. പഴയതൊക്കെ അവര്‍ പുറത്തു കളഞ്ഞു. എന്നാലും എന്നെ അവിടെ സൂക്ഷിച്ചിരുന്നു. ..പൊടി പിടിച്ചു തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ പ്രകൃതിയിലെ കാറ്റ് അത് പറത്തികളഞ്ഞെന്കിലോ എന്ന വ്യാമോഹത്തിലാണ് അവിടം വിട്ടിറങ്ങിയത്‌. . ഇനിയൊരു തിരിച്ചു പോക്കില്ല. മേല്‍ക്കൂരയില്ലാത്ത ഈ ലോകം എനിക്ക് സ്വന്തം,..... മഴ എന്നെ കുളിപ്പിക്കുന്നു, സൂര്യന്‍ എന്റെ വസ്ത്രങ്ങളെ ഉണക്കുന്നു. അഷ്ടി വക ദൈവം നിയോഗിച്ച കുറെ നല്ല മനുഷ്യരും തരുന്നു. ....
ശിഷ്ടജീവിതത്തിന് ഇത്രയൊക്കെ മതി കുട്ടീ" ....ശോകം കലര്‍ന്ന പുഞ്ചിരിയോടെ വൃദ്ധന്‍ തുടരുമ്പോള്‍ നിറഞ്ഞു വന്ന കണ്ണുകള്‍ തുടച്ച് ഗംഗ എണീറ്റു....പേരറിയാത്ത ആ വൃദ്ധനെ അവള്‍ പണ്ഡിറ്റ്‌ എന്ന് വിളിക്കുന്നതു തന്നെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഇത്തരം സംസാരശൈലി കൊണ്ടാണ്.

അദ്ദേഹത്തിന് ഒരു പുതിയ ഷാള്‍ വാങ്ങി കൊടുക്കണം. ബസിലിരുന്നു ഗംഗ ആലോചിച്ചു....

ഓഫീസിലെത്തി പതിവിന്‍പടി ഫയലുകളില്‍ മുങ്ങി തപ്പുമ്പോള്‍ ഗംഗ ചുറ്റുമൊന്നു കണ്ണോടിച്ചു. എല്ലാവരും തിരക്കിട്ട ജോലികളിലാണ്. ഈ തിരക്ക് വെറുപ്പാണുളവാക്കുന്നത്. എന്തൊക്കെയോ വേഗം ചെയ്തു തീര്‍ക്കാനുള്ള ഓരോരുത്തരുടെയും നെട്ടോട്ടം. ..ഇതിനിടെ പരസ്പരം ഒന്ന് ചിരിച്ചാലായി..പടര്‍ന്നു പന്തലിച്ച് പുഷ്പങ്ങളും ഫലങ്ങളും നല്‍കേണ്ട വൃക്ഷങ്ങള്‍....വളരാന്‍ കൂട്ടാക്കാതെ വിത്തിനുള്ളില്‍ മുഖം പൂഴ്ത്തിയിരിക്കുന്ന പോലെ.....
"ഉണരൂ.....പുറത്തു നിങ്ങള്‍ക്കായി വെളിച്ചമുണ്ട്, ഊര്‍ജ്ജമുണ്ട്, അനന്തവിഹായസടക്കം ആയിരമായിരം കാഴ്ചകളുണ്ട്‌"....ഹൃദയത്തിനുള്ളില്‍ ആരോ വിളിച്ചു കൂവുന്നു.....
ഉടന്‍ തന്നെ അവള്‍ സ്വയം ശാസിച്ചു..."ഛെ...മിണ്ടാതിരിക്കൂ.....എല്ലാവരും നിനക്ക് ഭ്രാന്താണെന്ന് പറയും..".
ആറുമണിയായപ്പോള് ജോലികള്‍ ഒരുവിധമൊതുങ്ങി. മഞ്ഞുകാലമായതിനാല്‍ നേരത്തെ ഇരുട്ട് വീണിരിക്കുന്നു. ....മാര്‍ക്കറ്റിലേക്കാണ് നടന്നത്. ഭംഗിയായി ചിത്രപ്പണി ചെയ്ത ഒരു ഷാള്‍ വാങ്ങി. ബസില്‍ കയറുമ്പോള്‍ ഗംഗ സൈഡ്സീറ്റില്‍ തന്നെ സ്ഥാനം പിടിച്ചു. അവിടെയിരുന്നാല്‍ വെയിറ്റിംഗ് ഷെഡില്‍ ഇരിക്കുന്ന പണ്ഡിറ്റ്‌ ജിയെക്കാണാം. തിരികെ പോകുമ്പോള്‍ ഒരു സ്റ്റോപ്പ്‌ അപ്പുറത്ത് ഇറങ്ങേണ്ടി വരുന്നത് കൊണ്ട് സംസാരിക്കാന്‍ പറ്റില്ല. ഗംഗ പുറത്തെ ഇരുളിലേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു. റോഡില്‍ അധികമാരുമില്ല. ഉള്ളവരെ തിരിച്ചറിയാനും കഴിയുന്നില്ല. എല്ലാവരും പുതച്ചു മൂടിയാണ് പോകുന്നത്. ഓരോരുത്തരും പുക തുപ്പുന്ന എഞ്ചിന്‍ പോലെ തോന്നിപ്പിച്ചു. മൂക്കിലൂടെയും വായിലൂടെയും ഓരോ നിശ്വാസത്തിലും ശക്തിയായി പുറത്തേക്ക് വമിക്കുന്ന പുക. ..

പണ്ഡിറ്റ്‌ ജി ഇരിക്കാറുള്ള സ്റ്റോപ്പിലെത്തിയപ്പോള്‍ ഗംഗ ആഹ്ലാദത്തോടെ പുറത്തേക്ക് തലയിട്ടു. കാല്‍മുട്ടുകളില്‍ മുഖമൂന്നി കൂനിപ്പിടിച്ച് വിറച്ചു വിറങ്ങലിച്ചിരിക്കുന്ന രൂപം കാണാം. ഷാള്‍ നിവര്‍ത്തി പുറത്തേക്കവള്‍ വീശിക്കാണിച്ചു. വൃദ്ധന്റെ മുഖത്തു വിടര്‍ന്ന പുഞ്ചിരി അദ്ദേഹം അവളെ കണ്ടെന്നു വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. ഹോസ്റ്റലിലെത്തി കുളി കഴിഞ്ഞ് എംബ്രോയിഡറി റിങെടുത്തു ഷാളില്‍ പിടിപ്പിച്ചു അവള്‍ തുന്നി "ഗംഗാ ബേട്ടി" .വൃദ്ധന്‍ ഗംഗയെ അങ്ങിനെയാണ് വിളിക്കാറ്. കൂട്ടുകാര്‍ കളിയാക്കല്‍ തുടരുകയാണ് "ഓ....മദര്‍ തെരേസയാവാനുള്ള കോച്ചിംഗ് ക്ലാസ്സിലാവും....." മുഖമുയര്‍ത്തി ഗംഗ എല്ലാവരെയും വെറുതെ നോക്കിയിരുന്നു. കറുത്ത ചിറകുകളുയര്‍ത്തി, സീല്‍ക്കാരത്തോടെ മാംസത്തുണ്ടുകള്‍ തേടി വെകിളി പിടിക്കുന്ന കുറെ കഴുകന്മാരെയല്ലാതെ വേറൊന്നും ദൃശ്യമായില്ല.

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ഗംഗ തിരക്ക് പിടിച്ചാണ് ഹോസ്റ്റലില്‍ നിന്നിറങ്ങിയത്. പതിവിലും വൈകിയിരിക്കുന്നു. ഓടിയും നടന്നും ബസ്‌ സ്റ്റോപ്പിലെത്തി.
പണ്ഡിറ്റ്‌ ജി അവളുടെ വരവും പ്രതീക്ഷിച്ചെന്നപോലെ വഴിയിലേക്കു കണ്ണും നട്ടിരിപ്പുണ്ട്. "ഇന്ന് കുറെ നേരം ഇവിടെ ഇരിക്കണമെന്ന് കരുതിയിരുന്നതാണ്. പക്ഷെ വല്ലാതെ വൈകിപ്പോയി". ബ്രഡും വെള്ളവും അദ്ദേഹത്തിന് പകര്‍ന്നു കൊടുക്കുന്നതിനിടയില്‍ ഗംഗ പറഞ്ഞു.

"നോക്കൂ ഞാനൊരു സമ്മാനം കൊണ്ട് വന്നിട്ടുണ്ട്." മനോഹരമായ ഷാള്‍ വിടര്‍ത്തി അവള്‍ അയാളെ പുതപ്പിച്ചു. സന്തോഷം തിരതല്ലുന്ന മുഖത്തോടെ വൃദ്ധന്‍ സാകൂതം നോക്കി. "ഗംഗാ ബേട്ടി " എന്ന അക്ഷരങ്ങളിലൂടെ വിരലോടിച്ചു അവളെ അനുഗ്രഹിക്കാനെന്നോണം അയാള്‍ കൈകളുയര്‍ത്തി. അപ്പോഴേക്കും ഇരമ്പി നിന്ന ബസിനു നേരെ ഗംഗ ഓടിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അകത്തു കയറി അവള്‍ കൈവീശി....

.ചെയ്തു തീര്‍ക്കാന്‍ ഒരുപാട് ജോലിയുണ്ടായിരുന്ന, ഓഫീസിലെ ആ ദിവസം അവസാനിച്ചപ്പോഴേക്കും പുറത്തു ഇരുട്ടിനു കനം വച്ചിരുന്നു. മഞ്ഞും മഴയും വല്ലാതെ അധികരിച്ചിട്ടുണ്ട്. ശരീരം കുത്തിത്തുളയ്ക്കുന്ന തണുപ്പ്. എല്ലുകള്‍ക്ക് പോലും വിറയല്‍ ബാധിച്ചിരിക്കുന്ന പോലെ. കുടയുണ്ടായിട്ടും നനയുന്നു. ബസില്‍ കയറുമ്പോള്‍ പുറത്തെ ഭീകരതയില്‍ നിന്നും രക്ഷപ്പെട്ട സന്തോഷമായിരുന്നു ഗംഗയ്ക്ക്. "പാവം പണ്ഡിറ്റ്‌ ജി ഇപ്പോള്‍ എവിടെയാവും..?സ്ഥിരം തങ്ങാറുള്ള ഹോട്ടലിന്റെ ചായ്പില്‍ ആവുമോ..? എപ്പോഴും ഭക്ഷണമുണ്ടാക്കികൊണ്ടിരിക്കുന്നതിനാല്‍ ചൂട് നിറഞ്ഞ അന്തരീക്ഷമാണവിടെ". ആശ്വാസത്തോടെ ഗംഗ പിന്നിലേക്കു ചാരി. "മേഡം.....ഇറങ്ങണ്ടെ..? കണ്ടക്ടറുടെ ശബ്ദം കേട്ടാണ്‌ പാതിമയക്കത്തില്‍ നിന്നും ഉണര്‍ന്നത്. പുറത്തേക്ക് പാളിയ നോട്ടത്തില്‍ നിന്നും മനസിലായി "പണ്ഡിറ്റ്‌ ജിയുടെ സ്റ്റോപ്‌ ആണ്. ഹോട്ടലില്‍ പതിവ് വെളിച്ചമില്ല. ചായ്പിന്റെ മേല്ക്കൂരയോക്കെ പൊളിഞ്ഞു കിടക്കുന്നു. കാറ്റിന്റെ ക്രുദ്ധതയാവാം.....പക്ഷെ പണ്ഡിറ്റ്‌ ജി എവിടെ..? വെപ്രാളത്തോടെ ഗംഗ ഇരുളിലൂടെ നടത്തിയ സൂക്ഷ്മ നിരീക്ഷണത്തില്‍ കണ്ടു....മറയില്ലാത്ത വെയിറ്റിംഗ് ഷെഡിന്റെ ഇരുമ്പ്ബെഞ്ചില്‍ നീണ്ടു നിവര്‍ന്നു കിടക്കുന്ന ഒരു തുണിക്കെട്ട്‌.......അത് അദ്ദേഹമാണോ..? പാഞ്ഞു പുറത്തേക്കോടാന്‍ ഒരു ശ്രമം നടത്തിയെങ്കിലും തിങ്ങി നിറഞ്ഞ ആളുകള്‍ക്കിടയിലൂടെ അവള്‍ക്കത് സാധ്യമായില്ല. നല്ല തിരക്ക്. ഇപ്പോള്‍ ശ്രമിച്ചു തുടങ്ങിയാലേ അടുത്ത സ്റ്റോപ്പെത്തുമ്പോഴെന്കിലും വാതില്‍ക്കലെത്തൂ.

തന്റെ സ്റ്റോപ്പില്‍ ബസ്‌ നിര്‍ത്തുമ്പോള്‍ ഇറങ്ങി പിന്നിലേക്കൊടാനായിരുന്നു ഗംഗയുടെ ഉദ്ദേശ്യം....പക്ഷെ വിധി വൈപരീത്യം പോലെ നേരെ മുന്‍പില്‍ നില്‍ക്കുന്ന വാര്‍ഡനെ കണ്ട് അവള്‍ പരുങ്ങി. അവര്‍ കാണാതെ തിരിഞ്ഞോടാന്‍ തുനിയുമ്പോഴേക്കും വിളി വന്നു. "ഗംഗാ...." ഹോ അവര്‍ തന്നെയും കണ്ടു കഴിഞ്ഞു. നിസ്സഹായത നിറഞ്ഞ ചിരിയോടെ ഗംഗ അവരെ നോക്കി. അവളെ കുടയിലേക്ക്‌ കൂട്ടി എന്തൊക്കെയോ വലിയ വലിയ കാര്യങ്ങള്‍ പറഞ്ഞു അവര്‍ മുന്നോട്ടു നടന്നു. കേള്‍ക്കുന്ന ഭാവം വരുത്തി കൂടെ നടക്കാനേ നിവൃത്തിയുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ....

അന്ന് ഭക്ഷണം കഴിക്കാന്‍ തോന്നിയില്ല. പ്രാര്ഥിച്ചു നേരെ കിടക്കയെ അഭയം പ്രാപിച്ചു. തന്റെ സ്ത്രീ ജന്മത്തെ പഴിച്ചു പോയി ഗംഗ. ..ചുറ്റും കുറെ ബന്ധങ്ങളുടെ ബന്ധനങ്ങള്‍...ഈ കെട്ടുപാടുകള്‍ പൊട്ടിച്ചെറിയാന്‍ എന്തേ താനെന്ന സ്ത്രീയ്ക്ക് കഴിയുന്നില്ല. സ്ത്രീയാണ് പോലും....? അവള്‍ ഇരുളില്‍ നടക്കാന്‍ പാടില്ലത്രേ....പതിയിരിക്കുന്ന കുറുനരികള്‍ ഉണ്ടെന്നാണ് പറയപ്പെടുന്നത്‌....അവര്‍ പിച്ചി ചീന്തിയാല്‍ ചുറ്റുമുള്ളവര്‍ വേദനിക്കും....എന്നാലും ഇങ്ങനെ ഭയന്ന് ജീവിക്കാന്‍ മാത്രമെന്കില്‍ എന്തിനീ ജീവിതം..? പക്ഷെ ചോദ്യങ്ങള്‍ മാത്രം നിരത്താനല്ലാതെ, തീരുമാനമൊന്നുമെടുക്കാന്‍ ഗംഗയ്ക്ക് ശക്തിയുണ്ടായില്ല.

നേരം പരപരാ വെളുക്കുന്നതെയുള്ളൂ..ആരെയും ഉണര്‍ത്താതെ ഗംഗ പുറത്തേക്കോടി. വാര്‍ഡന്‍ രാവിലെ നടക്കാന്‍ പോയിട്ടുണ്ടാവും. ദൂരെ നിന്നേ അവള്‍ കണ്ടു. വെയിറ്റിംഗ് ഷെഡിന്റെ മുന്നില്‍ നിര്‍ത്തിയിട്ടിരുന്ന ആംബുലന്‍സ് സൈറണിട്ട് പാഞ്ഞു പോകുന്നു. വെപ്രാളത്തോടെ അവിടെയെത്തി അവള്‍ ചുറ്റും പരതി. "ഇല്ല അവിടെ ആരുമില്ല". അദ്ദേഹം മരിച്ചോ..? അതോ മറ്റെവിടെക്കെന്കിലും...? ചിന്തയോടെ ഗംഗ പരിസരമാകെ കണ്ണോടിച്ചു. ബഞ്ചിന് താഴെയായുള്ള കമ്പിയഴികള്‍ക്കിടയില്‍ ഒരു പ്ലാസ്റ്റിക് കവര്‍ ചുരുട്ടി വച്ചിരിക്കുന്നത് കണ്ടു. പുറമെല്ലാം മണ്ണും വെള്ളവും പൊതിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ഗംഗ അതെടുത്തു തുറന്നു.. തെല്ലും നനയാതെ.....തലേന്ന് അവള്‍ കൊടുത്ത ഷാള്‍...! കയ്യില്‍ ചെറിയ നനവ് തട്ടിയപ്പോള്‍ ഗംഗ അതെടുത്ത് മറിച്ചു നോക്കി. "ഗംഗാ ബേട്ടി" ആ പേരിനു ചുറ്റും നനവ് പടര്‍ന്നിരിക്കുന്നു.....നെഞ്ച് നുറുങ്ങുന്ന വേദനയോടെ ഗംഗ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. ..... ക്ഷമിക്കൂ....എനിക്ക് നിങ്ങളെ രക്ഷിക്കാനായില്ല.....!!

നിറകണ്ണുകളോടെ തിരിഞ്ഞു നടക്കുമ്പോള്‍ ഉള്ളിലിരുന്നു ആരോ അവളോട്‌ പറഞ്ഞു..."ഇല്ല നിനക്ക് മദര്‍ തെരെസയാവാന്‍ കഴിയില്ല. ധൈര്യത്തിന്റെ പ്രതീകമായ അവര്‍ക്ക് മുന്നില്‍ ധൈര്യമേതുമില്ലാത്ത നീ വേപഥു പൂണ്ട ഒരു സ്ത്രീ ചിത്രം മാത്രം......!!!!